-- എ ബ്ലഡി മല്ലു --

സാന്‍‌ഡ്‌വിച്ചു

Sunday, October 28, 2007

റിട്ടയറായി വന്ന പട്ടാളക്കാര്‍ വീട്ടിലെ അതിഥികളെ പഴയ വീരസാഹസിക കഥകള്‍ ഒരു ചായയുടേയോ, ട്രിപ്പ്ലെക്സന്റേയോ പിന്‍ബലത്തില്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചു കേള്‍പ്പിക്കുമ്പോള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന മോസ്റ്റ് കോമണ്‍ വാക്കാണല്ലോ “It was in 1957, when I was in ..." എന്നത്...

അതുപോലെ, "It was in 2005 January, when I was in Dubai" എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഒരു ഭയങ്കര സംഭവമുണ്ടായി. കൃത്യമായി പറയുകയാണെങ്കില്‍, ജനുവരി-01 2005, ആ ന്യൂഇയര്‍ രാത്രിയിലാണു എനിക്കൊരു മകനുണ്ടായത്. വിഗ്നേഷ് എന്ന വിച്ചു! അപ്പോള്‍ മകള്‍ക്ക് കൃത്യം ഒന്നര വയസ്സ്.. എന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് കൃത്യം രണ്ടര വര്‍ഷം!

അച്ഛനെന്തൂട്രാ ചെക്കാ പണി എന്നു വിച്ചുവിനോട് അന്നാരെങ്കിലും ചോദിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍, അവനതിനു ഉത്തരം പറയാന്‍ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ “കണ്ടില്ലേ, അങ്ങേര്‍ക്കിതൊക്കെ തന്നെ പണി “ എന്നു മൂടിപ്പുതച്ചു കിടക്കുന്ന ടവലിനുള്ളിലിരുന്നു അവന്‍ പറഞ്ഞേനേ... അല്ലാ, അവനെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ല, രണ്ടരക്കൊല്ലത്തിനകം ശറപറാന്നു രണ്ടു പിള്ളേരായപ്പോള്‍ എന്റെ ചില സുഹൃത്തുക്കള്‍ തന്നെ പറഞ്ഞ ക്വാമഡിയാണിത് . എന്തു ചെയ്യാം ഏതു പോലീസുകാരനും ഒരക്കിടിയൊക്കെ പറ്റും.. ഞാനതു ക്ഷമിച്ചു.

വിച്ചു വലുതാവുന്നു.. ആശാനിപ്പം വയസ്സു രണ്ടര. ദേ താഴക്കാണുന്നതാണു മൊതല്‌! ഹമ്മറിന്റെ ഒരു ടോയ് കാറു വാങ്ങിക്കൊടുത്തപ്പോള്‍ അതിന്റെ ബോക്സിനകത്തു കയറിയിരുന്നാണു കളി.



പൂരം പിറന്ന പുരുഷന്‍. വിച്ചു സ്വയം വിളിക്കുന്ന പേരു പുച്ചു! ഇഷ്ടഭക്ഷണം, ചിച്ച സാന്‍‌വിച്ച് (ചിക്കന്‍ സാന്‍‌ഡ്‌വിച്ച് ), മൊത്ത (കോഴിമുട്ട) പിന്നെ മീമി (മീന്‍ ) .. തീയററ്റിക്കലിയും പ്രാക്റ്റിക്കലായും ആളൊരു പക്കാ നോണ്‍ വെജിറ്റേറിയന്‍! വെജിറ്റേറിയന്‍ ഫുഡ് കണ്ടാല്‍ പാത്രം തട്ടിയെറിയും.

സോഫയില്‍ സ്റ്റെഡിയാട്ടിരിക്കുന്നതു കാണുമ്പോള് നമ്മളോര്‍ക്കും മോന്‍ റ്റി.വി കാണുകയാണെന്നു. അടുത്തു ചെന്നു നോക്കുമ്പഴല്ലേ.. നല്ല അസ്സല്‍ ഉറക്കമായിരിക്കും: ദേ... ഭാവിയില്‍ വല്ല സസ്ര്ക്കാര്‍ ഉദ്ദ്യോഗം ഇട്ടുമായിരിക്കും .


കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനെ പറ്റി തമാശക്കു പോലും പറയരുത് എന്നു കാരണവന്മാര്‍ പറയാറുണ്ട്.. ബട്ട്.. ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഒരു പ്രശ്നമെന്താണെന്നു വച്ചാല്‍, സ്വന്തം വയര്‍ നിറഞ്ഞാലും അറിയില്ല. രാത്രി, മുത്തയും, ചിച്ചയും ഒക്കെ കൂട്ടി ഡിന്നറും തട്ടി, ഫുള്‍ ടാങ്ക് ഡീസലുമടിച്ച് (പാല്‍) കിടന്നുറങ്ങാന്‍ കിടന്ന ശേഷം എന്റെ അത്താഴത്തിനു ബീവി എനിക്കു ഒരു ഓമ്ലെറ്റ് ഉണ്ടാക്കുന്ന സ്മെല്ലടിച്ചാല്‍ പാലിന്‍ കുപ്പി വലിച്ചെറിഞ്ഞ് , കിലുക്കത്തില്‍ രേവതി “ബെച്ച കോയീന്റെ മണം” എന്നു പറയും പോലെ . “മൊത്തേടെ മനം, പുച്ചൂനു മൊത്ത വേണം”.. എന്നും പറഞ്ഞു ഓടിവരും..

കൊടുത്തില്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ അവിടെ ആഭ്യന്തരയുദ്ധം തീര്‍ച്ച! വയറു വീര്‍ത്ത് നമ്പൂരി പറയും പോലെ “ഒരു വെരലു” കേറ്റാന്‍ കൂടി ഗ്യാപ്പില്ലെങ്കിലും, ഒരു ഗ്ലാസ് പെപ്സി കണ്ടാല്‍ പറയും.. “പുച്ചൂനു പെപ്പി വേനം..“




പുച്ചൂന്റെ കൊടവയറു കണ്ടാല്‍ എനിക്ക് ഓഫീസിലെ “മൊഹമ്മദ് ഇസ” എന്ന അറബിയെ ഓര്‍മ്മ വരും. ഉച്ചക്ക് “ഓള്‍ യു കാന്‍ ഈറ്റ് & ഡ്രിങ്ക്” ഓഫറിലെ കെന്റക്കി ചിക്കനും മൂക്കറ്റം തട്ടി ഓഫീസില്‍ വന്നിരുന്നു ശ്വാസം വലിക്കാന്‍ പെടാപ്പാടു പെടുന്ന മൊഹമ്മദിന്റെ വയറു കണ്ടിട്ട് ഒരിക്കല്‍ മറ്റൊരു സഹപ്രവര്‍ത്തകനായ ജോണ്‍ എന്നോടു പരഞ്ഞു. “മാഷേ, ഹൃദയം പൊട്ടി , കരളുരുകി ഒക്കെ ആള്‍ക്കാരു മരിച്ച കേട്ടിട്ടുണ്ട്.., ദേ ഈ ഇരിക്കുന്നോന്‍, വയറു പൊട്ടിയാനു മരിക്കാന്‍ സാധ്യത”

ഈയിടക്ക് വിച്ചൂനു ചെറിയൊരു അസുഖം. കാറില്‍ കയറി ഡ്രൈവു ചെയ്യുമ്പോഴാണ് ഞാനതു ശ്രദ്ധിച്ചത്. പുച്ചൂന്റെ ഇടത്തേ കൈ പൊക്കിപിടിച്ചിരിക്കുന്നു! താഴ്ത്തി വക്കാന്‍ നൊക്കിയിട്ടാണേള്‍ ആശാന്‍ സമ്മതിക്കുന്നില്ല.. പാവം വേദനിക്കുന്നുണ്ടോ ആവോ.. പക്ഷേ രസകരമായൊന്നു, വീട്ടിലെത്തിയാല്‍ ഈ കൈക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല എന്നതാ. രണ്ടുമൂന്നു ദിവസം ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോള്‍ ഇതു തന്നെ വിച്ചു റിപ്പീറ്റ് ചെയ്യുന്നു.. .

പണ്ടു കുടൂമത്ത് കാശില്ലാതിരുന്നതുമൂലം മാത്രം മെഡിസിനു പോവേണ്ടായെന്നു തീരുമാനിച്ചിരുന്ന എന്റെ “മെഡികല്‍ ബുദ്ധി” എന്നോടു ചോദിച്ചു.“കാറില്‍ കയറിയാലേ പ്രശ്നമുള്ളൂ.. ഇനി യാത്രചെയ്യുമ്പോള്‍ കൈകളുടെ പേശികള്‍ വലിയുന്നതാണോ?”

ഡോ: ആന്റ്ണിയെ കാണിക്കണോ? ഞങ്ങള്‍ സംശയിച്ചു.... 2 ദിവസം കൂടി നോക്കാം..

വൈകീട്ട് ഡിന്നര്‍ കഴിഞ്ഞ് ഏതോ ഒരു തമിഴ് പടം കണ്ടോണ്ടിരുന്ന അമ്മായിയമയുടെ മുന്നില്‍ ഈ സംഭവം വിവരിച്ചപ്പഴല്ലേ സംഗതികള്‍ പിടി കിട്ടുന്നത്. കഴിഞ്ഞയാഴ്ച അമ്മ വിച്ചുവിനേം മീരയേം കൂട്ടി കാറില്‍ പുറത്ത് പോയി, ഒരു ചിക്കന്‍ സാന്‍‌ഡ്‌വിച്ച് കടക്കരികില്‍ നിര്‍ത്തി പറഞ്ഞു “ആര്‍ക്കാ ചിക്കന്‍ സാന്‍‌ഡ്‌വിച്ച് വേണ്ടത്? വേണ്ടോരു കൈ പൊക്കൂ.”

മീരമോള്‍ ഭക്ഷണത്തെ പണ്ടേ ആജന്മശത്രുവായി പ്രഖ്യാപിച്ചിരുന്നതിനാല്‍ വേണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു. വിച്ചുവിന്റെ കൈകള്‍ ഉയര്‍ന്നത് നാനോസെക്കന്‍ഡുകള്‍ക്കകം. തുടര്‍ന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിലെല്ലാം കാറിനകത്ത് കയറുമ്പോഴേക്കും വിച്ചു കൈകള്‍ പൊക്കിയായിരുന്നത്രേ ഇരിപ്പ്..

കാറിനകത്തിരുന്നു കൈപൊക്കിയാല്‍ സാന്‍‌ഡ്‌വിച്ചു വരുമെന്ന അവന്റെ വിശ്വാസം ഞങ്ങളായിട്ടു ഇനി തിരുത്തുന്നുമില്ല. എന്തായാലും അവന്റെ വിളിപ്പേരൊന്നു മോഡിഫൈ ചെയ്തു..സാന്‍ഡ്‌വിച്ചു എന്നാക്കി.

Read more...

ബിപ്പന്‍സ്

Wednesday, October 03, 2007

അന്നൊരു നല്ല ദിവസമായിരുന്നു. കമ്പനി സര്‍വീസ് മാനേജര്‍ ആദ്യമായി, സര്‍വിസ് കോള്‍ അറ്റന്‍ഡു ചെയ്യാന് എന്നോടു പോണ്ടിച്ചേരിക്കു പോകുവാനാവശ്യപ്പെട്ടത് .

സാധാരണ സീനിയര്‍ എഞ്ചിനീയര്‍മാരേ ദൂരയാത്രകള്‍ക്കയക്കൂ. വെറും 6 മാസത്തില്‍ എന്നില്‍ കമ്പനിക്കു ആത്മവിശ്വാസമായോ എന്നു ഞാന്‍ തന്നെ ചുമ്മാ സംശയിച്ചു.

പോണ്ടിക്കു പോയാല്‍ രണ്ടുണ്ട് (രണ്ടുണ്ടയല്ല!) ഗുണം!
ടി.ഏ/ഡി. വകുപ്പില്‍ എന്തെങ്കിലും തടയുമെന്നു മാത്രമല്ല, തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ ഒന്നു രണ്ടു ബോട്ടില്‍ ടാക്സ്-ഫ്രീ വിസ്കിബ്രാണ്ട്യാരിഷ്ടങ്ങളും കൊണ്ടു വരാം. 5 എഞ്ചിനീയര്‍മാര്‍ ഒരുമിച്ചു ചേര്‍ന്നു കോവൈ നഗരത്തിന്റെ നെഞ്ഞത്തു തന്നെ ആയിരത്തഞ്ഞൂറു രൂഫാ മുടക്കി വാടകക്കെടുത്തിരിക്കുന്ന വീട്ടില്‍, ഏതേങ്കിലുമൊരുത്തന്‍ പോണ്ടി പോയി വന്നാല്‍ പിന്നെ രണ്ടു ദിവസത്തേക്കു അയല്‍ക്കാര്‍ക്കു ചെവിതല കേള്‍ക്കൂല്ല. അര്‍മാദം തന്നെ അര്‍മാദം!

അങ്ങനെ 3 ദിവസത്തെ ട്രിപ്പ് പ്ലാന്‍ ചെയ്തു ഞാന്‍ ബസ് ടിക്കറ്റ് അഡ്വാന്‍സായി ബുക്കു ചെയ്തു. ജെ.ജെ ട്രാന്‍സ്പോര്‍ട്ടില്‍.. അതായത് ജെ.ജയലളി അന്നു മുക്കിയമന്ത്രിയാണു , തമിഴകത്തിന്റെ.. ഒരു ചെയ്ഞ്ചിനാണെന്നു തോന്നുന്നു.. പുള്ളിക്കാരി തമിഴ്നാട്ടില്‍ ഓടിയിരുന്ന സകല സര്‍ക്കര്‍ വണ്ടികളുടെ ബോഡിയിലും തന്റെ പേരെഴുതി വച്ചു ഈ ഞരമ്പു രോഗികള്‍ മൂത്രപ്പുരയില്‍ “സാബു ലവ്സ് ലീന” എന്നു ഇല്ലസ്റ്റ്രേഷന്‍ സഹിതമൊക്കെ എഴുതി വയ്ക്കാറില്ലേ .. ആ ഒരു മാനസികാവസ്ഥയാവാം! ഒരു “ബാബുക്കുട്ടന്‍ “ റ്റച്ച്..

ഭാഗ്യം നമ്മുടെ സ്വന്തം “ദൈവത്തിന്റെ നാട്ടില്‍” ഇതൊന്നുമില്ല.. ഒണ്ടേല്‍ എന്തായിരുന്നേനേ? ആനവണ്ടിയുടെ പുറത്ത ഉമ്മന്‍ ചാണ്ടി റ്റ്രാന്‍സ്പോര്‍ട്ട്” “അച്ചുമ്മാന്‍ ട്രാന്‍സ്പോര്‍ട്ട്” എന്നൊക്കെ എഴുതികാണുമ്പോ! ഹോ..

അതൊക്കെ പിന്നേം സഹിക്കാം..

നമ്മടെ ദേവസ്വം മന്ത്രിയായിയിരുന്നു മുഖ്യമന്ത്രി എങ്കില്‍ എന്തായേനേ? സുധാകര്‍ റ്റ്രാന്‍സ്പോര്‍ട്ട് എന്നാക്കിയേനേ. മാത്രമല്ല, ബസ്സിന്റെ ഹോണടിക്കുമ്പോഴുള്‍ല “പീ..പീ” എന്ന ശബ്ദത്തിനു പകരം “പട്ടീ..പട്ടീ..” എന്നായേനേ

ആ പഴയ മത്തങ്ങ ബലൂണ്‍ പോലെയുള്‍ല ഹോണില്ലേ അതേ പിടിച്ചൊന്നു ഞെക്കിയാല് പോ..പോം” എന്നതിനു പകരം “കഴുവേറീ. കഴുവേറീ” എന്ന ശബ്ദം വന്നേനേ.. ഒരോ ഗട്ടറില്‍ ചാടുമ്പോഴും തുരുമ്പിച്ചിളകിയ സീറ്റുകളുടെ “കിര്‍ കിര്‍” ഞരക്കങ്ങള്‍ വര കൊഞ്ഞാണന്‍..കൊഞ്ഞാണന്‍” എന്നു മാറിപ്പോയേനേ!!

