-- എ ബ്ലഡി മല്ലു --

അച്ഛാ..ബഹുത്ത് അച്ഛാാ..

Wednesday, January 21, 2015

ലക്ഷ്മി നേഴ്സിങ്ങ്  ഹോമിന്റെ ഓപെറേഷൻ തീയറ്റെറിന്റെ മുന്നിലെ കസേരയിൽ ഇരിപ്പു തുടങ്ങിയിട്ട് ഒന്നൊന്നര മണീക്കൂറായി..മാനസിക സംഘർഷത്തിന്റെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ വാതിൽ തുറന്ന് ഒരു നേഴ്സ് പറഞ്ഞു.. "ഓപെറേഷൻ കഴിഞ്ഞു പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല..ആരെങ്കിലും ഒരാൾക്ക് അകത്തു വന്നു കുട്ടിയെ കാണാം"  ഞാൻ ഭാര്യയെ നോക്കി.. "നിങ്ങൾ പൊയ്ക്കോളൂ" എന്ന അർത്ഥം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നു വായിച്ചെടുത്ത് ഞാൻ അകത്തേക്കോടി.  വെളിച്ചം കുറഞ്ഞ് ഒരിടനാഴിയിലൂടെ പോസ്റ്റ് ഓപെറേറ്റിവ് റൂമിലേക്കു ഓടുമ്പോൾ കാലുകളിൽ കല്ലുകെട്ടിയ ഒരു തോന്നലായിരുന്നു..വെറും മീറ്ററുകൾ ദൂരം കാതങ്ങൾ പോലെ.. മുറിയിൽ ഒരു സ്റ്റ്രെച്ചറീൽ പച്ച നിറത്തിൽ കുഞ്ഞു പേഷ്യന്റ് ഗൗണിൽ എന്റെ പൊന്നുമോൾ.. അടുത്ത് ഒരു നേഴ്സുണ്ടെങ്കിലും പരിഭ്രമം നിറഞ്ഞ അവളുടെ മുഖത്ത് എന്നെക്കണ്ടപ്പോൾ വേദന മറന്നുകൊണ്ടുള്ള ചിരി നിറഞ്ഞു...ഇടത്തേ ചെവിയിൽ ബാൻഡേജ് വച്ച് കെട്ടിയിരിക്കുന്നു... അടുത്ത് ചെന്നു നെറുകയിൽ ഉമ്മവച്ചുകൊണ്ടു ചോദിച്ചു.."വേദനയുണ്ടോ മോളൂ.."

ഉണ്ടേന്ന അർത്ഥത്തിൽ അവൾ തലകുലുക്കി.. 
"ഏയ്, ഒന്നും പേടിക്കാനില്ല.. എല്ലാം ഓകെയാണു..ഇതൊക്കെ വളരേ ചെറിയ കേസല്ലേ.." നേഴ്സ് എന്നെനോക്കി പറഞ്ഞു...

"അച്ഛാ..വിശക്കുന്നു"  മീര എന്നെ നോക്കി പതിയെപ്പറഞ്ഞു..

ഇപ്പോൾ കുഞ്ഞിനൊന്നും കൊടുക്കാൻ പറ്റില്ല.. 2 മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞു മതി.. എന്നു പറഞ്ഞ് നേഴ്സ് അടുത്തിരുന്ന ഒരു ജഗിൽ നിന്നും ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക് ഗ്ലാസിൽ ഒരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം അവൾകു നേരെ നീട്ടി..

"റൂമിൽ വന്ന് അച്ഛ പൊന്നൂനു എല്ലാം വാങ്ങിത്തരാം കേട്ടോ".. ഒരല്പം ചിണുങ്ങലോടെ അവൾ ആ ഗ്ലാസിലെ വെള്ളം കുടിക്കുന്നതും നോക്കി ഞാൻ അവളുടെ തലയിൽ തടവിക്കൊണ്ടിരുന്നു..

'ഇനി പൊയ്ക്കോളൂ.. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ കുഞ്ഞിനെ റൂമിലേക്കു കൊണ്ടു വരാം" എന്നു നേഴ്സ് പറഞ്ഞപ്പോൾ , സാരമില്ല സിസ്റ്റർ, ഞാനിവിടെ നിന്നോളാം എന്നു മറുപടി പറഞ്ഞു..

"അയ്യേ, ഇങ്ങനെ ടെൻഷനടിക്കാനൊന്നുമില്ല. ധൈര്യമായി പൊയ്ക്കോളൂ,, ചെവിയിലെ ഒരു ചെറിയ സ്കിൻ ടാഗ് എടുത്തു കളഞ്ഞതല്ലേ ഉള്ളൂ.. ഇതൊന്നും അത്ര വലിയ സർജറിയല്ല.. അച്ഛന്മാരല്ലേ ധൈര്യം കൊടുക്കണ്ടേ" എന്നു ഒരു ചെറുചിരിയോടെ നേഴ്സ്

മനസില്ലാമനസ്സോടെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. വാതിൽ കടക്കുമ്പോൾ ഒന്നുകൂടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി..മോൾ എന്നെത്തന്നെ നോക്കിയിരിപ്പാണു...തീയെറ്റർ പരിസരം അല്ലെങ്കിൽ അവിടെത്തന്നെയിരിക്കാമായിരുന്നു എന്നു മനസ്സിലോർത്തു..  ഓർമ്മകൾ പത്തുവർഷം പുറകോട്ടു പാഞ്ഞു...

അന്നു ഞാൻ ഒരു സർജറി കഴിഞ്ഞ് ആശുപത്രി റൂമിലാണു.. സിംഗിൾ റൂം കിട്ടിയില്ല.. ഷെയറീങ്ങ് ആണു..അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഒരാൾക്കേ ബൈസ്റ്റാൻഡർ ആയി നിൽക്കാൻ അനുവാദമുള്ളൂ... വൈകീട്ട് ആറുമണിയോടെ വിസിറ്റേഴ്സ് ടൈം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഞാൻ  അച്ഛനോടു പൊയ്ക്കോളാൻ പറഞ്ഞു.. അമ്മയുണ്ടല്ലോ ഒപ്പം.. അച്ഛൻ നാളെ രാവിലെ കാണാം എന്നുപറഞ്ഞ് പുറത്തോട്ടിറങ്ങി... തൊട്ടപ്പുറത്തെ ബെഡിൽ ഒരെട്ടുവയസ്സുകാരി കുട്ടിയാണു.. ആ കുട്ടിയുടെ കൂടെ അതിന്റെ അച്ഛനാണു.. വൈകീട്ട് ഏഴേഴരയായപ്പോൾ, ആ കുട്ടിയുടെ അച്ഛൻ , ആശുപത്രി കാന്റീനിലേക്കു പോയി തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ ഞങ്ങളോടു പറഞ്ഞു.. "മോന്റെ അച്ഛൻ പോയില്ലേ.."

"ഉവ്വല്ലോ" ..ഒരല്പം ശങ്കയോടെ അയാളെ നോക്കി..

"ഇല്ലല്ലോ..അച്ഛൻ ദാ ആശുപത്രിയുടെ പുറത്തുള്ള ആ കാർ പാർക്കിങ്ങിന്റെ അരികിൽ ഒരു ബെഞ്ചിൽ ഇരിപ്പുണ്ടല്ലോ.. നല്ല മഞ്ഞുണ്ട്..പുള്ളിയോട് ഇവിടെ വന്നിരിക്കാൻ പറയൂ. ഞങ്ങൾക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ല"

പരിഭ്രമത്തോടെ അമ്മ പുറത്തോട്ടു പോയി..അഞ്ചു മിനിറ്റിൽ അച്ഛനേയും കൂട്ടി അമ്മ മുറിയിലേക്കു വന്നു.. 
"അച്ഛൻ എന്തേ ഇത്ര നേരമായിട്ടും പോയില്ല"..ഞാൻ ചോദിച്ചു..

"ഓ..ഈ നേരത്ത് ബസു കിട്ടുമോന്നു സംശയമായതോണ്ടാ പോകാതിരുന്നേ.."