ഭാഗ്യം ചെയ്തവരാ നമ്മള്‍ മലയാളികള്‍! യെവനൊക്കെ ദേവസ്വം വരെയേ എത്തിയുള്ളൂ!!

എന്തായാലും ഒരു കണക്കിനു പോണ്ടിച്ചേരിയിലെത്തി.. അവിടത്തെ പ്രശസ്തമായ 3 കോട്ടണ്‍ മില്ലുകളിലെ കമ്പ്യൂട്ടറൈസ്ഡ് ടൈം മാനേജ്മെന്റ് സിസ്റ്റങ്ങള്‍, 3 മാസം കൂടുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ കുറേ ഊച്ചാളികള്‍ പോയി പൊടി തുടച്ച് വച്ചാല്‍, കുറേ കാശു ഞങ്ങ മൊതലാളീടെ പെട്ടിയില്‍ വീഴുന്ന തരത്തില്‍ ഒരു ‘എ.എം.സി” ഒപ്പിച്ച് വച്ചതിന്റെ പരിണിതഫലങ്ങളാണീ യാത്രകള്‍. പണിയൊക്കെ പെട്ടെന്നു തീര്‍ത്തു തിരിച്ചു ഒരു ദിവസം ബാക്കി

ആദമായി റിക്ഷായില്‍ കയറിയതവിടെയാണ്. നഗരം കാണിക്കാനായി ഒരു പാവം വയസ്സന്‍ എന്നെയും വഹിച്ചു കുറെ ചവിട്ടി. അങ്ങേരു ഓരോ സ്ഥലമെത്തുമ്പോഴും നല്ല “കനത്ത” തമിഴില്‍ എന്തൊക്കെയോ പറയും ഞാന്‍ തിരിച്ച് “ഓഹ്.അപ്പടിയാ.., ആമാങ്കളേ..” എന്നുള്ള ആകെപ്പാടെയറിയുന്ന കുറച്ചു വാക്കുകളും വച്ചങ്ങു അഡ്ജസ്റ്റു ചെയ്തു പോയി..

പെട്ടിക്കടകളേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ വൈന്‍ ഷോപ്പുകളാണവിടെ. താമസിക്കുന്ന ലോഡ്ജിനടിയിലും ഉണ്ടൊരെണ്ണം.. ഭാഗ്യം.. തിരിച്ചു കൊയമ്പത്തൂരിലേകു കൊണ്ടു പോവാനുള്ള 3 കുപ്പി വേഗം തന്നെ വാങ്ങി വച്ചു. എന്താ വിലകുറവു. കോവയില്‍ കിട്ടുന്നതിന്റെ നാലിലൊന്നേ വിലയുള്ളൂ

റൂമില്‍ കയറി രണ്ടെണ്ണം വിട്ട് ചെറുതായൊന്നു മയങ്ങി. എഴുന്നേറ്റപ്പോള്‍ വൈകീട്ട് 4 മണി. അടുത്തു തന്നെ ബീച്ചുണ്ട്, അതോറ്റു ചേര്‍ന്നു നലൊരു കോര്‍ണിഷും. പിന്നെ കുറെ സ്മാരകങ്ങളും.. ഒന്നു പോയി കണ്ടേക്കാം എന്നു കരുതി. നടക്കാന്‍ അല്പം ഊര്‍ജ്ജമായിക്കോട്ടേന്നു കരുതി ഒരെണ്ണം കൂടി പിടിപ്പിച്ചു

നല്ല തണുത്ത കാറ്റും കൊണ്ട്, ഗാന്ധി സ്റ്റാച്ച്യ ്ക്വയറിലൂടെയങ്ങു നടന്നു. ബീച്ചിലെത്തി, അവിടത്തെ ഒരു സിമന്റു ബഞ്ചിലിരുന്നു, നല്ല തണുത്ത കാറ്റ്.. ജാക്കറ്റു കൊയമ്പത്തൂരില്‍ നിന്നും കൊണ്ടു വന്നിരുന്നില്ല, അതിനാല്‍ റൂമില്‍ നിന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍ എടുക്കാന് മറന്നില്ല.. കൊയമ്പത്തൂരില്‍ നിന്നും പുറപ്പെടുമ്പോള്‍ ജാക്കറ്റെടുക്കാതിരിക്കാന്‍ മറ്റൊരു കാരണവുമുണ്ടായിരുന്നു.. സ്വന്തമായി ജാക്കറ്റ ഉണ്ടായിരുന്നുല്ല.

തണുത്തു വിറക്കുന്നെങ്കിലു ഉള്ളില്‍ കിടക്കുന്ന വീര്യത്തിന്റെ ബലത്തില്‍ വിശാലമായ കാഴ്ചകള്‍ നോക്കിയിരുന്നു. മുട്ടിയുരുമ്മി സൊറപറയുന്ന കമിതാക്കള്‍, തോളില്‍ കയ്യിട്ട് ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്ന “ജസ്റ്റ് മാരിഡ്” ടീമുകള്‍, “ഓ ഇതേലൊക്കെ എന്തോന്നു കാര്യം” എന്ന റോളില് നല്ല ഗ്യാപ്പിട്ട് ഇരിക്കുന്ന പ്രായമായ ദമ്പതികള്‍ (അല്ല, ഇതു വായിക്കുമ്പോ നിങ്ങള്‍ക്ക് ന്യായമായൊരു സംശയം തോന്നും. യവനെന്തേ, ഈ കപ്പിള്‍സിനെ മത്രമേ നോക്കിയുള്ളൂ. അതല്ല , ഹൈലറ്റഡ് ആയ ചിലവ പറഞ്ഞെന്നു മത്രം)

രണ്ടു കുടവയറന്‍ ചേട്ടന്മാര്‍ ഷട്ടില്‍ ബാഡ്മിന്റണ്‍ കളിക്കുന്നു. കാറ്റത്ത് തെന്നി മാറുന്ന ഷട്ടിലിനെ അടിക്കുക എന്നതു തന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമാണു, അതു മണലില്‍ ചെയ്യുന്നത് കഠിനം. കണ്ടിരുന്നപ്പോള്‍ നല്ല രസം തോന്നി, ശ്രദ്ധ കപ്പിളുകളില്‍ നിന്നും മാറി ഷട്ടിലിലേക്കായി..

7 ഇല്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍, ക്ലാസില്‍ ഒന്നാമതായതിനു അച്ഛന്‍ ഒരു ബാറ്റു ഷട്ടില്‍ വാങ്ങി തന്നു. മരത്തിന്റെ ഫ്രെയിം, അതില്‍ നല്ല റെഡ് കളറില്‍ “ജയ് ഹനുമാന്‍” എന് ്റ്റിക്കര്‍ ഒക്കെയുള്ള ഒരെണ്ണം, അന്നു 20 രൂപക്ക് എലുവത്തിങ്കല്‍ സ്റ്റോറില്‍ നിന്നാണതു വാങ്ങിയത്. മുഴുത്തേങ്ങ കിട്ടിയ പട്ടിയെപ്പോലെ, ഒരു ദിവസം മുഴുവനും ആ ബാറ്റും കൊണ്ടു നടന്നു. ആ ഏരിയാവില്‍ ഒരുത്തനുമില്ല ഷട്ടില്‍ ബാറ്റ്.. കവളി മറ്റല്‍ മുറിച്ച് ക്രിക്കറ്റ് ബാറ്റു മാത്രമേ അക്കാലത്ത് ആ ഏരിയാവില്‍ നിലവിലുള്ളൂ

പിറ്റേന്നു കുറേ നിര്‍ബന്ധിച്ചിട്ടാണു അച്ഛന്‍ ഒരു ബാറ്റും കൂടി വാങ്ങി വന്നത്. അങ്ങനെ വെങ്കിടങ്ങില്‍ ഷട്ടില്‍ ബാഡ്‌മിന്റന്‍ എന്ന കായികരൂപത്തിനു അടിത്തറയിട്ടതു ഞാനാണെന്നു വേണേല്‍ പറയാം.. (വേണേല്‍ മതി, അല്ലെങ്കില്‍ പറയണ്ട.)

രണ്ടു ബാറ്റായപ്പോള്‍, കളി ആകെ മാറി. ഞാന്‍ ഒരു നേതാവു ചമഞ്ഞു.. അന്നത്തെ മൂക്കൊലിപ്പന്‍ ചെക്കമ്മാരൊക്കെ ഒരു ബാറ്റിനായി എന്റെ പുറകെയായി. ഒരു വശത്ത് എപ്പോഴും ഞാനായിരിക്കും കളിക്കുന്നത്, മറുവശത്ത ിള്ളേരു ക്യൂ നിന്നു, ഞാനുമായി മത്സരിക്കാന്‍.. കളിമൂത്ത് മൂത്ത്, ബാറ്റിന്റെ വള്ളികള്‍ (ഗെട്റ്റ്സ്) ലൂസായി ഏനാമാവു കായലിന്റെ അരികില് ീന്‍ പിടിക്കാന്‍ നില്‍ക്കുന്ന വേലപ്പന്‍ ചേട്ടന്റെ കയ്യിലെ “മീന്‍ കോരാനുള്ള ആ സാധനം പോലെയായി.. നല്ലൊരു സ്മാഷടിച്ചാല്‍ പിന്നെ ഷട്ടില്‍ കാണില്ല.. ഒന്നുകൂടി നോക്കിയാല്‍ ബാറ്റിന്റെ വലകള്‍ക്കിടയില്‍ കുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നുണ്ടാവും.

ആദ്യമൊക്കെ ഞാന്‍ പിള്ളേരെ 15- 0 ലവില്‍ പൊട്ടിക്കുമായിരുന്ന പിള്ളേരു കളിച്ചു കളിച്ച് എന്നെ പൊട്ടിക്കുമെന്നായപ്പോ, ഞാന്‍ എന്റെ ഒരു ബാറ്റു തല്ലിപ്പൊട്ടിച്ചു.. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു, ഇനി വേണേല്‍ നിങ്ങളു ബാറ്റു വാങ്ങ്! ആഹ.. അല്ലാ പിന്നേ..

8 ഇല്‍ റ്റെക്ക്നിക്കല്‍ ഹൈസ്കൂളില്‍ ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ ഞാനും ഷട്ടില്‍ ഗോമ്പറ്റീഷനില്‍ പങ്കെടുത്തു. ആദ്യ മാച്ചു കളിക്കാന്‍ കൊണ്ടു പോയത് അച്ഛന്‍ വാങ്ങിതന്ന “ജെയ് ഹനുമാന്‍” ബാറ്റും കൊണ്ടാണു! ബാക്കി കളിക്കാരൊക്കെ, നല്ല ഉശിരന്‍ മെറ്റല്‍ ഫ്രേം യോനക്സ്, ഹൈകാര്‍ബണ്‍ സ്റ്റീല്‍ ബാറ്റുകളുമായും.

അതു കണ്ടു മത്സരത്തിനു വന്നവരെല്ലാം ചിരിയോടു ചിരി.. അലറിച്ചിരി.. ഹെവി ബാറ്റുണ്ടെങ്കിലേ എന്റെ ഫ്രണ്ട്ഫൂട്ട് കവര്‍ ഡ്രൈവിനു പെര്‍ഫക്ഷന്‍ വരൂ എന്നു റ്റെണ്ടുല്‍കര്‍ പരയുന്ന പോലെ ഞാനും “മരബാറ്റു കൊണ്ടു കളിച്ചാലേ എനിക്കു കളി വരൂ” എന്നൊക്കെ കുറേ നമ്പറിട്ടെങ്കിലും, ാനാകെ ചമ്മി ചമ്മന്തിയായി.

ഇതിനിടക്ക് എന്റെ ഫ്രണ്ടായിരുന്ന പ്രിന്റോ, എന്റെ ആദ്യ മത്സരത്തിനു അവന്റെ ബാറ്റ് ഉപയോഗിക്കാന്‍ തന്നു.. ആഹ.. അതു പിടിച്ചപ്പോഴല്ലേ അതിന്റെ ഒരു സുഖം അങ്ങട്ട് മനസ്സിലാവണേ.. ഓരോ സ്മാഷുകള്‍ക്കും എന്താ പവര്‍, ഉപയോഗിക്കാന്‍ എന്താ ഒരു സ്മൂത്നെസ്സ്..

അടുത്തു തന്നെ ഒരെണ്ണം വാങ്ങണം! ഞാന്‍ മനസ്സിലുറച്ചു. ഇതേ മോഡല്‍ തന്നെ വേണം! “ബിപന്‍സ്” എന് ്രാന്‍ഡ്.. നല്ല കടും പച്ച നിറത്തില്‍ വലകള്‍ക്കിടയില്‍ “ബി” എന്നു എഴുതിയിരിക്കുന്ന മോഡല്‍. പ്രിന്റോ ആണു സ്കൂളിലെ മികച്ച രണ്ടാമത്തെ കളിക്കാരന്‍. ഒന്നാമന്‍ വാടാനപിള്ളിക്കാരന്‍ സലീം. അവന്റെ ഉപ്പ ഫോറിനില്‍ നിന്നും കൊണ്ടു കൊടുത്തിട്ടുള്ള “യോനക്സ്” ബാറ്റാണു അവന്‍ ഉപയോഗിക്കാറു. മറ്റൊരാളും അതു തൊടാന്‍ ആ കന്നാലി സമ്മതിക്കൂല. അതൊന്നും വാങ്ങാന്‍ നമ്മളെക്കൊണ്ടാവൂല, 1000 രൂപയില്‍ അധികമാണത്രേ അതിന്റെ വില. ഹൌ!

ഷട്ടില്‍ ടീമിലേക്ക് 5 പേരെയാണെ എടുക്കുക. സ്റ്റേറ്റ് ലെവലില്‍ കളിക്കാനായി. അതില്‍ സലിമും പ്രിന്റോയും ഏകദേശം ഉറപ്പാണു. ബാക്കി 3 സ്ഥാനങ്ങള്‍ക്കായാണു ഏകദേശം 30 പിള്ളെരു വന്നിരിക്കുന്നത്.

4-5 റൌണ്ടു കളികള്‍ ഉണ്ടാവും. ആദ്യ റൌണ്ട് ജയിച്ച എന്നോറ്റു പ്രിന്റോ പറഞ്ഞു “നാളെ വരുമ്പോ, ഈ മരബാറ്റു കളഞ്ഞു നല്ലൊരെണ്ണം വാങ്ങി വാ.. ഇനി എന്റെ ബാറ്റു ഞാന്‍ തരില്ല!“

“തെണ്ടി..” അന്നെനിക്കു അറിയാവുന്ന ഏറ്റോം വല്യ തെറി അതായിരുന്നു.. രണ്ടു തവണ അവനെ അതു വിളിച്ചപ്പോ ഒരാശ്വാസം കിട്ടി. തിരിച്ച് തൃശ്ശൂരെ ഏറ്റോം വലിയ സ്പോര്‍ട്ട്സ് ഷോപ്പായ ‘ഒക്റ്റോ‌പാത്സില്‍” പോയി ‘ബിപന്‍സ്” ബാറ്റിന്റെ വില ചോദിച്ച 240 രൂപാ. ഓണ്‍ലി.. ഞാന്‍ തിരിച്ചു വീട്ടില്‍ വന്നു അച്ഛനോട് പ്രശ്നമവതരിപ്പിച്ചു..