"അതൊന്നുമല്ലടാ... നീയിവിടെ കിടക്കുമ്പോൾ അച്ഛൻ എങ്ങനെ പോവുമെന്നാ ചോദിക്കുന്നേ.. അതു നിന്നോടു സമ്മതിച്ചു തരാൻ ബുദ്ധിമുട്ട്" അമ്മയുടെ സ്വരം കുറ്റപ്പെടുത്തലിന്റെയല്ലായിരുന്നു തീർച്ച..

അച്ഛൻ അന്നു വീട്ടിൽ പോകാതിരുന്നതിന്റെ ആ കാരണം , അതിന്റെ ശരിക്കുമുള്ള തീവ്രതയിൽ ഞാൻ ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കയാണല്ലോ എന്നോർത്തു.. നെഞ്ചിൽ ഒരു വിങ്ങൽ.. പരാതിയും പരിഭവങ്ങളുമില്ലാത്ത ഉപാധികളില്ലാത്തെ സ്നേഹമായിരുന്നു അച്ഛൻ.. മിതഭാഷിയും പ്രത്യക്ഷത്തിൽ ഗൗരവക്കാരനും, മക്കളുടെ പഠിത്തത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ അതീവ കാർക്കശ്യക്കാരനും.. സ്നേഹം മനസ്സിലൊളിപ്പിച്ചിരുന്ന വ്യക്തിത്വം.. കൊല്ലത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം  സ്റ്റാഫ് പാർട്ടിയിലോ മറ്റോ ഒരു പെഗു കഴിക്കുമ്പോൾ മാത്രം പുറത്തു വന്നിരുന്ന സ്നേഹപ്രകടനങ്ങൾ..എന്റെ തോളിൽ കുലുക്കിക്കൊണ്ട് ":നീയെന്റെ മോനാടാ" എന്നു പറയുന്നത് വർഷത്തിലൊരിക്കൽ കിട്ടിയിരുന്ന തമാശയായിരുന്നു എനിക്ക്.. ജീവിതത്തിന്റെ നേട്ടോട്ടത്തിനിടയിൽ പ്രവാസി പ്രയാസങ്ങൾക്കിടയിൽ. അച്ഛന്റെ സ്നേഹം കിട്ടിയ അളവിൽ പകുതി തിരിച്ചുകൊടുക്കാനായിട്ടില്ല എന്ന കുറ്റബോധമുണ്ട്.. അല്ലെങ്കിലും അച്ഛന്റെ സ്നേഹം അതേ തീവ്രതയിൽ തിരിച്ചുകൊടുക്കാൻ ഒരു മകനുമാവില്ല മകൾക്കുമാവില്ല...

 ആദ്യ ജോലിക്ക് കൊയമ്പത്തൂർ കൊണ്ടു വിടുമ്പോഴും, ഒരു വർഷത്തിനു ശേഷം ദുബൈലോട്ട് വിമാനം കയറ്റാൻ കൊണ്ടു വിടുമ്പോഴും ഒക്കെ യാത്രപറയുന്ന നേരത്തുള്ള അച്ഛന്റെ ആ നോട്ടം...സ്വന്തം കുഞ്ഞു പറന്നകലുമ്പോൾ കണ്ണിലെ അതേ ദൈന്യത, നെഞ്ചിലെ ആ പിടച്ചിൽ എല്ലാം ആ നോട്ടത്തിലുണ്ടായിരുന്നു... ഇരുപതുകാരനായിരുന്നിട്ടു പോലും അന്നും ഞാനൊരു കൈക്കുഞ്ഞായിരുന്നിരിക്കണം അച്ഛനു..

ഒരച്ഛൻ ആയെന്നറിഞ്ഞ ആ നിമിഷം ഞാനോർത്തു.. ഒരു പുലർച്ചെ രണ്ടുമണി നേരത്താണു ഞാനൊരച്ഛനായ കാര്യം അറിയുന്നത്..അതും 200 കിലോമീറ്റർ അകലെയുള്ളൊരു നഗരത്തിൽ.. ഒരു വ്യാഴവട്ടം മുമ്പുള്ള ആ ഫോണ്‌വിളി ഇപ്പോഴും കാതിലുണ്ട്..  "പ്രസവിച്ചൂട്ടാ.. പെൺകുഞ്ഞാണ്" പിന്നെ....ചെറിയൊരു പ്രശ്നമുണ്ട്.. ഇടതേ ചെവിയിൽ ചെറിയൊരു സ്കിൻടാഗ്" ഉണ്ട്..  ഉള്ളൊന്നു വിറച്ചു... "കുട്ടിക്കും അമ്മയ്ക്കും കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല...പരിഭമിക്കേണ്ടാ" എന്ന മറുപടിയിൽ അത്ര വിശ്വാസമൊന്നും തോന്നിയില്ല... രണ്ടുമിനിറ്റിൽ ഒന്നു കുളിച്ചു ഫ്രഷായികാറുമെടുത്ത് യാത്ര... കഷ്ടി രണ്ടു മണീക്കൂറീൽ താണ്ടേണ്ട ദൂരം 50 മിനിറ്റിൽ തീർത്ത്, നിറച്ചു മുടിയും, നെറ്റിയിൽ പോലും രോമങ്ങളും, ഇടതുചെവിയിൽ ഒരിഞ്ചിന്റെ ഒരു സ്കിൻടാഗുമായി ഒരു ചോരക്കുഞ്ഞിനെ കൈയിലെടുത്ത് നെറ്റിയിൽ ചുംബിക്കുമ്പോൾ ഒരു  പുതിയ മനുഷ്യനാവുന്ന പരിണിതിയിലാണെന്നു ഞാനറിഞ്ഞില്ല .. അവൾ മാത്രമായിരുന്നു അപ്പോൾ എന്റെ ലോകത്തിൽ.. ആശൂപത്രിവെളിച്ചത്തിൽ കണ്ണു തുറക്കാനാവാതെ കീറിക്കരയുന്ന എന്റെ മകൾ മാത്രം.. ചുറ്റും നിൽക്കുന്ന ആരൊക്കെയോ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നുണ്ട്...ഞാൻ കേട്ടില്ല... ഞാനും എന്റെ കുഞ്ഞും മാത്രമേ ഈ ലോകത്തിലുള്ളൂ അപ്പോൾ.. രണ്ടുമണിക്കൂറിൽ കൊച്ചിന്റെ അച്ഛൻ വരും എന്നു ധാരണയിലിരുന്ന ഒരു മലയാളി നേഴ്സ് ഒരു മണിക്കൂറീനകം വന്ന കൊച്ചിന്റച്ഛനെക്കണ്ട് ഞെട്ടി... ഒരു പെൺകുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛനുവേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളെപ്പറ്റി ഒരു ചെറിയ പ്രഭാഷണവും തരാൻ അവർ മറന്നില്ല

ആ ഒരു ജനനത്തിൽ ഒരു മരണം സംഭവിച്ചു.. ആരുമറിയാതെ...  "കം-വാട്ട്-മേ ..ആരാടാ-ഞാനാണ്ട്രാ"  എന്ന ചിന്താഗതിയുള്ളൊരു പാവം എന്റെത്തന്നെ ശവകുടീരത്തിൽ  'ആറൈപി ഗെഡീ..ഐവ് ഗോട്ട് നോ ഓപ്ഷൻസ്..എക്സ്യൂസ് മീ" എന്നൊരു റീത്തും വച്ച് ഇറങ്ങിയതാണു അന്നു ... 

അച്ഛൻ..  A less fancied job? മാതൃത്വവുമായി നേരിട്ടൊരു താരതമ്യത്തിൽ എനിക്ക് തോന്നിയിയത് അതാണ്.. ഞാൻ വളർന്നു വന്ന മധ്യവർഗ മലയാളി സമൂഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ തികച്ചും ശരിയായേക്കാവുന്ന ഒരു വീക്ഷണം.വേദനയുടേയും സഹനത്തിന്റെയും ത്യാഗത്തിന്റേയും വിട്ടുവീഴ്ചയുടേയും, പത്തുമാസം നൊന്തുപെറ്റതിന്റെ കടപ്പാടുകളുടേയും നിലയില്ലാക്കയങ്ങളിൽ വിഹരിക്കുന്ന മാതൃത്വവുമായി താരതമ്യം പോലും അർഹിക്കുന്നോ ഈ പിതൃത്വം?   കുറ്റം പറയാനാവില്ല.. പല പാശ്ചാത്യരാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നും വിഭിന്നമായി,  ഭാര്യ പ്രസവിക്കുന്നതു കാണുക പോലും വേണ്ടാത്ത ഒരു സംസ്കാരത്തിന്റെ വൈകാരിക ചിന്താഗതികൾ മറീച്ചായാലേ അത്ഭുതമുള്ളൂ..