“നീ കളിച്ചു വളര്‍ന്നു ഒരു പ്രകാശ് പദുകോണ്‍” ആയി എനിക്കു ചെലവിനു തരേണ്ടാ, മിണ്ടാണ്ട് അവറ്റെ പോയി ഇരുന്നോണം , ഇല്ലേ ഈ മരത്തിന്റെ ബാറ്റും കൂടി ഞാന്‍ അടുപ്പിലിടും, സ്കൂളില്‍ പഠിക്കാനാ പോവെന്റത്, “ എന്നൊക്കെയുള്ള ബൂര്‍ഷ്വാ മറുപടികളില്‍ മനം നൊന്ത ഞാന്‍ അമ്മയോട് റെക്കമന്റ് ചെയ്യാന്‍ പറഞ്ഞെങ്കിലും, “സ്പോഴ്സില്‍” യാതൊരു കമ്പവുമില്ലാത്ത അമ്മയും കനിഞ്ഞില്ല!

നാളെ രണ്ടാം റൌണ്ടു കളിക്ക് ഈ മരബാറ്റു വച്ച് കളിക്കേണ്ടി വരും.. ഓരോ സ്മാഷിലും ചിലപ്പൊ ഷട്ടില്‍ ബാറ്റിനിടയില്‍ കുടുങ്ങും ഇല്ലാ എനിക്കതു താങ്ങാനുള്ള ശക്തിയില്ല എന്തെങ്കിലും ചെയ്തേ തീരൂ.. ഞന്‍ മണ്ടപുകഞ്ഞാലോചിച്ചു.

ഐഡിയാ.. നിരാഹാര സത്യാഗ്രഹം!

അമ്മ വന്നു ഡിന്നര്‍ ബുഫേക്കു (കഞ്ഞീം ചമ്മന്തിപ്പൊടിയും ഒണക്കപപ്പറ്റവും) വിളിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു എനിക്കു വേണ്ടാ!!

അമ്മ എന്നെ വന്നു ഭക്ഷണം കഴിക്കാന് ിര്‍ബന്ധിക്കും, അപോള്‍ ബാറ്റിന്റെ കാര്യം റെക്കമെന്റു ചെയ്യാന്‍ പറയണം എന്നൊക്കെ മനസ്സില്‍ കരുതിയിരുന്ന എന്നെ ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് അമ്മ പരഞ്ഞു, ‘എന്നാ പോയി കിടന്നുറങ്ങാന്‍ നോക്ക്” ഈശ്വരാ.. കാര്യം നിരാഹാരം എന്നൊക്കെ തീരുമാനമെടുത്തെങ്കിലും, സമയാസമയം , ആ വയറ്റിനകത്തേക്കുള്ള സബ്സിഡി കിട്ടിയില്ലേല്‍ തലകറങ്ങുന്ന റ്റൈപ്പായ ഒരു ശുദ്ധഹൃദയനാണു ഞാന്‍. വീട്ടീന്നു നല്ല മുറുക്കത്തില് 12-13 ഇഡ്ഡലീം കയറ്റിപ്പോയാലും, ഉച്ചയൂണിനുള്ള 1 മണിയുടെ ബെല്ലടിക്കുമ്പോഴേക്കും എന്തോ ഒരു തളര്‍ച്ചപോലെയാനെനിക്ക്. മഹാരോഗമാണോ എന്തോ

തമാശക്കളിയാണോ, 8 മണിക്ക് ഊണും കഴിച്ച് എട്ടരയോറ്റെ എല്ലാരും കിടക്കും, ബാക്കി ചോറുള്ളത് സാധാരണ പട്ടിക്കോ പൂച്ചക്കോ കൊടുക്കാറാണു പതിവ്. 8 മണിക്ക് കിടന്നാല്‍ ഇനി അടുത്ത ഭക്ഷണം നാളെ രാവിലെ 6 മണിക്കാണു! ഇപ്പോഴേ വയറു കത്തിത്തുടങ്ങി.. ഇനി 10 മണിക്കൂര്‍ കൂടി? പ്രിമെച്വറായി നിരാഹാരസമരം അവസാനിപ്പിക്കണോ. അത രണ്ടും കല്പിച്ച് തുടരണോ

ബിപ്പന്‍സിന്റെ മനോഹര രൂപം എനിക്ക് ആവേശം തന്നു, എന്റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ ആദ്യമായി ഞാന്‍ പട്ടിണി കിടന്ന രാത്രി.. നന്നായി വിശപ്പറിഞ്ഞ രാത്രി.
രാത്രി എല്ലാരും ഉറങ്ങിയെന്ന് മനസ്സിലായ ശേഷവും ഞാന്‍ അടുക്കളയിലേക്കു പതുങ്ങി പോവാതിരുന്നതിന്റെ പുറകിലെ രഹസ്യം “അടുക്കളയില്‍ ഒന്നുമുണ്ടായിരിക്കില്ല എന്ന ഒറ്റ ഉറപ്പാണു“.. പോയിട്ടെന്തു കാര്യം? കല്‍ചട്ടിയില്‍ നിന്നും കുറേ ഉപ്പു വാരി തിന്നാമെന്നല്ലാതെ വേറൊരു ഗുണവുമില്ല!

കാര്യം രാത്രി മുഴുവന്‍ ഞാന്‍ പട്ടിണിയായിരുനെങ്കിലും, എല്ലാ ദിവസത്തേയും പോലെ പ്രത്യേകിച്ചു സംഭവവികാസങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ അന്നും നേരം പുലര്‍ന്നു. അമ്മ ദോശ ചുട്ടു, എനിക്കു വിളമ്പി, ആദ്യം വിശപ്പും, പിന്നെ ദോശയുടെ മണവും എല്ലാം ചേര്‍ന്നു എന്നെ മേശപ്പുറത്തേക്കു ചാടിയിരുത്തിയെങ്കിലും, ഒന്നും കഴിക്കാതെ ഞാന്‍ എണിറ്റു പറഞ്ഞു. “എനിക്കു വേണ്ടാ”

ഇത്തവണ അമ്മ ഒന്നു പകച്ചു.. “ദേ ഇന്നലെ രാത്രീം ഒന്നും കഴിച്ചില്ല, മര്യാദക്ക് വന്നിരുന്നു കഴിക്കുന്നോ..അതോ ഞാന്‍ അച്ഛനെ വിളിക്കണോ?“

‘എനിക്കു ബാറ്റു വാങ്ങി തരുമോ ഇല്ലയോ” ഞാന്‍ ചൂണ്ടയെറിഞ്ഞു..

“വാങ്ങിത്തരാം, മോനിപ്പോ ഇതു കഴിക്ക് എന്നമ്മ പറയും, എന്നിട്ട്, ഇന്നലെ പട്ടിണി കിടന്നതിന്റെ കോമ്പന്‍സേറ്റു ചെയ്ത് ഒരു 15 ദോശയെങ്കിലും തട്ടണമെന്നൊക്കെ “മന ദോശ’ ഉണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ഞാന്‍ അമ്മയുടെ മറുപടി കേട്ടു വീണ്ടും ഞെട്ടി..

“ബാറ്റില്ലാതെ മോന്‍ഉ ദോശ ഇറങ്ങില്ലെങ്കില്‍ വേണ്ടാ, കഴിക്കണ്ടാ”

ഈശ്വരാ, ബാറ്റുമില്ല, ദോശയുമില്ല.. ഞാന്‍ തളര്‍ന്നു എനിക്ക് വാശിയായി..

“എനിക്കിന്നു സ്കൂളിലേക്കു ചോറു പൊതിയണ്ടാ” അമ്മ എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി..

സ്കൂളിലിലേക്കിറങ്ങും വരെ ആരുമൊന്നും പറഞ്ഞില്ല, ഒരാളെങ്കിലും ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിക്കുമെന്ന എന്റെ പ്രതീക്ഷകളെല്ലാം അസ്ഥാനത്ത്..

ഇറങ്ങാന്‍ നേരം എന്നു 2 രൂപ തരാറുള്ള അച്ഛന്‍ അന്നു 5 രൂപ തന്നു! “നീ സ്കൂളില്‍ ചെന്നാല്‍ കടം വാങ്ങിയിട്ടായാലും കാന്റീനില്‍ നിന്നും ചോറു വങ്ങിക്കഴിക്കും എന്നെനിക്കറിയാം” എന്ന വാക്കുകള്‍ ഞാന്‍ അച്ഛന്റെ മുഖഭാവത്തില്‍ നിന്നും വായിച്ചെടുത്തു.

ഡേവീസേട്ടന്റെ കാന്റീനില്‍ നിന്നും ഉച്ചക്ക് അസ്സലായി തട്ടി.. 5 രൂപ കയ്യിലുണ്ടെങ്കിലും, ഡേവീസേട്ടനോടു പറ്റില്‍ എഴുതാന്‍ പറഞ്ഞു. തിരിച്ച് വീട്ടില്‍ ചെന്നു 5 രൂപ അച്ഛനു മടക്കി കൊടുത്തു,

“നീ ഉണ്ടില്ലേ ഇന്നു?” അമ്മ ചോദിച്ചു.

“”ഇല്ല” എനിക്കു വേണ്ടാ.. അല്പം തലര്‍ച്ച അഭിനയിച്ച് ഞാന്‍ കട്ടിലിലേക്കു ചാഞ്ഞു.

അന്നു രാത്രിയും ഞാന്‍ നിരാഹാരം തുടര്‍ന്നു. ഉച്ചക്ക തല്ല തട്ടു തട്ടിയതിനാല്‍ അന്നു വല്യ പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അമ്മയുടെ ഭാവം ഒക്കെ മാറുന്നത് ഞന്‍ മനസിലാക്കി . ഇന്നു കുറേ നിര്‍ബന്ധിച്ചു, ഉണ്ണാനായിട്ട്.. അമ്മ അയയുന്തോറും ഞാന്‍ വാശി കൂട്ടിത്തുടങ്ങി.. ബാറ്റുകിട്ടാതെ ഇനി ഈ വീട്ടില്‍ നിന്നും ഉണ്ണില്ല എന്ന നിലപാടിലെത്തി ഞാന്‍.

രാത്രി കിടന്നു പെട്ടെന്നുറങ്ങി ആരോ തലയില്‍ തലോടുന്നപോലെ തോന്നിയപ്പോഴാണു കണ്ണു തുറന്നു നോക്കുന്നത്.. “അമ്മുട്ട്യേച്ചി!“

അമ്മയുടെ വല്യമ്മയുടെ മകള്‍ , 60 വയസ്സായിട്ടുണ്ട്. ചെറുപ്പത്തില്‍ പോളിയോ വന്നു ശരീരം മുഴുവന്‍ തളര്‍തിനാല്‍, കല്യാണമൊന്നും കഴിച്ചില്ല. വളരേ മെല്ലിച്ച അമ്മുട്ട്യേച്ചി, ഞങ്ങളുടെ തറവാട്ടില്‍ തന്നെയായിരുന്നു താമസം (കൂട്ടുകുടുംബം) അമ്മ ചേച്ചീ എന്നു വിളിക്കുന്ന കേട്ടാണു, ഞങ്ങള്‍ പിള്ളേരും “വല്യമ്മേ” എന്നതിനു പകരം “അമ്മുട്ട്യേച്ച്യേ” ന്നു വിളിക്കാറ്‌.

“എന്തേ അമ്മുട്ട്യേച്ച്യേ ..” ഞാന്‍ കണ്ണും തിരുമ്മി എഴുന്നേറ്റു ചോദിച്ചു.

‘മോനെന്തേ ഊണു കഴിക്കാഞ്ഞേ?”

“എനിക്ക് അച്ഛന്‍ ബാറ്റു വാങ്ങി തന്നില്ല.. അതാ..” ഞാന്‍ പറഞ്ഞു..

“അമ്മുട്ട്യേച്ചി കാശു തരാം.. മോന്‍ വിഷമിക്കണ്ടാ.. എത്ര ഉര്‍പ്യ ആവും അതിനു..”

എനിക്കു ചിരി വന്നുആരെങ്കിലും വിരുന്നുകാരൊക്കെ വീട്ടില്‍ വരുമ്പ 10 ഉം 20 ഒക്കെ ചേച്ചിക്ക് കൊടുക്കാറുണ്ട്. അതൊക്കെ ഒന്നുകില്‍ ഞങ്ങള്‍ പിള്ളേര്‍ക്കു തരും , അല്ലെങ്കില്‍ അമ്മക്കു കൊടുക്കും അതാണു അമ്മുട്ട്യേച്ചീടെ ശീലം, ബാറ്റിനു 10-20 രൂപയേ ആവുള്‍ലൂ എന്നാണു അമ്മുട്ട്യേച്ചി ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്.. പാവം

“അതിനു ഭയങ്കര വെലയാ, അമ്മുട്ട്യേച്ചീടേലു അത്രേമൊന്നും കാണില്ല.” ഞാന്‍ പറഞ്ഞു

“ന്നാലും എന്താ അതിന്റെ വെലാന്നു കുട്ടന്‍ പറയൂ േച്ചി വിടുന്നില്ല

“240 രൂപ” ഞാന്‍ പറഞ്ഞു

“ശരി .. അമ്മുട്ട്യേച്ചി നാളെ തരാം ട്ടോ” ഇത്തവണ ഞെട്ടിയതു ഞാനാണ്! 240 രൂപ?? അമ്മുട്ട്യേച്ചീറ്റെ കയ്യിലോ? ഇനി ആ കാശും വാങ്ങി ബാറ്റു വാങ്ങിയാല്‍ അതു കൊണ്ട് വീട്ടില്‍ വരാനൊക്കില്ല.. എവിടന്നു കാശു കിട്ടി എന്ന ചോദ്യം വരും! അമ്മുട്ട്യേച്ചി തന്നു എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ അതിനു ചേച്ചിക്കും വഴക്കു കിട്ടും, .പിള്ളേരെ വഷളാക്കുന്നു എന്നും പറഞ്ഞ്! ആകെ ചിന്താക്കുഴപ്പത്തിലായി ഞാന്‍.

“മോന്‍ വന്നു ഊണു കഴിക്ക് ഇപ്പോ 2 ദൂസായില്ലെ പഷ്ണി കെടക്കുന്നു “ ചേച്ചി പറഞ്ഞു

“ഇല്ല്യാ, എനിക്കിപ്പോ വേണ്ടാ, ഞാന്‍ സ്കൂളീന്നു നന്നായിട്ടു കഴിച്ചു” ഒരു ചിരിയോടെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു..

“കള്ളന്‍”.. അമ്മേ പറ്റിക്ക്വാല്ലേ

പിറ്റേന്നു വൈകീട്ട് സ്കൂള്‍ വിട്ടു വന്നപ്പോ അമ്മുട്ട്യേച്ചി ചെറിയൊരു കവര്‍ തന്നു. അതു തുറന്നു നോക്കിയ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ വികസിച്ചു, 5 ന്റെയും 10 ഒന്റെയുമായി കുറേ നോട്ടുകള്‍..

“ചേച്ചിക്കിതെവിടുന്നാ” അല്പം പരിഭ്രാന്തിയോടെ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

“ഇവിറ്റെ ഓരോരുത്തരു വരുമ്പോ തരാറുള്ള കാശാ കുട്ടാ, ഞാന്‍ കൊറേശ്ശെയായി എടുത്തു വക്കാറുണ്ട്”

എന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു. ആ കവര്‍ നേരേ സ്കൂള്‍ ബാഗിലേക്കു വച്ചു.പിറ്റേന്നു സ്വന്തമാക്കാന്‍ പോവുന്ന ബിപ്പന്‍സ് ബാറ്റായിരുന്നു അന്നു രാത്രി സ്വപ്നങ്ങളില്‍ മുഴുവന്‍!

നല്ല തണുത്ത കാറ്റ് മുഖത്തേക്കടിച്ചപ്പോഴാണു പഴയ ഓര്‍മ്മകളില്‍ നിന്നും പോണ്ടിച്ചേരി ബീച്ചിലേക്കു മനസ്സു തിരികെ വന്നത്. കുടവയരന്മാര്‍ ചേട്ടന്മാരുടെ ഷട്ടില്‍ കളി ഗംഭീരമായി നടക്കുന്നുണ്ടവിടെ.

അമ്മുട്ട്യേച്ചിയെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും ചിന്തകള്‍ മനസ്സിലേക്കോടി വന്നു. കോഴ്സെല്ലാം കഴിഞ്ഞു വെറുതെ നാട്ടില്‍ തെണ്ടിത്തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്ന കാലം. അന്ന് സ്വന്തമായി ഒരു ബൈക്കുണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ മിക്കവാറും വീട്ടില്‍ കാണാറില്ല. അമ്മുട്ട്യേച്ചി തീരെ വയ്യാതെ കിടക്കുകയാണക്കാലത്ത്. ഇടക്കിട ഡോക്റ്റര്‍ വരും, മരുന്നിന്റെയും, മൂത്രത്തിന്റേയും ഗന്ധമുള് േച്ചിയുടെ ആ മുറിയില്‍ അധികം പോവാറില്ല. ആ കിടപ്പു കണ്ടാല്‍ സങ്കടം വരും.

ഒരിക്കല്‍ ഒരു ഞയറാഴ്ച കൂട്ടുകാരന്റെ വീട്ടില്‍ എന്തോ ആവശ്യത്തിനു പോയി. തിരിച്ച് രാവിലെ 11 മണിക്കു വീട്ടിലെത്തി ബൈക്കിന്റെ കാതടപ്പിക്കുന്ന ഒച്ച കാരണം, മുറ്റത്തു ബൈക്കു നിര്‍ത്തി ഓഫാക്കിയ ശേഷമേ വീടിനകത്തുനിന്നുള്ള നിലവിളികള്‍ കേട്ടുള്ളൂ..

മനസ്സിലായി.. “അമ്മുട്ട്യേച്ചി ……. കഴിഞ്ഞു”..

കുളിപ്പിച്ചു ഭസ്മം തൊടുവിച്ച് വെള്ളത്തുണിയില്‍ പുതപ്പിച്ചു കിടത്തിയിരുന്ന അമ്മുട്ട്യേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് നല്ല ഐശ്വര്യം. പാദം നമസ്കരിച്ചപ്പോള്‍ കുറച്ചു നേരം പഴയ ആ ബാറ്റ് മനസ്സിലോടി വന്നു.. രണ്ടു തുള്ളി കണ്ണീര്‍ പൊടിഞ്ഞ് കാല്‍ക്കല്‍ വീണു

“അയ്യാ”. എന്ന വിളി വീണ്ടും ചിന്തകളില്‍ നിന്നും എന്നെ ഉണര്‍ത്തി.. മുന്നില്‍ ഒരു പ്രായമാ ്ത്രീ വന്നു കൈ നീട്ടുന്നു. അവരുറ്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കിയ എനിക്ക് എന്നെത്തന്നെ വിശ്വസിക്കാനായില്ല.. അമ്മുട്ട്യേച്ചിയുടെ അതേ മുഖം.. അല്പം തടിയുണ്ടെന്നു മാത്രം ഞാന്‍ ബെഞ്ചില്‍ നിന്നു എഴുന്നേറ്റു

“അമ്മുട്ട്യേച്ചി..!!“ എന്റെ ചുണ്ടുകള്‍ അറീയാതെ മന്ത്രിച്ചു.. പരിചയഭാവത്തില്‍ അവരെ നോക്കിയൊന്നു മന്ദഹസിച്ചു..

“അയ്യാ..എതാവതു കൊടുങ്കയ്യ..” അവര്‍ വീണ്ടും കൈ നീട്ടി എന്നിട്ട് തൊഴുതു

അവിശ്വസനീയതയില്‍ എന്റെ കൈകള്‍ യാന്ത്രികമായി പോക്കറ്റിലേക്കു നീണ്ടു. ആദ്യം തടഞ്ഞ ഒരു നോട്ടെടുത്ത് ഞാന്‍ അവര്‍ക്കു നേരെ നീട്ടി.

ഒരു നൂറു രൂപാ നോട്ടെടുത്ത് തന്റെ നേരെ നീട്ടുന്ന എന്നെ ആ സ്ത്രീ പകച്ചു നോക്കി, എന്നിട്ട് ആ നോട്ടു വാങ്ങി, എന്റെ തലയില്‍ ഒന്നു തലോടി അവര്‍ പറഞ്ഞു.. “നന്നായി വരും”

ഓഹ്.. മലയാളിയാണോ അമ്മൂമ്മ? ഞാന്‍ ചോദിച്ചു..

ഉം, പാലക്കാടാ സ്ഥലം, കുഞ്ഞുങ്ങളൊക്കെ ഇട്ടു പോയി, ഇപ്പോ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ..

വാക്കുകള്‍ക്കായി അവര്‍ തപ്പിത്തടഞ്ഞു.. അതു മനസ്സിലായെന്നോണം ഞാന്‍ തലയാട്ടി..

“പോട്ടേ മോനേ” അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ ഒരു തുള്ളി കണ്ണീര്‍ പൊടിഞ്ഞിരുന്നു നിലത്തു വീഴും മുന്‍പ് ആ കണ്ണീര്‍തുള്ളികള്‍ അവരുടെ കണ്ണുകള്‍ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം നല്‍കി.

തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്ന അമ്മൂട്ട്യേച്ചിയെ നോക്കി ബെഞ്ചിലേക്ക് ചായുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും ആ കടുംപച്ചക്കളറിലെ :ബിപ്പന്‍സ്” ഓര്‍ത്തു..

തൊട്ടപ്പുറത്തു ആ രണ്ടു ചേട്ടന്മരും തമ്മില്‍ ഷട്ടില്‍ കളി മുറുകുന്നതൊന്നും ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ല.

Read more...

എഫ്.ഐ.ആര്‍ [ ഡിറ്റക്റ്റീവ് ത്രില്ലര്‍ ]

Thursday, June 28, 2007

പോലീസുകാര്‍ ഉള്‍പ്പെട്ടതിനാല്‍ ആദ്യം തന്നെ ഒരു ഡിസ്ക്ലൈമര്‍ : ഇതിലെ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ക്ക് ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ മരിച്ചവരോ ആയി യാതൊരു ബന്ധമില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, ഈ കഥയില്‍ കഥാപാത്രങ്ങള്‍ പോലുമില്ലെന്നു ഇതിനാല്‍ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. എന്തിനാ വെറുതെ വഴീപ്പോണ ഇടി മേടിച്ച് നെഞ്ചിങ്കൂട്ടിന്റെ പരിപ്പെളക്കണേ?

അതി ദാരുണമായ ജിഞ്ചു കൊലക്കേസും അതേ തുടര്‍ന്നു നടന്ന ടിപ്പു-മിന്നല്‍ തമ്മിലുള്ള മിക്സഡ് ഡബ്ബിള്‍ ഓട്ടമത്സരത്തിനു ശേഷം, അമ്മാതിരിയൊന്നു കാണാന്‍ വെങ്കിടീയര്‍ക്ക് ക്രിക്കറ്റും, ഫുട്ബോളിലുമൊക്കെയുള്ള വേള്‍ഡു കപ്പു പോലെ കൊല്ലം നാലു കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു. ഇതിലെ ഫൈനല്‍ കളിച്ചത് കൃഷ്‌ണേട്ടനും, പുള്ളിക്കാരന്റെ അയല്‍‌വാസിയും, ധനികനുമായ ജോസേട്ടനു, അങ്ങേരടെ സ്വന്തം ഭാര്യ പെറ്റ നാലു കുരുത്തംകെട്ട സന്തതികളേക്കാള്‍ പെറ്റായ കൈസര്‍ എന്ന അള്‍സേഷ്യനും തമ്മിലായിരുന്നു

വെങ്കിടദേശത്തെ പേരു കേട്ട ആശാരിമാരില്‍ ഒരാളായിരുന്ന കൃഷ്‌ണേട്ടന്‍ ..കയ്യിലിരിപ്പു മൂലം ഇഷ്ടം പോലെ പേരു കേള്‍പ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് . അന്നൊരു ദിവസം പണിയൊന്നുമില്ലാതെ ബോറടീച്ചിരുന്നപ്പോഴാണ് , ഏനാമാവു ചാരായ ഷാപ്പില്‍ പോയി 200 മില്ലി റെഡ് ബുള്‍ അങ്ങ്‌ട്ട് കീച്ചാം എന്നു കൃഷ്‌ണേട്ടന്‍ തീരുമാനിക്കുന്നത്. സന്തത സഹചാരിയായ തുരുമ്പെടുത്ത് ഒരു പരുവമായ “റാലി ഡേവിഡ്സണ്‍” എടുത്ത് നേരെ പെടച്ചു വിട്ടു....

ജോസേട്ടന്‍ അന്നു ചാവക്കാടു വരെ പോയിരിക്കയായിരുന്നു. കൈസറാണെങ്കില്‍ അന്നു ജോസേട്ടന്റെ അഭാവത്തില്‍ മിണ്ടാനും പറയാനും ആരുമില്ലാതെ ആകെ ബോറടിച്ച് വീട്ടുമതിലിനരികില്‍ നില്ക്കുമ്പോഴാണു ഷാപ്പിലേക്കുള്ള മിന്നല്‍ പരിശോധന കഴിഞ്ഞു കൃഷ്‌ണേട്ടന്‍ തിരിച്ച് വരുന്നതു കണ്ട്ത്. ദുബായില്‍ നാലുവരിപ്പാതയില്‍ , അറബിപ്പിള്ളേര്‍ 180 കെ.എം.പി.എച് സ്പ്പീഡില്‍ ലേയ്നുകള്‍ മാറി മാറി സിഗ്‌സാഗ് ചെയ്തു പോവുന്നപോലെയാണു ഏനാമാവു-മേച്ചേരിപ്പടി ഒറ്റവരിപ്പാതയില്‍ കൃഷ്ണേട്ടന്‍ തന്റെ റാലി ഡേവിഡ്സണില്‍ റെഡ്‌ബുള്‍ ഇഫക്റ്റില്‍ തിരിച്ചു വരുന്നത്. ഇതു കണ്ട് കൌതുകിയാണായാവോ എന്തോ കൈസര്‍ മെല്ലെ വീട്ടുപടിയും കടന്നു റോഡിലേക്കിറങ്ങി.

“ആഗേ ക്യാ” എന്നതിനെപ്പറ്റി യാതൊരു വ്യാകുലതകളും കൂടാതെയുള്ള റാലി റൈഡിനിടയിലാനു തൊട്ടുമുന്നില്‍, ഭീമാകാരനായ കൈസര്‍ നില്‍ക്കുന്നത് കൃഷ്ണേട്ടന്‍ കാണുന്നത്. ഇടത്തും വല്‍ത്തും ഹാന്‍ഡിലുകളിലെ ബ്രേക്കില്‍ ആഞ്ഞു വലിച്ചിട്ടും നില്‍ക്കാത്ത റാലി, രണ്ടും കാലും നിലത്തു കുത്തി നിര്‍ത്തുന്നതില്‍ വിജയിപ്പിച്ച്പ്പോഴേക്കും കൈസറും റാലിയും തമ്മില്‍ വെറും സെന്റിമീറ്ററുകള്‍ തമ്മില്‍ വ്യത്യാസമേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ബിക്കിനിയിട്ടു നടന്നു വരുന്ന സീമയെ നോക്കുന്ന ബാലന്‍-കെ- നായരെപ്പോലെ കൈസര്‍ കൃഷ്ണേട്ടനെ അടുമുടി നോക്കി. നാവുപുറത്തിട്ട് ചിറികള്‍ നക്കിത്തുടച്ച ശേഷം വീണ്ടും അതെടുത്ത് അകത്തേക്കിട്ടു.. (നാവേ..)

സെക്കന്‍ഡുകള്‍ കടന്നുപോയി. നിര്‍ന്നിമേഷനായി തന്നെ നോക്കി നില്‍ക്കുന്ന കൈസറിന്റെ മുന്നില്‍ റാലിയുടെ ഓരോ വശത്തേക്കും ഓരോ കാലുകളിട്ട് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ തന്റെ കൈകളും കാലുകളുമെല്ലാം ഒരുമിച്ചുതളരുന്നപോലെ തോന്നി കൃഷേട്ടനു. ഇനിയിവിടെ നില്‍ക്കുന്നതത്ര പന്തിയല്ലെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ അദ്ദേഹം സാവകാശം കൈസറിനെ നോക്കിക്കൊണ്ടു തന്നെ ഹാന്‍ഡില്‍ മെല്ലെ തിരിച്ച് ഒരു സഡന്‍ യു- ടേണ്‍ എടുക്കയും, പെഡലില്‍ ആവുന്നത്ര ശക്തിയുപയോഗിച്ച് ചവിട്ടുകയും ചെയ്തു.

യമഹാ RX-100 ബൈക്ക്, ഫുള്‍ ആക്സിലേറ്ററില്‍ വച്ച് ക്ലച്ച് വിട്ടപോലെ കൃഷ്ണേട്ടന്റെ റാലി ഡേവിഡ്സണ്‍ കുതിച്ച് പൊങ്ങി... തൊട്ടു മുന്നില്‍ നിന്നിരുന്ന ഇര ഓടി രക്ഷപ്പെടാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നതുകണ്ട കൈസറിലെ മൃഗം സറ്റകുടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു....

235 ബി.എച്.പി യില്‍ ഒരൊറ്റചാട്ടത്തിനു കൃഷ്ണേട്ടനേയും സൈക്കിളിനേയും “വീണപൂവാ”ക്കാന്‍ കൈസറിനു ഒട്ടും താമസമുണ്ടായില്ല. പിന്നെയവിടെ നടന്നത് ‍ഒരുഗ്രന്‍ കെട്ടി മറീയലായിരുന്നു. റാലി സൈക്കിളിനെ നിര്‍ദ്ദയം ഉപേക്ഷിച്ച് കാലുകള്‍ കൊണ്ടൊരു റാലി നടത്തിയ കൃഷ്ണേട്ടനെ നിര്‍ദ്ദയം ചെയ്സ് ചെയ്ത കൈസര്‍ , കൃഷ്ണേട്ടന്റെ മര്‍മ്മപ്രധാന ഭാഗങ്ങളായ കൈകള്‍ തുടകള്‍, ചന്തി, എന്നീ പുറമ്പോക്കുപ്രദേശങ്ങള്‍ കയ്യേറി.. കിട്ടാവുന്നിടമൊക്കെ കടിച്ചു പൊളിച്ചു. കൃഷ്ണേട്ടന്റെ ദീനരോദനങ്ങള്‍ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ ഉയര്‍ന്നതോടെ അയല്‍‌വാസികള്‍ ഓടി വന്ന് കൈസറിനെ കല്ലെടുത്തെറിഞ്ഞ് ഓടിച്ചു.

കൈസറിന്റെ ക്രൂരമായ ആക്രമണത്തില്‍ ഉടുത്തിരുന്ന കൈലിയടക്കം സകലതും നഷ്ടപ്പെട്ട് നടുറോടില്‍ ഇന്ത്യന്‍ ടൈ മാത്രം ധരിച്ച് “വീണിതല്ലോ കിടക്കുന്നു ധരണിയില്‍.. കോണാകവുമുടുത്തയ്യോ ശിവ ശിവ “ എന്ന മാതിരി ചോരയൊലിക്കുന ശരീരവുമായി കിടക്കുന്ന ചേട്ടനെ നാട്ടുകാര്‍ ചേര്‍ന്നു ഓട്ടോ വിളിച്ച് ആശുപത്രിയിലെത്തിക്കയും, അവിടത്തന്നെ അഡ്മിറ്റ് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. കൂട്ടത്തിലൊരാള്‍ സമീപത്തെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്കു ഫോണ്‍ ചെയ്തു.