ആറിലോ ഏഴിലോ പഠിക്കുമ്പോൾ പുതിയൊരു സൈകിൾ വേണമെന്ന അപേക്ഷ നിഷ്കരുണം നിരാകരിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഒന്നര ദിവസം എടുത്ത നിരാഹാര സമരം അമ്മയുടെ മടിത്തട്ടിൽ തളർന്നു വീണവസാനിച്ചപ്പോൾ, മനസ്സിൽ അമ്മയുടെ സ്നേഹമായിരുന്നു തുളുമ്പിയൊഴുകിയിരുന്നത്... പരിമിതമായ വരുമാനത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ടും, ഒരു അച്ഛൻ-ഭർത്താവ്-സഹോദരൻ-മകൻ എന്നീ മൾട്ടിപിൾ റോളുകൾ അച്ഛൻ ഭംഗിയായി കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നതൊക്കെ തിരിച്ചറിയാൻ  വർഷങ്ങളെടുത്തു...

വ്യക്തിപരമായി, പിതൃത്വം എനിക്കെന്തു നൽകി എന്നതിനു ഉത്തരങ്ങൾ ഒരുപാടുണ്ട്..   ഒരു വ്യക്തി എന്ന നിലയിൽ ഒരുപാടു മാറ്റങ്ങൾ എന്നിലുണ്ടായി എന്നു തീർത്തുപറയാം.. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ഒന്നൊന്നര വർഷമായിട്ടും, പഴയൊരു "ബാച്ചി" സ്റ്റൈൽ ജീവിതം തന്നെയായിരുന്നു എന്റേത്..   സ്നേഹം, സഹതാപം,  ക്ഷമ, എന്നിവയൊക്കെ തിരിച്ചും പ്രതീക്ഷിക്കാതെയും നൽകാമെന്നു എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് എന്റെ മകളാണു, അഥവാ എന്നിലെ പിതൃത്വമാണു... രാത്രി ഓരോ മണീക്കൂറും ഇടവെട്ട് എഴുന്നേല്പിച്ചുകൊണ്ട് അവളെന്നെ ക്ഷമ പഠിപ്പിച്ചു.. ഒരു റേഡിയോ പോലെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവളെന്നിൽ സ്നേഹം സഹതാപം എന്നിവ അടിച്ചേല്പിച്ചു....എന്തിനധികം...പാറപ്പുറത്ത് ചിരട്ടയുരച്ച ശബ്ദത്തിന്റെ അവകാശിയായ എന്നെ അവളൊരു ഗായകനാക്കി.... കുറച്ചുകൂടി നല്ല മനുഷ്യനാക്കി!..അനന്തരഫലങ്ങൾ ഓർക്കാതെയുള്ള ചാടിപ്പുറപ്പെടലുകൾക്കും,  സാഹസികതകൾക്കും , അമിതവേഗങ്ങൾക്കും ഒരു വിരാമം. രണ്ടു വർഷത്തിനകം ഒരു മകൻ കൂടെ ജനിച്ചതോടെ ഇതൊക്കെ പൂർണ്ണമായും വിട്ടു പോയി എന്നു തന്നെ പറയണം...
അന്നു മകളെ കൈയിലെടുത്ത് ചുറ്റും മറന്നിരിക്കുമ്പോൾ ചിന്തകൾ  ഇരുപത്തിയഞ്ചു കൊല്ലങ്ങൾ പുറകേയ്ക്കു പോയി.. എന്റെ അച്ഛനും ഇതേ തീവ്രതയിലായിരിക്കണമല്ലോ എന്നെ സ്നേഹിച്ചതും?  .  