ഉച്ചമയക്കത്തില്‍, കാലു രണ്ടും മേശപുറത്തു കയറ്റി മയക്കത്തിലായിരുന്ന എസ്.ഐ പൌലോസ് ഫോണെടുത്ത് ചോദിച്ചു.. “ഏതു കഴുവേറീയാണ്ടാ ഈ നട്ടപ്പാതിരാക്കു വിളിക്കുന്നേ?”

അയ്യോ, സാറേ, ഇതു നട്ടുച്ചയാ, എന്നും പറഞ്ഞ് വിളിച്ചവന്‍ കാര്യം പറഞ്ഞ് വേഗം തന്നെ ഫോണ്‍ കട്ട് ചെയ്തു. കൃഷ്ണേട്ടനെ ആശുപത്രിയിലാക്കിയെന്ന വാര്‍ത്ത കേട്ട എസ്.ഐ. പൊലോസ് ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് അലറി, മേശപ്പുറത്തിരുന്ന AK 47, സോറി, ലാത്തിയെടുത്ത് ചാടിയിറങ്ങുകയും ചെയ്തു. പുറകേ ഈ ബഹളം കേട്ടുണര്‍ന്ന ഹെഡ്. അച്ചുതനും, ....

ആശുപത്രിയില്‍, വിങ്ങിപൊട്ടുന്ന ഭാര്യയുടെയും മകനും സമീപം കട്ടിലില്‍ കിടക്കുന്ന കൃഷ്ണേട്ടന്റെ രൂപം ഏതാണ്ട് കിലുക്കം സിനിമയില്‍ “തൂ മേരാ ദുശ്മന്‍..ദുശ്മന്‍” എന്നു പറഞ്ഞ ശേഷമുള്ള ജഗതിയുടേതിനു സമമായിരുന്നു..

പോലീസ് വന്നു എഫ്.ഐ.ആര്‍ എഴുതി. , എഫ്.ഐ.ആര്‍ എഴുതപ്പെട്ടത് കൃഷ്ണേട്ടനു അതിഭീമമായ നഷ്ടപരിഹാരം ലഭിക്കും എന്ന രീതിയിലായിരുന്നു. ജോസേട്ടന്റെ പട്ടി, മൃഗീയമായി കയ്യും കാലുമെല്ലാം കടിച്ചു, എന്നുക്കെള്ള പോയന്റുകള്‍ ഹൈലൈറ്റു ചെയ്യാന്‍ സഹായകരമായത് കൃഷ്ണേട്ടന്റെ മകന്‍ വന്നു എസ്.ഐ പൌലോസിനു 2 ഉം, ഹെഡ് അച്ചുതനു ഒന്നും വച്ചു 100ന്റെ ഗാന്ധി നോട്ടുകള്‍ ആയിരുന്നു. അവിടെ വച്ചു തന്നെ പരാതി ഏറ്റുവാങ്ങി എസൈയും അച്ചുതനും തിരിച്ചു പോയി. കൃഷ്ണേട്ടനെ കടിച്ച് കൊല്ലാന്‍ ശ്രമിച്ചത് ജോസേട്ടനാണെന്നും, അതിന്റെ പേരില്‍ ജോസേട്ടനെ കോടതി വധശിക്ഷക്കു വിധിക്കും എന്ന ടൈപ്പിലായിരുന്നു ആ എഫ്.ഐ.ആര്‍ എന്നു വേണമെങ്കില്‍ പറയാം.

ചാവക്കാട്ടു പോയ ജോസേട്ടന്‍ തിരിച്ചു വന്നപ്പോഴാണീ പുകിലുകളൊക്കെ അറിയുന്നത്. പിറ്റേന്നു തന്നെ സ്റ്റേഷനിലേക്കു വിളിപ്പിക്കപ്പെട്ട അദ്ദേഹം എസ്,ഐ യോടു കാര്യങ്ങള്‍ തിരക്കുകയും, കേസിനു പോയാല്‍ ഒരു ലക്ഷത്തോളം കൃഷ്ണേട്ടനു നഷ്ടപരിഹാരം നല്‍കേണ്ടി വരുമെന്നു എസ്.ഐ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. ജോസേട്ടന്റെ റസ്പോണ്‍‍സ്, വളരേ ഫാസ്റ്റ് ആയിരുന്നു. 1000 രൂപയെടുത്ത്, എസ്.ഐ സാറിന്റെ മേശമേല്‍ വച്ചതോറ്റെ പാവം പൌലോസ് സാറിന്റെ മനസലിഞ്ഞു...

“പക്ഷേ , ജോസേ, ഇതുകൊണ്ടൊന്നും നടക്കില്ല... കാര്യം FIR എഴുതിക്കഴിഞ്ഞല്ലോ!!!

“ഓ, അതൊക്കെ സാറു വിചാരിച്ചാല്‍ നടക്കും” എന്നായി പൌലോസ്....

“ഇല്ലടോ... ഇപ്പോ ഭയങ്കര സ്റ്റ്രിക്റ്റാ.. നോക്ക്യേ, അഭയ കേസില്‍ ഗീതേച്ചിയും ചിത്രയുമൊക്കെ പുലിവാലു പിടിച്ച കഥ തനിക്കറിയില്ലേ... FIR തിരുത്തലൊന്നും നടക്കില്ല.. കാരണം, തിരുത്താന്‍ പറ്റാത്തവിധം അടുത്തടുത്താണു ആ അച്ചുതന്‍ എഴുതിയിരിക്കുന്നത്.

“എങ്ങനെയെങ്കിലും രക്ഷിക്കണേ സാര്‍..” എന്നും പറഞ്ഞ് ജോസേട്ടന്‍ 1000 രൂപകൂടി മേശപ്പുറത്തോട്ടു വച്ചു.. ആ ഇറെസിസ്റ്റീവ് ഓഫര്‍ വേണ്ടെന്നു വക്കാന്‍ പൌലോസ് സാറിനായില്ല...

പൌലോസ് സാര്‍ FIR എടുത്ത് ഓടിച്ചു വായിച്ചു നോക്കി......

“ പുല്ലാനേടത്ത് രാമന്‍കുട്ടി മകന്‍ കൃഷ്ണനെ , 57 വയസ്സ്, അയല്വാസിയായ ചിങ്കാരത്ത് ജോസിന്റെ വളര്‍ത്തു നായ കൈസര്‍ , 5 വയസ്സ്, ഓടിച്ചിട്ട് കൈകളിലും കാല്‍കളിലും, തുടകളും കടിക്കുകയും, തുടര്‍ന്ന്, ശ്രീ.കൃഷ്ണനെ പാവറട്ടി സാന്‍ ജോസ് ആശുപത്രിയില്‍ പ്രവേശിപ്പിക്കയും ചെയ്തു...“

ഇതാണു FIR ന്റെ അവസാനം... ഇതിനു ഇടയില്‍ എന്തു തിരുത്തിയാലും അത് അപകടം! പക്ഷേ.. മേശപ്പുറത്തിരിക്കുന്നത് 2000 രൂപയാണു.. അതെങ്ങനെ വേണ്ടെന്നു വക്കും ??? എസ്.ഐ പൌലോസ് ആലോചനകളിലേക്കൂളിയിട്ടു........

എന്തോ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച്, അദ്ദേഹം പേനയെടുത്തു.... എന്നിട്ട് 2000 രൂപയെടുത്ത് തന്റെ പോക്കറ്റിലേക്കു തിരുകി.

എഫ്.ഐ.ആറിലെ അവസാന വരികളില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുടക്കി.

തുടര്‍ന്ന്, ശ്രീ.കൃഷ്ണനെ പാവറട്ടി സാന്‍ ജോസ് ആശുപത്രിയില്‍ പ്രവേശിപ്പിക്കയും ചെയ്തു...“..


എന്നതിനു ശേഷംശേഷം പൌലോസ് സര്‍ ഒരു വരികൂടി ചേര്‍ത്തെഴുതി.. താഴെക്കാണും വിധം...

“തുടന്നുള്ള പരിശോധനയില്‍ നിന്നും, ചിങ്കാരത്ത് ജോസിന്റെ വളര്‍ത്തു നായ കൈസറിന്റെ വായില്‍ ഒരൊറ്റ പല്ലുപോലുമില്ലെന്നു പോലീസ് മനസ്സിലാക്കി”.....

Read more...

ഒരു മാലൈ ഇളവെയില്‍ നേരം.....

Thursday, June 21, 2007

തമിഴില്‍ എനിക്ക് അപാരജ്ഞാനമാണെന്നത് എന്റെ ഫാമിലി സര്‍ക്കിളിലും സ്ക്വയറിലും പെട്ട ഒരു വിധമെല്ലാവരുടേയും വലിയൊരു തെറ്റിദ്ധാരണയായിരുന്നു. ജോലിയന്വേഷിച്ച് “കോവൈ” നഗരത്തില്‍, കുട്ടേട്ടന്റെ കൂടെ ‍ ഞാന്‍ കഷ്ടി ഒരു വര്‍ഷത്തോളമുണ്ടായിരുന്നെന്നതാണു ഇങ്ങനൊരു ചിന്ത അവരുടെ അന്തരംഗങ്ങളില്‍ അന്തര്‍ലീനമായി ബഹുത്സ്ഫുരിച്ച് ആന്ദോളന പ്രക്ഷാളനമായിത്തീരാന്‍ കാരണം (ഹോ ഇത്രേം എഴുതിയതും ക്ഷീണിച്ചു)..

ബയോഡാറ്റയില്‍ ലാങ്വേജസ് നോണ്‍ എന്നതില്‍ ഒരു ഭാഷ കൂടി ചേര്‍ക്കാമല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത് ഞാനതിനെ തിരുത്താനും പോയില്ല. വീട്ടില്‍ തമിഴന്മാരായ ധര്‍മ്മക്കാര്‍ വരുമ്പോ, 10 പൈസാ കൊടുത്ത്, വെക്കം കെളമ്പ്‌യ്യാ എന്നൊക്കെ ഫ്ലുവന്റായി ഞാന്‍ തമിഴ് പറയുന്നതു കണ്ട് എം.ജി.ആര്‍ നെ നോക്കുന്ന ആരാധനയോടെ അമ്മ എന്നെ നോക്കി നിന്നു പുളകം കൊണ്ടിട്ടുണ്ട്...

ഒരിക്കല്‍ കൂട്ടുകാരും കൂടി ചുമ്മാ കോവൈ വിശേഷങ്ങള്‍ പങ്കു വക്കുമ്പോള്‍, “മുടിയനായ പുത്രന്‍”എന്നതിനു തമിഴില്‍ എന്തു പറയും എന്ന് ചോദിച്ചവനോട് “#%$@^ന്‍ പയ്യന്‍ “ എന്നു ട്രാന്‍സ്ലേറ്റു ചെയ്തു കൊടുത്തതോടെ എന്റെ തമിഴ് ഭാഷാ പാടവത്തിനെപ്പറ്റി അവര്‍ക്ക് ഒരു റഫ് ഐഡീയ കിട്ടി.

സാക്ഷരതാ ക്ലാസില്‍ പോയി മലയാളം പഠിച്ച അപ്പൂപ്പന്‍ പത്രമെടുത്ത് “പഞ്ചായത്തില്‍ :അ റ റ കു റ റ പണികള്‍“ എന്നു മുക്കി മുക്കി വായിക്കുമ്പോലെ, വീഡിയോ കാസെറ്റ് ലൈബ്രറിയിലൊക്കെ പോയി തമിഴ് കാസറ്റുകളുടെ കവറിന്റെ പുറത്തെ പേരുകള്‍ മുക്കി മുക്കി വായിക്കുന്നതു കണ്ടാണെന്നു തോന്നുന്നു ഞാന്‍ അതിഭയങ്കരമായി (അതെ .. അതാണു കൃത്യമായ വാക്ക്...സത്യം!) തമിഴു പറയുമെന്നായിരുന്നു എന്റെ ഭാര്യയുടെ വിശ്വാസം. പാവം.. എന്നേപറ്റിയുള്ള പല തെറ്റായ വിശ്വാസങ്ങളില്‍ ഒന്നു മാത്രം! ഞാന്‍ പണ്ടു സിങ്കരായനു തമിഴില്‍ ലൌ ലെറ്റര്‍ എഴുതി കൊടുത്തിട്ടുള്ള കഥയും ഭാര്യയോടു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

രണ്ടു ദിവസം മുന്‍പ് “ഗജനി” എന്ന ചിത്രത്തിന്റെ DVD യാണു റെന്റല്‍ ഷോപ്പില്‍ നിന്നെടുത്തത്. പടം കാണാന്‍ ഒരു രസമുണ്ട്.ഇംഗ്ലീഷ് സബ് ടൈറ്റിത്സ് ഉള്ളതോണ്ട് ഡയലോഗുകളൊക്കെ മനസ്സിലാവുന്നുണ്ട്. സാദാരണ തമിഴു പടം കാണുമ്പോ , ടോം+ജെറിയില്‍ തലക്കടി കിട്ടിയ ടോമിനെപ്പോലെയുള്ള നമ്പറുകളിറക്കുന്ന വടിവേലുവിനെ കാണുമ്പോള്‍ മാത്രേ ചിരിക്കാറുള്ളൂ.. ( അഹങ്കാരം കൊണ്ടല്ല.. മനസ്സിലാവാത്തതു കൊണ്ടാണേ....)

പടം പകുതിയായപ്പോള്‍ ദാ വരുന്നു എനിക്കു വളരേ ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു ഉഗ്രന്‍ പാട്ട്.. കാറിലെ സി.ഡിയില്‍ സ്ഥിരം കേള്‍ക്കുന്നതാ..

“ഒരു മാലൈ ഇളവെയില്‍ നേരം....
അഴകാന ഇലയുതിര്‍ കാലം..

തട്ടു തൊലൈവിലെ അവള്‍ മുഖം പാര്‍ത്തേന്‍
അങ്കേ തൊലൈന്തവന്‍ നാനേ..”

പാട്ട് ആസ്വദിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ആ വരികളുടെ ഇംഗ്ലീഷ് സബ്-ടൈറ്റിത്സ് ട്രാന്‍സ്ലേഷന്‍ ചെയ്തു കൊടുത്തിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു..

"At a charming twilight...
In enthralling Autumn season...

At a Distance I saw her and..
It was Love at First Sight..."

ഇതു വായിച്ച് എനിക്ക് കണ്ണില്‍ ഇരുട്ടു കയറുന്ന പോലെ തോന്നിയോ?
At some Distance ഇല്‍ സോഫയിലിരുന്നു സിനിമ കാണുകയായിരുന്ന ഭാര്യ എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നു. തലേന്നു GRUDGE -2 ഹൊറര്‍ മൂവി കണ്ടതിന്റെ സൈഡ്-ഇഫക്റ്റ് ആണോ എന്തോ? എനിക്കു പേടി തോന്നിയോ.. ഏയ്.. ചുമ്മാ തോന്നിയതായിരിക്കും..

ഭാര്യ എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കാന്‍ കാരണമെന്താ? അല്പം ഫ്ലാഷ് ബാക്ക്! ( സിനിമേലൊക്കെ ഫ്ലാഷ് ബാക്ക് “ബ്ലാക്ക്&വൈറ്റില്‍ കാണിക്കുന്ന ഒരു ഇഫക്റ്റ് കിട്ടാന്‍ ഇവിടെ “ഇറ്റാലിക്സില്‍ ബ്ലൂ കളര്‍“ ആക്കുന്നു.

രണ്ടാഴ്ചകള്‍ക്കു മുന്‍പ്
=========== =========== ===========
അന്നൊരു വ്യാഴാഴ്ചയായിരുന്നു. ദുബായിലെ വീകെന്‍ഡ്. ഓഫീസ് വിട്ട് വീട്ടിലോട്ടു മടങ്ങുമ്പോല്‍ വൈകീട്ട് അടിക്കാന്‍ പോകുന്ന സ്മോളുകളോര്‍ത്ത് മനസ്സ് ഹര്‍ഷാരവം മുഴക്കി..സ്പീഡ് കൂടിയാ വണ്ടിക്ക്? കെട്ട്യോളെ അവളുടെ ഓഫീസില്‍ നിന്നും പിക്ക് ചെയ്ത് വീട്ടിലോട്ടു തിരിച്ചപ്പോള്‍‍ ദേ വരുന്നു CD പ്ലയറില്‍ നിന്നും ഈ പാട്ട്...

“ഒരു മാലൈ ഇളവെയില്‍ നേരം....
അഴകാന ഇലയുതിര്‍ കാലം..

സട്ടു തൊലൈവിലെ അവള്‍ മുഖം പാര്‍ത്തേന്‍
അങ്കേ തൊലൈന്തവന്‍ നാനേ..”

ഇതുംകേട്ട് ആസ്വദിച്ച് കൂടെ പാടുന്നതിനിടയില്‍ (ആ പാട്ട് ഒറിജിനല്‍ പാടിയവനോട് മാപ്പ്) ഭാര്യയുടെ വക ഒരു ചോദ്യം..
“ഏട്ടാ ഈ പാട്ടിന്റെ അര്‍ത്ഥം എന്താ..?”

ഞാനും അപ്പോഴാണോര്‍ത്തത്.. അസംഖ്യം പ്രാവശ്യം സ്റ്റേജുകളില്‍, ക്ഷമിക്കണം മനസ്സില്‍ പാടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഒരു ട്രാന്‍സ്ലേഷനെപ്പറ്റി ഞാന്‍ ആലോചിച്ചിരുന്നില്ല.. എന്റെ തമിഴ് ഭാഷാ പാണ്ഢിത്യം തെളിയിക്കാന്‍ ദാ ഒരവസരം കൂടി... വെറും ഒരു തമിഴ് പാട്ടല്ലേ.. ഇതു ട്രാന്‍സ്ലേറ്റു ചെയ്യാന്‍ തിരുവള്ളുവരും തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛനും കൂടി വട്ടമേശ സമ്മേളനം നടത്തേണ്ട ആവശ്യമൊന്നും ഇല്ല. എനിക്കു തന്നെ ഡീലു ചെയ്യാവുന്നതേയുള്ളൂ എന്നോര്‍ത്തു.. പാട്ട് വീണ്ടു തുടക്കം മുതല്‍ വച്ചു...

“ഒരു മാലൈ ഇളവെയില്‍ നേരം “
മാലൈ എന്നത് വൈകുന്നേരം ആണെന്നെനിക്ക് പണ്ടേ അറീയാം. ജോലിയൊന്നുമില്ലാതെ കുട്ടേട്ടന്റെ വീട്ടില്‍ ചൊറിയും കുത്തി ഇരിക്കുമ്പോ അന്നു സമയം കൊല്ലാന്‍ ഏക ആശ്രയമായിരുന്ന ചണ്‍ (സണ്‍ ) ടി.വി യില്‍ എപ്പഴും കേള്‍ക്കാറുള്ളതാ. നാളെ കാലൈ.. നാളെ മാലൈ എന്ന വാക്കുകള്‍ ..

ഞാന്‍ ട്രാന്‍സ്ലേഷന്‍ ആരംഭിച്ചു..
അതായത്.. മാലൈ എന്നാല്‍ വൈകുന്നേരം.. അപ്പോള്‍ “ഒരു മാലൈ ഇളവെയില്‍ നേരം“ എന്നു വച്ചാല്‍ നല്ല ഇളം വെയിലുള്ള ഒരു വൈകുന്നേരത്തില്‍ ... (സമ്മര്‍ സീസണ്‍ ആയതിനാല്‍ ദുബായില്‍ അസ്തമയം 7 മണിക്കാ.. അതോണ്ടാണോ എന്തോ..വൈകീട്ട് വെയിലുണ്ടാവുമോ എന്നു അവള്‍ ചോദിച്ചില്ല)

ഉം! ഞാന്‍ തുടര്‍ന്നു..

അഴകാന ഇലയുതിര്‍ കാലം” എന്നു വച്ചാല്‍
“നല്ല ഭംഗിയുള്ള ഇലപൊഴിയുന്ന കാലം“ അതും വോക്കേ.....

ഉം! സ്വന്തം ഭര്‍ത്താവിന്റെ മള്‍ട്ടിപ്പിള്‍ ലാങ്ക്വേജസിലെ അപാര ജ്ഞാനത്തില്‍ അവള്‍ തീര്‍ച്ചയായും അഹങ്കരിച്ചു കാണും..

സട്ടു തൊലൈവിലെ അവള്‍ മുഖം പാര്‍‌ത്തേന്‍
അങ്കേ തൊലൈന്തവന്‍ നാനേ..” എന്നു വച്ചാല്‍ ....!!


(ങേ !! എന്നു വച്ചാല്‍ എന്തവാ? ഞാന്‍ എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു...)

അല്പനേരത്തെ നിശബ്ദത .... അവള്‍ മറന്നെങ്കില്‍ ഇതങ്ങു പോട്ടേന്നു വക്കാം.. ഞാനോര്‍ത്തു..

എന്നു വച്ചാല്‍ എന്താ... അവള്‍ വിടാനുള്ള ഭാവമില്ല. “സമ്മര്‍ ഇന്‍ ബെത്‌ലഹേം“ എന്ന ഫിലിമില്‍ കലാഭവന്‍ മണി കന്നഡയില്‍ “അയ്ന്തു കസിന്‍സ് മാടിക്കൊണ്ട്രേണ്‍” എന്ന എഴുത്തു വായിക്കുന്ന പോലെ “അതിനു പ്രത്യേകിച്ച് അര്‍ത്ഥമൊന്നുമില്ല” എന്നു പറയാണോ എന്നു ഞാനോര്‍ത്തു.. അല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ടാ ഒന്നു ശ്രമിച്ചു നോക്കാം.

സട്ടു തൊലൈവിലെ അവള്‍ മുഖം പാര്‍ത്തേന്‍ എന്നു വച്ചാല്‍ ....!!
അവളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോഴേക്കും ..

അങ്കേ തൊലൈന്തവന്‍ നാനേ..” എന്നു വച്ചാല്‍ ....!
ഞാന്‍ അവിടെ തന്നെ തൊലഞ്ഞു പോയി എന്നു ...

ചേര്‍ത്തു വായിച്ചാല്‍.. നായികയുടെ മുഖം കണ്ടതും നായകന്‍ തൊലഞ്ഞു പോയി എന്നു!

ങേ? ചുമ്മാ കളിപ്പിക്കാതെ ഭാര്യക്കു സംശയം... അല്ലടീ, ഒന്നൂടെ നീ ശ്രദ്ധിച്ചേ.. “അങ്കേ തൊലൈന്തവന്‍” എന്നു അയാള് ക്ലിയറായി പറയുന്നതു രണ്ടാമതു കേട്ടപ്പോള്‍ അവള്‍ക്കു കുറച്ചു വിശ്വാസമായി.

ഹോ, ഈ തമിഴ് പാട്ടുകളുടെ ഒരു കാര്യം ... കുറച്ചു മുന്‍പ് വേറൊന്നു കേട്ടു ..”ഡേലാമോ ഡേലാമോ” എന്നു തുടങ്ങുന്നത്.. അതിലെ വരികള്‍ “അമേരിക്ക നീ താനേ.. അഫ്ഗാനിസ്താന്‍ നാന്‍ താനേ.. ബിന്‍ ലാഡന്‍ നീ താനെ“ ഹെന്തൊരു കഷ്ടമാന്നു നോക്ക്യേ.... തമിഴ് ഗാനങ്ങളുടെ നിലവാരത്തകര്‍ച്ചയോര്‍ത്ത് ഞങ്ങള്‍ നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു.

തമിഷ് ഭാഷ വളരേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.. തമിഴില്‍ പിന്മൊഴികള്‍ / മറുമൊഴികള്‍ പോലുള്ള സെറ്റപ്പുകള്‍ ഇല്ലാത്തതായിരിക്കണം ഇതിനു കാരണം ഞാന്‍ മനസ്സിലോര്‍ത്തു. തമിഴ് ഭാഷയെ ഉദ്ധരിക്കാന്‍ തമിഴ് എകോണമി വളരണമല്ലോ, അതിലേക്കായി എന്തെങ്കിലും സംഭാവനകള്‍ ചെയ്യാം എന്ന സന്മന്‍സ്സിനാല്‍ അന്നു വൈകീട്ട് ഡിന്നര്‍ “പൊന്നുച്ചാമി” എന്ന തമിഴ് റസ്റ്റോറന്റിലായിരുന്നു!

തമിഴ് ഭാഷാ വളര്‍ച്ചയെ സഹായിക്കാന്‍ തമിഴ് ഭാഷയില്‍ ഒരു പോസ്റ്റിറക്കാന്‍ എനിക്കാവില്ലല്ലോ. നമ്മളെക്കൊണ്ടാവുന്ന കാര്യം ചെയ്തു അത്ര തന്നെ.. ( എന്നു വച്ച് എനിക്കാകെ അറിയാവുന്ന കാര്യം തീറ്റയാണെന്നാരും കരുതണ്ടാ..)

=========== =========== ===========

അങ്ങനെ ഇംഗ്ലീഷ് സബ്ടൈറ്റിത്സ് വായിച്ചതോടെ എന്റെ തമിഴിനെ പറ്റി ഭാര്യക്കും നല്ലൊരു ഇമ്പ്രഷന്‍ കിട്ടി. ശവത്തില്‍ കുത്തിന്ന പോലെ അവളുടെ ഒരു ചോദ്യം കൂടി..

“ഏട്ടാ.. ഈ ഗെജനി” എന്ന ഫിലിമിന്റെ അര്‍ത്ഥം അറിയാമോ?

ഉം.. ഞാനൊന്നു മൂളി .. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു..
ഗജം എന്നാല്‍ ആന.. ഗജനി എന്നാല്‍ ആനി...

ചിരവയെടുക്കാനാണാവോ എന്തോ അവള്‍ അടുക്കളയിലേക്കു പോയി .....

Read more...

ഗാന്ധിമാര്‍ഗം കാടന്‍ സജി

Friday, June 15, 2007

ക്വിന്റല്‍ കണക്കിനു പ്രതീക്ഷകളുമായാണു 1990 ഇല്‍ മഹാരാജാസ് ടെക്‍നോളജിക്കല്‍ ഇന്‍സ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിലേക്കു കാലെടുത്തു വച്ചത്. റാഗിങ്ങ് ചെയ്യുവാനായി കഴുകന്‍ കണ്ണുകളുമായി കാത്തിരിക്കുന്ന സീനിയേഴ്സിന്റെ ഇടയിലേക്ക് വിറക്കുന്ന മുട്ടുകളുമായി എടുത്തു വച്ച വലതു കാലും അതേലിട്ടിരുന്ന പാരഗണ്‍ ഹവായും ലാന്‍ഡു ചെയ്തത്, പ്യൂണ്‍ അന്തോണ്യേട്ടന്‍ ഗെറ്റടക്കാത്തതു മൂലം തലേന്നു രാത്രി കോളേജു മുറ്റത്ത് ചെമ്പുക്കാവ് ജങ്ക്ഷനിലെ ഏതോ ചാവാലിപ്പശു ഡൌണ്‍ലോഡു ചെയ്തുവച്ചിരുന്ന ഒരു കുന്തി ചാണകത്തിലേക്കാണ്.

“ പ്ലീ.... “

തലക്കകത്തിരിക്കുന്ന പ്രതീക്ഷകളുടെ ഭാരംകൊണ്ടോ എന്തോ, ചാണകം ആ കാല്‍‌വയ്പ്പില്‍ ചിതറിത്തെറിച്ചു. വരാനിരിക്കുന്ന ഒത്തിരി “പ്ലീ” (സപ്ലീ‌ കളുടെ ഒരു സൂചനയാണോ അതെന്നു ഞാന്‍ ഭയന്നു.

കാലം കടന്നു പോയി. ദൈവസഹായം കൊണ്ട് അവസാന വര്‍ഷം വരെ സപ്ലികളൊന്നുമില്ലാതെ കടന്നുപോയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഫൈനലിയര്‍ എക്സാംസ് അടുത്തു വരുന്നു. കോളേജ് ടീം ക്രിക്കറ്റില്‍ ചാമ്പ്യന്മാരാവുന്നതും, എനിക്കു കിട്ടുന്ന 70 ഗ്രേസ്മാര്‍ക്ക് തോല്‍ക്കുന്ന വിഷയങ്ങളിലേക്കു ചേര്‍ത്ത് ഞാന്‍ പാസാവുന്നതും തുടര്‍ന്ന് അതിഭീകരമായൊരു പോസ്റ്റില്‍ ഏതോ കമ്പനിയിലെ റിവോള്‍വിങ്ങ് ചെയറില്‍, ഫുള്‍ സൂട്ടില്‍ പൈപ്പു കടിച്ചു പിടിച്ച് എന്റെ പി.എ യെ ചീത്തവിളിക്കുന്നതുമെല്ലാം സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്ന ഞാന്‍ കോളേജ് ക്രിക്കറ്റ് ടീം ആദ്യ റൌണ്ടില്‍ തന്നെ പുറത്തായപ്പോള്‍ ഞെട്ടി.

അതുവരേക്കും 50% അയ്യപ്പസ്വാമിയും, 40% ക്രിക്കറ്റ് കളിച്ചു കിട്ടുന്ന ഗ്രേസ് മാര്‍ക്കും 10% പഠിത്തവും മതി എന്ന പോളിസിയുമായി, ക്ലാസില്‍ കയറേണ്ട സമയത്ത് ഹോസ്റ്റല്‍ ഗ്രൌണ്ടില്‍ ഫ്രണ്ട്ഫൂട്ട് കവര്‍ ഡ്രൈവും, ജൂനിയര്‍ കിടാങ്ങ്ളെ പഞ്ചാരയടിച്ചും നടന്നിരുന്ന ഞാന്‍ പി,ബി യില്‍ നിന്നും സന്‍സ്പെന്‍ഷനിലായ പിണറയിയെപ്പോലെയായി. പഠിത്തമെന്ന “അച്ചുമ്മാനുമായി” നല്ല ടേംസില്‍ പോകുന്നതാവും ഭാവിക്കു നല്ലതെന്നു തിരിച്ചറിയാന്‍ സഹായിച്ച മറ്റൊരു സംഗതി, “70% മാര്‍ക്കില്ലാതെ വീട്ടിലേക്കു വരണ്ടാ” എന്ന പിതാശ്രീയുടെ താണുകേണുള്ള അപേക്ഷയുമാണ്. വയസ്സായവരുടെ ഓരോ ആഗ്രഹമല്ലേ, അല്ലാതെ പേടിച്ചിട്ടല്ല.