ഈ ലോകത്തെ  ഏറ്റവും മികച്ച അച്ഛൻ ആരാണെന്നുള്ള ചോദ്യത്തിനു നിങ്ങൾക്കും എനിക്കും ഒരേ ഉത്തരമേ കാണൂ..സ്വന്തം അച്ഛൻ.. പക്ഷേ എന്റെ കാര്യത്തിൽ ഭാര്യ പോലും സമ്മതിച്ചു തന്നു .. അറിഞ്ഞ ഒരൊറ്റ വർഷത്തിൽ തന്നെ അവൾ കണ്ടതിലെ ഏറ്റവും സ്നേഹനിധിയായിരുന്നു എന്റെ അച്ഛൻ എന്നു.. അവൾക്കൊരപേക്ഷയേ ഉള്ളൂ.. നിങ്ങളോടു അച്ഛൻ എങ്ങനെയായിരുന്നോ , അതുപോലെയായാൽ മതി നിങ്ങൾ നമ്മുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളോടും!  അഞ്ചാം വയസ്സിൽ നെഞ്ചിൽ ചേർത്തു കിടത്തി പുരാണകഥകളും പാട്ടുകളും പാടിയുറക്കുന്ന എന്റെയച്ഛനെ അപ്പോഴാണു ഞാനോർത്തത്..   

ഒരാൺകുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛൻ എങ്ങനെ എന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ വികാരപരമായ  വ്യാപ്തിയാണു ഒരു പെൺകുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛൻ എന്ന നിലയിൽ  എനിക്കു തോന്നിയിട്ടുള്ളത്... തികച്ചും വ്യക്തിപരമാവാം..  ഒരാൺകുഞ്ഞിനു പിതാവാണു റോൾ മോഡൽ എന്നു ഞാൻ തിരിച്ചറീയുന്നത്, ഒരു മകനായല്ല, മറീച്ച് ഒരു ആൺകുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛനായ ശേഷമാണ്... എന്റെ മകൻ അവന്റെ ഇരിപ്പിലും, നടപ്പിലും പോലും എന്നെ അനുകരിക്കുന്ന വിധങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതും, അതെങ്ങനെ വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപേ എന്നിൽ അടിഞ്ഞുചേർന്നതെന്നും ഒക്കെ തിരിച്ചറിയുന്നത്  ഇന്നാണ്..   കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ദൈനംദിനാവശ്യങ്ങൾ, ആഗ്രഹങ്ങൾ കൃത്യമായി നടത്തിക്കൊടുത്തതുകൊണ്ടു മാത്രം ഒരാൾ ഒരു നല്ല പിതാവാകുന്നു എന്നെനിക്കഭിപ്രായമില്ല... വളർച്ചയുടെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും അവരെ ശ്രദ്ധിച്ച്, അവരോട് ആശയങ്ങൾ കൈമാറി, അവരുടെ പരിപ്രേക്ഷ്യത്തിൽ നിന്ന് കൂടെ കാര്യങ്ങൾ കാണാൻ ശ്രമിക്കാനും, പരമാവധി അവരോട് സംസാരിക്കാനും, ഒരു സുഹൃത്തായിരിക്കാനും കഴിയണേ എന്നാണു പ്രാർത്ഥന.. ജോലി, യാത്രകൾ, മറ്റു കുടുംബഭാരങ്ങൽ, പ്രശ്നങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്കിടയിൽ നമ്മുടെ തണൽ പറ്റി നിൽക്കുന്ന ഈ കൊച്ചു ജന്മങ്ങളെ മുഴുവനായും ശ്രദ്ധിക്കാൻ, അവർക്കു വേണ്ട പരിഗണനകൾ കൊടുക്കാൻ പലപ്പോഴും മറക്കുന്നു എന്നു തോന്നുമ്പോൾ ഞാൻ അച്ഛനെ ഓർക്കും.. ഇതിലും പുരുഷ കേന്ദ്രീകൃതമായിരുന്നൊരു വ്യവസ്ഥയിൽ ജീവിച്ച് ഒന്നിലധികം ഭാരങ്ങൾ ഒരേസമയം വലിച്ച്, ആ റോളുകൾ ഭംഗിയായി ചെയ്തിരുന്ന അച്ഛൻ ഒരു പ്രചോദനം തന്നെയാണ്.