പിന്നെയങ്ങ് ഒരു പിടുത്തമല്ലാരുന്നോ? ഒരു വര്‍ഷത്തെ ഫുള്‍ സബ്ജക്റ്റ് ഒരൊറ്റ മാസത്തില്‍ തന്നെ ഓണ്‍ ദ റോക്ക്സില്‍ വീശിത്തുടങ്ങി. ഉറക്കം വരാതിരിക്കാന്‍ തണുത്തവെള്ളത്തില്‍ കാലു മുക്കിവച്ചും”കാജാ” ബീഡീകള്‍ വലിച്ചുവിട്ടും ഒരു വിധത്തില്‍ എല്ലാ സബ്ജക്റ്റുകളും കവര്‍ ചെയ്യുമ്പോള്‍, ഇത്രേം സബ്ജക്റ്റുകള്‍ സത്യത്തില്‍ സിലബസ്സിലുണ്ടോ എന്ന് സംശയിച്ചു പോയി. പ്രൊജക്റ്റ് വര്‍ക്ക് മറ്റു ടീം മേറ്റ്സ് വൃത്തിയായി ചെയ്തിരുന്നതിനാലും, പ്രാക്റ്റിക്കല്‍ /വൈവക്ക് ജങ്കുമാഷ് ആയിരിക്കുമെന്നതിനാലും അതില്‍ ടെന്‍ഷ്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അങ്ങനെ പരീക്ഷകള്‍ എല്ലാം കഴിയാറാവുന്നു. എനിക്ക് അല്പം ബുദ്ധിമുട്ടായ സബ്ജക്റ്റുകളായ ഇന്‍ഡസ്റ്റിയല്‍ ഇലക്‍റ്റ്രോണിക്സ് പരീക്ഷക്ക് ഇടതു വശത്ത് സതീഷും നെറ്റ്വര്‍ക്ക് തീയറത്തിനു പുറകില്‍ ഷാജിയും ഇരുന്നതിനാല്‍ എല്ലാം ഡീസന്റായിരുന്നു.. അല്പസ്വല്പം കോപ്പറേഷന്‍. അല്ലാതെ കോപ്പിയടിയല്ല. ഇനി ഒരൊറ്റ പരീക്ഷ കൂടി മാത്രം.. ഇലക്‍ട്രോണിക്സ് ഡ്രാഫ്റ്റിങ്ങ് & ഡിസൈനിങ്ങ്”. എനിക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ളതും ഈസിയുമായ വിഷയം. അച്ഛന്റെ മിനിമല്‍ ടാര്‍ജറ്റായ 70% കിട്ടുമെന്നു ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഒരേയൊരു സബ്ജക്റ്റ്. ഇതു പാസാവാന്‍ ഒരാളുടേയും സഹായം വേണ്ട.

ഡിസൈനിങ്ങ് പരീക്ഷക്ക് 5 ചോദ്യങ്ങള്‍ .. ഇതില്‍ ആദ്യത്തെ 4 ചോദ്യങ്ങളില്‍ ഏതെങ്കിലും 2 ചോദ്യം ഉത്തരമെഴുതിയാല്‍ മതി. 25 മാര്‍ക്കു വീതം. പിന്നെയുള്ളത് ചോദ്യം# 5 ..ഇതു മാന്‍ഡേറ്ററിയായി എഴുതണം.. 50 മാര്‍ക്ക്. ഈ ചോദ്യം മിക്കവാറും എല്ലാ വര്‍ഷം സെയിം ആയിരിക്കും.. അതായത് 6068 മിക്രോപ്രൊസസറിന്റെ ഇന്റേണല്‍ ഡയഗ്രം വരക്കുക. ഈ ഒരു ചോദ്യം നീറ്റായി എഴുതിയാല്‍ പാസാവുമെന്നു ഷുവര്‍ . അതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ അതു മാത്രം പഠിച്ചു. ആ ഒരു ചോദ്യം വരച്ചു തീരാന്‍ കഷ്ടി ഒന്നര രണ്ടു മണിക്കൂര്‍ വേണം. പരീക്ഷ ആകെ മൊത്തം 3 മണിക്കൂര്‍ .

പരീക്ഷ ആരംഭിച്ചു. ആദ്യം തന്നെ ഞാന്‍ ചോദ്യം #5 ഇല്‍ പണി തുടങ്ങി. ബാക്കി നാലു ചോദ്യങ്ങളിലും എനിക്കു താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല, അല്ലാതെ അറിയാഞ്ഞിട്ടല്ല. ഒന്നൊന്നര മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞു. ചോദ്യം നമ്പ്ര-5 ന്റെ 80% ത്തോളം വച്ചു തീര്‍ന്നു.. ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ച് നോക്കിയ ഞാന്‍ സ്വയം അഭിനന്ദിച്ചു.. നീറ്റ് & ക്ലീന്‍.. ഇതു വരച്ചു തീര്‍ന്നാല്‍ 45 മാര്‍ക്കെങ്കിലും കിട്ടും.!

ഇതിനിടയില്‍ പെന്‍സില്‍ താഴെ വീണതു കുനിഞ്ഞെടുത്ത് പൊങ്ങിയ ഞാന്‍ മുന്നിലുരുന്ന ആന്‍സര്‍ പേപ്പര്‍ കാണാതെ പരിഭ്രാന്തനായി. പറന്നു പോയോ? ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോഴാണു വലതു വശത്തിരിക്കുന്ന സജി വര്‍ഗീസ് എന്ന കാടന്റെ ടേബിളില്‍ എന്റെ പേപ്പറിരിക്കുന്നു. ഞാന്‍ പെന്‍സിലെടുക്കാന്‍ കുനിഞ്ഞ തക്കത്തിനു എക്സാം സൂപ്പര്‍വൈസര്‍മാര്‍ കാണാതെ അവന്‍ പേപ്പര്‍ അടിച്ചു മാറ്റിയിരിക്കുന്നു.

“പേപ്പര്‍ താടാ നാറീ..” എന്നു ആംഗ്യഭാഷയില്‍ ഞാനവനോടാ‍വശ്യപെട്ടെങ്കിലും, “ഇതൊന്നു വരച്ചെടുത്ത് ഇപ്പോള്‍ തരാമെടാ“ എന്ന ആംഗ്യം തിരിച്ചുതന്നു അവന്‍ . ഞങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള ആംഗ്യഭാഷാ സമ്പ്രേക്ഷണം പെട്ടെന്നു തന്നെ ഇന്റേണല്‍ എക്സാം സൂപ്പര്‍വൈസറായ ഉണ്ണികൃഷ്ണന്‍ എന്ന പപ്പുമാഷിന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടു!

ഓരോ പരീക്ഷക്കും 2 പേരാണു മോണിട്ടര്‍(സൂപ്പര്‍വിഷനായി).. പുറത്തെ കോളേജില്‍ നിന്നും ഒരു എക്സ്റ്റേണല്‍ മോണിറ്റര്‍ പിന്നെ ഒന്നു കോളേജിലെ തന്നെ ഏതെങ്കിലും ഒരു സാറും. ഉണ്ണികൃഷ്ണന്‍ മാഷും ഞാനും പണ്ടേ നല്ല ടേംസിലല്ല. സ്റ്റഡി ടൂറിനു പോയപ്പോള്‍ കൂടെ വന്നിരുന്ന ഈ മാഷോട് “ഒരു സ്മാളടിക്കുന്നോ സാറേ” എന്നു ചോദിച്ചതും , പുള്ളി പൊട്ടിത്തെറിച്ചതും പരസ്യമായ പരസ്യമാണ്.എനിക്കിട്ടൊന്നു പണിയാന്‍ കാത്തിരിക്കുന്ന സാറിനു ഒരു ഗോള്‍ഡന്‍ ചാന്‍സല്ലേ വന്നിരിക്കുന്നത്! സാര്‍ എന്റെ ടേബിളിനു സമീപം ഒരു സ്റ്റൂളെടുത്തിട്ട് അവിടെത്തന്നെയിരുന്നു..

ഈശ്വരാ.... എന്റെ ഡ്രോയിങ്ങ് ഭഗവാനേ... കൊഴഞ്ഞാ?
ആകെയറിയുന്ന ഒരു ഹോദ്യം, ഒന്നര മണിക്കൂറീലധികമെടുത്ത 80% വരച്ചു തീര്‍ന്ന ആ പേപ്പര്‍ സജി വര്‍ഗീസ് എന്ന കാടന്റെ കയ്യില്‍ .. വീണ്ടും തുടക്കം മുതല്‍ വരക്കാന്‍ സമയമില്ല... ബാക്കി 2 ചോദ്യങ്ങള്‍ വളരേ ഈസിയാണെങ്കിലും, ഉത്തരങ്ങള്‍ ഈസിയല്ല..

അനോണിക്കും വര്‍മ്മക്കുമിടയില്‍ പെട്ട ബ്ലോഗറെപ്പോലെ ഞാന്‍ വിയര്‍ത്തു.. പപ്പുവിന്റെ ഇരിപ്പു കണ്ടിട്ട്, ആ സ്റ്റൂളില്‍ വേരു മുളച്ചു പോലുണ്ട്.. അവിടന്നെനീക്കില്ല എന്ന റോളില്‍ .. സജിക്കാണെങ്കില്‍ പേപ്പര്‍ തിരിച്ചു തരണാമെന്നുണ്ട്.. പക്ഷേ പപ്പു കണ്ടാല്‍ രണ്ടു പേരും പുറത്താവും,... ഡീബാര്‍.. അതിലും നല്ലത് ഒരു വിഷയത്തില്‍ തോല്‍ക്കുന്നതാ... എനിക്കു തലകറങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി.. അല്ല ശരിക്കും കറങ്ങി..

തോറ്റ് വീട്ടില്‍ ചെല്ലേണ്ടാ... ബോമ്പേക്കു പോയാലോ? തൃശ്ശൂര്‍ റെയില്‍‌വേ സ്റ്റേഷനും, ജയന്തി ജനത്യുടെ ടൈമൊക്കെ വെറുതെ ആലോചിച്ചു.. അതോ പാളത്തില്‍ തലവക്കണോ? ടോട്ടല്‍ കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍. ബാക്കി 2 ചോദ്യങ്ങള്‍ അറീയും പോലെ എഴുതിയെങ്കിലും ആ 2 ചോദ്യങ്ങള്‍ വച്ച് പരീക്ഷ പാസാവുമെന്നു ഒരുറപ്പുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. സമയം ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞു നീങ്ങി...

“ണിം”
വാണിങ്ങ് ബെല്‍ കേട്ട ഞാന്‍ നെടുവീര്‍പ്പ്പിട്ടു. പരീക്ഷ തീരാന്‍ 15 മിനിറ്റ് കൂടി. അതിനകം ആന്‍സര്‍ പേപ്പര്‍ സൂപ്പര്‍വൈസര്‍മാര്‍ക്കു കൈമാറണം. പരീക്ഷ തോല്‍ക്കും എന്ന ഭീകര സത്യത്തിനുമുന്നില്‍ ഞാന്‍ പകച്ചു നിന്നു

അപ്പോഴാണു, പരീക്ഷയെഴുതി തീര്‍ന്ന ഒരുത്തന്‍ ആന്‍സര്‍ പേപ്പറ് കൊടുക്കാന്‍ എഴുന്നേത്. പേപ്പര്‍ വാങ്ങാനായി പപ്പു മാഷു സീറ്റില്‍ നിന്നും എണീറ്റു.. മാഷിന്റെ ശ്രദ്ധ എന്നില്‍ നിന്നും മാറിയെന്നറഞ്ഞ ആ ഒരു മില്ലി-മൈക്രോ സെക്കന്‍ഡില്‍ ....

ഫ്ലാഷടിക്കുന്ന വേഗത്തില്‍ 500 കെ.എം.പി.എച്ചില്‍ എന്റെ കൈ സജിയുടെ ടേബിളിലേക്കു നീണ്ടു , എന്റെ പേപ്പര്‍ സജി ടേബിളിന്റെ ഒരു വശത്തേക്ക് ഓള്‍‌റെഡീ നീക്കി വച്ചിരുന്നു.ഹാളിലെ ഒരു കുഞ്ഞു പോലുമറീയാതെ എന്റെ പേപ്പര്‍ “ടേബിള്‍ വിട്ട് ടേബിള്‍ ‍” മാറുന്ന മാജിക്കില്‍ വിജയിച്ചു. എന്റെ ആ സ്പീഡില്‍ സജിപോലും അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

പേപ്പര്‍ തിരിച്ചു കിട്ടിയ ഞാന്‍ ഒന്നോടിച്ചു നോക്കി... ഇനിയും അരമണിക്കൂര്‍ വേണം ഇതു കമ്പ്ലീറ്റ് ചെയ്യാന്‍ 15 മിനിറ്റില്‍ പേപ്പര്‍ വാങ്ങാന്‍ പപ്പു മാഷു വരും... ഞാന്‍ ധൃതഗതിയില്‍ കഴിയുന്നിടത്തോളം പൂരിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടയില്‍ മണി മുഴങ്ങി.. “ണിം ണിംണിം..”

ഇത്രേം നേരം വെറുതെയിരിക്കയായിരുന്ന ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞ 15 മിനിറ്റായി വളരേ ബിസിയായി പരീക്ഷയെഴുതുന്നതു കണ്ട പപപ്പു മാഷ് അത്ഭുതപ്പെട്ടോ? പരീക്ഷ പേപ്പര്‍ വാങ്ങാന്‍ എന്റെടുത്തു വന്ന മാഷിനോട് 5 മിനിറ്റു കൂടി സാര്‍ എന്നു പറഞ്ഞെങ്കിലും, എന്നെ വര്‍ഗശത്രുവായി പ്രഖ്യാപിച്ച പപ്പൂ ആ അപേക്ഷ നിരസിച്ചു. അതിനിടയില്‍ വന്ന എക്സ്റ്റേണല്‍ സൂപ്പര്‍വൈസര്‍ ദയ തോന്നി 5 മിനിറ്റ് കൂടി അനുവദിച്ചു... പൂര്‍ത്തിയാക്കാന്‍ പറ്റിയില്ലെങ്കിലും, പ്രധാനമായ പല കണക്ഷനുകളും വരക്കാന്‍ ആ 5 മിനിറ്റു സഹായിച്ചു.

പേപ്പര്‍ കൊടുത്ത് പരീക്ഷ ഹാള്‍ വിടുമ്പോള്‍ മനസ്സ് കൊടുമ്പിരികൊണ്ടു. ബാക്കി എല്ലാ വിഷയങ്ങളും ജയിക്കും.. ഏറ്റവും എളുപ്പമായിരുന്ന ഈ വിഷയത്തിനു തോറ്റ് ഒരു വര്‍ഷം ലാപ്സാവുന്ന കാര്യം....

പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞാല്‍ ക്ലാസ്സിലെ എല്ലാവരും വട്ടം കൂടി നിന്നു അന്നന്നത്തെ സബ്ജക്റ്റുകളേയും ചോദ്യങ്ങളേയും പറ്റി ഒരു അവലോകനമുണ്ട്. ആ കൂട്ടത്തില്‍ സജി ഈ വിഷയം അവതരിപ്പിച്ചു (ഞാനപ്പോള്‍ അധികം കിട്ടിയ 5 മിനിറ്റില്‍ ഹാളില്‍ പരീക്ഷയെഴുതുകയായിരുന്നു) എല്ലാവരും സജിയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയും, എന്ന ആശ്വസിപ്പിക്കാനുമായി കാത്തിരിക്കയായിരുന്നു. നിര്‍വികാരനായി നടന്നു വരുന്ന എന്റെ മുന്നില്‍ വന്നു നിന്ന് സജി പറഞ്ഞു...

“സോറീ ഡാ..”

“പ്‌ഠേ....”

ആ ശബ്ദം കേട്ട് ചുറ്റും നിന്നവര്‍ കണ്ണു ചിമ്മി.. കണ്ണു തുറന്ന അവര്‍ കണ്ടത്, ഇടത്തേ കരണം പൊത്തി നില്‍ക്കുന്ന സജിയേയും അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി അക്ഷോഭ്യനായി നില്‍ക്കുന്ന എന്നെയുമാണ്. സജി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു...