എന്നും, എവിടേയ്യും എപ്പോഴും ആദരിക്കപ്പെടുന്ന   മാതൃത്വത്തിൽ നിന്നും വിഭിന്നമായി ,  ക്ഷമയും, സ്നേഹവും, ആവോളമുണ്ടെങ്കിലും  പിതൃത്വം തിരിച്ചറീയപ്പെടാൻ മറ്റൊരു പിതൃത്വം തന്നെ വേണം..... ഒരു പക്ഷേ നിങ്ങളുടെ   കാലശേഷമായിരിക്കാം നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നത്..  അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആസ്വദിക്കൂ...ഇപ്പോഴുള്ള നിങ്ങളുടെ പൈതൃകം.... അച്ഛൻ / അപ്പൻ / ഉപ്പ എന്ന നിങ്ങളെ സ്വയം... 

*
കാർ സിഗ്നലിൽ നിന്നു നീങ്ങിത്തുടങ്ങി..വലതുവശത്ത്ചില്ലിലൂടെ ഒമ്പതുവയസ്സുകാരൻ മകൻ നിരത്തിലൂടൊഴുകുന്ന മറ്റു വാഹനങ്ങൾ നോക്കി രസിക്കുകയാണു.. കാറുകൾ അവനൊരു ഹരമാണു.. രണ്ടോ മൂന്നോ വയസ്സിലുണ്ടായിരുന്ന ടോയ് കാറുകൾ പോലും എടുത്തു കളയാൻ അവൻ സമ്മതിക്കില്ല...

അച്ഛാ.. വിച്ചു നീട്ടി വിളിച്ചു...
ഊം..പറേടാ കുട്ടമണീ...
"ഈ ലെക്സസ് ഏതു കണ്ട്രിയിൽ ഉണ്ടാക്കുന്നതാ.."
ജാപാൻ.. ഇനി ഒരു നിര ചോദ്യങ്ങളായിരിക്കുമല്ലോ ഭഗവാനേ എന്നോർത്തു..ക്ഷമകിട്ടാൻ ഞാൻ അച്ഛനെ ഓർത്തു..

അച്ഛാ.. വീണ്ടും പുത്രന്റെ നീട്ടി വിളി...
ഊം..പറ..
അയാം ഹാപ്പി അച്ഛാ..
വൈ?
എന്നെ ക്രികറ്റ് കോച്ചിങ്ങിനു ചേർത്തില്ലേ..താങ്ക്യൂ അച്ഛ.
ഹ്ം..ബട്ട് യു ഹാവ് റ്റു ബി എ ഗുഡ് ബോയ്..ഓൾവേയ്സ്..
ഷുവർ അച്ചാ.."അച്ഛനു ഞാൻ വലുതാവുമ്പോ ലെക്സസ് വാങ്ങിത്തരണോ..അതോ ബീയെംഡബ്ലിയു എക്സ്-5 വാങ്ങിത്തരണോ"

"അച്ഛൻ വയസായി ആശുപത്രിയിൽ പോവണം എന്നു പറയുമ്പോ, നീയൊരു ഓട്ടോയെങ്കിലും വിളിച്ചു തന്നാൽ മതി.."

ഒമ്പതുവയസ്സുകാരന്റെ കണ്ണടയ്ക്കുള്ളിലൂടെദേഷ്യം നിറഞ്ഞ ഉണ്ടക്കണ്ണുകൾ നോക്കി ഞാൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു... കാർ അതിവേഗം മുന്നോട്ടു നീങ്ങി...  കാലമുരുളുന്ന പോലെ തൊട്ടുമുന്നിലെ കാഴ്ചകളെ ഓർമ്മകളാക്കിക്കൊണ്ട് ..

Read more...
© The contents on this site are licensed under Creative Commons License.
The opinions expressed here through comments by the readers are their own and do not necessarily reflect the views of the owner of the blog and No responsibility is taken by the blog Owner in case of any dispute on any remarks. the respective individuals who made the comments would be solely resposible for anything untoward that may occur and expected to handle the any such consiquences themselves.