“തല്ലഡാ.. തല്ല്/.. ഇനിയും തല്ല്, ഇവിടെ അടിക്ക്./ എന്നും പറഞ്ഞ് അവന്‍ വലത്തേ കരണം കാണിച്ചു തന്നു...

മൊട്ടത്തലയും. കണ്ണടയും വടിയുമൊക്കെയായി മഹാത്മാ ഗാന്ധി സ്റ്റൈലില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ഗാന്ധിമാര്‍ഗം സജിയുടെ ചിത്രം എന്റെ മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞു. ഒന്നും പറയാതെ അവനെ തള്ളി മാറ്റി, നിശബ്ദരായി നില്ക്കുന്ന സഹപാഠികള്‍ക്കിടയിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സ് ശൂന്യമായിരുന്നു.

* രണ്ടു മാസം കഴിഞ്ഞ് പരീക്ഷാഫലം വന്നപ്പോള്‍ 68% ശതമാനത്തോടെ എല്ലാ പരീക്ഷയും ജയിച്ചു. 70 മാര്‍ക്കെങ്കിലും കിട്ടുമെന്നു കരുതിയ ഡിസൈന്‍&ഡ്രാഫ്റ്റിങ്ങില്‍ എനിക്കു കിട്ടിയത് പാസ് മാര്‍ക്കായ 30 മാര്‍ക്ക്.. അതും ഇവാലുവേഷന്‍ നടത്തിയ ഏതോ നല്ല മനസ്സുള്ള മനുഷ്യന്‍ തള്ളിവിട്ടു ജയിപ്പിച്ചതാവാനേ തരമുള്ളൂ..

Read more...

ലാസറേട്ട‌ന്റെ സര്‍വ്വേക്കല്ല്.

Thursday, June 07, 2007

നാട്ടില്‍ വികസനം എന്ന സംഭവം കയറി വന്നു. പക്ഷേ കൊപ്രക്കച്ചവടം നടത്തുന്ന ലാസറു മാപ്ലക്കത് ജെ.സി.ബി കണ്ട മൂന്നാര്‍ റിസോര്‍ട്ടു പോലെയായിരുന്നു.

പഞ്ചായത്ത് റോഡ് വീതി കൂട്ടുന്നതും പ്രമാണിച്ച് വീടിന്റെ അതിരു റോഡിലേക്കു തള്ളിയാണെന്നും പറഞ്ഞ് പഞ്ചായത്തുകാര്‍ ലാസറു മാപ്ലക്ക് കയേറ്റത്തിനെതിരെ കേസു കൊടുത്തെങ്കിലും, കുടിക്കുന്ന കഞ്ഞിയില്‍ പോലും ഉപ്പിടാത്ത പിശുക്കന്‍ മാപ്ല ഒരു മില്ലീമീറ്റര്‍ നീങ്ങില്ലെന്ന വാശിയില്‍ ഉറച്ചു നില്‍ക്കുന്നതിനിടയില്‍ പഞ്ചായത്തുകാര്‍ വീട്ടിനു മുന്നില്‍ സര്‍വേക്കല്ലു കൊണ്ട് സ്ഥാപിച്ചു! അതിനപ്പുറമുള്ള ഭാഗം അവരു കൊണ്ടുപോകുമെന്നു! റോഡൂ വികസനത്തിനു!

ഒരു കല്ലെടുത്തു മാറ്റാന്‍ തനിക്കധിക സമയമൊന്നും വേണ്ടെന്നു ലാസറേട്ടന്‍ തെളിയിച്ചെങ്കിലും, കോടതിയില്‍ നിന്നും ഇഞ്ചങ്‌ഷന്‍ ഓര്‍ഡര്‍ വാങ്ങി പഞ്ചായത്തുകാര്‍ സര്‍വ്വേക്കല്ല് പുന:സ്ഥാപിക്കയും, കേസിനൊരു വിധി വരും വരെ “കല്ലില്‍ തൊട്ടുപോകരുത്” എന്നു സ്ഥലം എസൈ ഉല്പലാക്ഷന്‍ വാര്‍ണിങ്ങ് കൊടുക്കയും ചെയ്തതോടെ ലാസറു മാപ്ലയുടെ പ്രധാന ശത്രുവായിത്തീരാന്‍ സര്‍വ്വേക്കല്ലിനു ഭാഗ്യം സിദ്ധിച്ചു. കാണുമ്പോഴൊക്കെ സര്‍‌വ്വേക്കല്ലില്‍ കാറിത്തുപ്പി ലാസറുമാപ്ല തന്റെ ദേഷ്യം തീര്‍ത്തു. കല്ലേല്‍ തുപ്പരുതെന്നു കോടതിയുത്തരവിലില്ലല്ലോ?

അന്നൊരു വെള്ളിയാഴ്ചയായിരുന്നു. ബസ്റ്റോപ്പില്‍ നിന്നും കിഴക്കോട്ടുള്ള ചാരായഷാപ്പു സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന വിജനമായ റോഡ്. 7 മണി കഴിഞ്ഞാല്‍ പ്രേതങ്ങള്‍ക്കു പോലും ആ റോഡിലൂടെ ഒറ്റക്കു നടക്കാന്‍ പേടിയാവും. പക്ഷേ ലാസറേട്ടന്‍ നേരത്തെ തന്നെ ഷാപ്പിലേക്ക് പോകുന്നതിനാല്‍ അതൊരു പ്രശ്നമല്ല.. തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ കള്ളിയങ്കാട്ടു നീലിയല്ല, അവള്‍ടമ്മൂമ്മ വന്നാലും തനിക്കു കോപ്പാ, എന്ന റോളില്‍ വഴിയിലെ സകല തെങ്ങുകളുടെയും എണ്ണമെടുത്താണു ഡാവിന്റെ വരവ്.. (ചാരിപ്പിടിച്ച്)

അന്നു ലാസര്‍ജി അടിച്ചതിന്റെ ക്വാണ്ടിറ്റി കൂടിയതാണോ, അതോ ക്വാളിറ്റി കുറഞ്ഞതാണോ എന്തോ... വാട്ടെവര്‍ ദ റീസണ്‍സ് അന്നത്തെ റിട്ടേണ്‍ ട്രിപ്പ് സംഭവബഹുലമായിരുന്നു. ഷാപ്പില്‍ നിന്നിറങ്ങി രണ്ടു മിനിറ്റിനകം തന്നെ സന്തത സഹചാരിയായ കൈലി ലാസറേട്ടനെ ഉപേക്ഷിച്ച് വേലിപ്പത്തലില്‍ കുടുങ്ങി നിന്നു.. കൈലി തന്നെയുപേക്ഷിച്ചു പോയെന്ന നടുക്കുന്ന സത്യം അറിയാതെ, കളസവുമായി ഫാന്റം സ്റ്റൈലില്‍ മുന്നേറിയ ചേട്ടന്‍ താമസിയാതെതന്നെ രാമന്നായരുടെ വീടിനോടു ചേര്‍ന്നുള്ള പൊട്ടക്കിണറിനു സമീപം എത്തുകയും അടുത്ത സ്റ്റെപ്പില്‍ വിതിന്‍ എ ഫ്രാക്ഷന്‍ ഓഫ് സെക്കന്‍ഡ് പൊട്ടക്കിണറ്റിലേക്ക് ക്രാഷ് ലാന്‍ഡു ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.

ഭാഗ്യത്തിനു, ലാസറേട്ടന്റെ വയറ്റിലേ വെള്ളമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, കിണര്‍ വറ്റി വരണ്ടു കിടക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇന്ത്യന്‍ എയര്‍ലൈന്‍സു വിമാനം കോഴിക്കോടിറങ്ങുന്നതുപോലെ വളരേ റഫ് ആയാണു ചേട്ടന്‍ ക്രാഷ് ലാന്‍ഡീങ്ങ് നടത്തിയത് എന്ന കാരണത്താല്‍, ഇടത്തേക്കാലിന്റെ സെന്റ്രല്‍ ബോള്‍ട്ട് ഇളകുകയും ആക്സിലൊടിയുകയും ചെയ്തു.... ഈ ഭീകര രംഗത്തിനു സാക്ഷ്യം വഹിക്കാന്‍ തോളിലിട്ടിരുന്ന ചുവന്ന, ചെളിപിടിച്ച് കാപ്പിക്കളറായ ആ തോര്‍ത്തുമുണ്ട് കിണറിനു മുകളില്‍ ഒരു ചെടിത്തലപ്പില്‍ കുരുങ്ങി, ഇളംകാറ്റില്‍ തൂങ്ങിയാടി...

അതി കഠിനമായ വേദനക്കിടയില്‍ “അയ്യോ ഞാന്‍ ചത്തേ , മോനേ തോമസുകുട്ടീ രക്ഷിക്കടാ” എന്നു കിണറ്റില്‍ നിന്നും ലാസറേട്ടന്റെ SOS മെസ്സേജുകള്‍ ഉയര്‍ന്നു പൊങ്ങിയെങ്കിലും, കേള്‍ക്കാനായി തോമാസുകുട്ടി പോയിട്ട് പട്ടിക്കുട്ടി പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അല്പ സമയത്തിനകം തന്നെ അവിടം പൂകിയ ഷാപ്പില്‍ നിന്നുള്ള മറ്റൊരു കുടിയനായ ഇനാശു സംഭവത്തിന്റെ ഗൌരവം മനസ്സിലാക്കുകയും, പൊട്ടക്കിണറ്റില്‍ ചാടാതെ വഴി മാറി പോകുകയും ചെയ്തു.. പോകുന്ന വഴിക്ക് കണ്ട ആരോടോ ലാസാറേട്ടന്‍ കിണറ്റില്‍ വീണതു ഇനാശു പറയുകയും വാര്‍ത്ത കാട്ടുതീപോലെ പടരുകയും ചെയ്തു. ചെറുപ്പക്കാരുടെ ഒരു സഹായസംഘം എത്തി ഒരു വിധത്തില്‍ മൊതലിനെ കരയില്‍ കയറ്റുകയും ചെയ്തു... കരയില്‍ കയറിയതോടെ കാലിന്റെ ആക്സിലൊടിഞ്ഞ ലാസറേട്ടന്‍ വലിയ വായില്‍ നിലവിളിച്ചു

“എന്നെ ആശൂത്രീ കൊണ്ടു പോടാ.. #^@%*&%^ മക്കളേ.”

കുഞ്ഞപ്പന്‍ മെമ്മോറിയല്‍ ആശുപത്രിയില്‍ ലാസറു മാപ്ലയെ പരിശോധിച്ച് കഴിഞ്ഞ ഓര്‍ത്തോപീഡിക്ക് സര്‍ജന്‍ ഡോക്റ്റര്‍ ലംബോധരന്‍ ഉറക്കെപ്പറഞ്ഞു .. ഓപ്പറേഷന്‍ വേണം, എല്ലിന്റെ ഒരു 10 സെന്റി നീളത്തില്‍ ഒടിഞ്ഞു നാശമായി. 15 സെന്റി നീളത്തില്‍ ഉള്ളൊരു എല്ലിന്റെ കഷണം കിട്ടിയാല്‍ എല്ലാം ശരിയാകും... “എല്ലു ദാന” ചടങ്ങില്‍ താല്പര്യമില്ലാതിരുന്നതിനാല്‍, ലാസറേട്ടനെ ആശൂത്രിയില്‍ കൊണ്ടുവന്നവര്‍ അപ്രത്യക്ഷരായി.

ഇതിനിടയില്‍ എന്തോ ആവശ്യത്തിനു ആശുപത്രിയിലെ ഫ്രിഡ്ജ് തുറന്ന ഒരു സിസ്റ്റര്‍ക്ക് ഒരു നീളന്‍ പൊതി കണ്ട് സംശയം തോന്നി. തുറന്നപ്പോള്‍, ദാ പട്ടിയുടെ ഒരു ഫുള്‍ ലെഗ്! കോട്ടയം കരിമീന്‍ കൈക്കൂലിക്കേസു കഴിഞ്ഞിട്ടിപ്പോ ദിവസങ്ങളേ ആയിട്ടുള്ളൂ.. സിസ്റ്റര്‍ വേഗം ഡോക്ടര്‍ ലംബോധരനോട് വിവരം ധരിപ്പിച്ചു! പട്ടിയിറച്ചി കമ്പക്കാരനായ ഡോ.സൈമണെ നോക്കി ഡോ. ലംബോധരന്‍ ഇരുത്തിമൂളി. “എനിക്കു നല്ല പ്രൈവറ്റ് പ്രാക്റ്റീസുണ്ടെടോ, താന്‍ പോയി പണിനോക്ക്” എന്ന ധൈര്യത്തില്‍ ഡോ:സൈമണ്‍ ആ മൂളലിനെ പുച്ഛിച്ചുതള്ളി.

ഡോ:ലംബോധരത്തലയില്‍ അയിഡിയകളുടെ ഒരു കുഴിമിന്നി പൊട്ടി .ഡോക്റ്റര്‍ക്കു കിട്ടിയതും എല്ല്.. പേഷ്യന്റിനു വേണ്ടതും എല്ല്‌! മാംസമെല്ലാം നീക്കിക്കഴിഞ്ഞ് ആ പട്ടിയെല്ലിന്‍ കഷണവുമായി ഡോ. ലംബോധര്‍ ഓപ്പറേഷന്‍ തീയറ്ററിലേക്കു കുതിച്ചു.

മണിക്കൂറുകള്‍ നീണ്ട അതി സാഹസികമായ “സേവ് ലാസര്‍ ലെഗ്” എന്ന ഓപ്പറേഷന്‍ അത്ഭുതകരമായി വിജയിച്ചു എന്നത് ചരിത്രസത്യം!

അടുത്ത രണ്ടാഴ്ചക്കകം സംഭവബഹുലമായ മൂന്നു കാര്യങ്ങള്‍ നാടിനെപ്പിടിച്ചു കുലുക്കി!
1. പട്ടിയിറച്ചി കൈക്കൂലിയായി വാങ്ങി എന്ന കേസില്‍ ഡോ.സൈമണ്‍ സസ്പെന്‍ഷനില്‍
2. വീട്ടുപറമ്പില്‍ പഞ്ചായത്തുകാര്‍ കുഴിച്ചിട്ട സര്‍‌വേക്കല്ലില്‍ പണ്ടു കാറിത്തുപ്പിക്കൊണ്ടിരുന്ന ലാസറേട്ടന്‍ ട്രെന്‍ഡൊന്നു മാറ്റി.. ആളിപ്പോള്‍ സര്‍‌വേക്കല്ല് കണ്ടാല്‍ ഇടത്തേ കാല്‍ പൊക്കുകയും കല്ലില്‍ മൂത്രമൊഴിക്കുകയും ചെയ്തു പോരുന്നു! പട്ടിയെല്ലിന്റെ ഒരു ഇഫക്‍റ്റേ!
3. ലാസറു മാപ്ലയുടെ പേരു നാട്ടുകാരൊന്നു മോഡിഫൈ ചെയ്തു .. ലാസര്‍ നായര്‍

Read more...

സ്കാന്‍ഡല്‍ വുഡ്

Thursday, May 24, 2007

മണിച്ചേട്ടന്‍ നാട്ടിലെ ഓളിന്‍-ഓള്‍ ആയിരുന്നു.. വിവാഹിതനല്ല ( ആഗ്രഹമില്ലാഞ്ഞല്ല.. കയ്യിലിരുപ്പു മൂലം കിട്ടാഞ്ഞതാണു) .. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഒഫീഷ്യല്‍ റെക്കോര്‍ഡില്‍ ഭാര്യയോ കുട്ടീകളോ ഉള്ളതായി പഞ്ചായത്ത് രേഖകളുമില്ല.. നടുമ്പുറത്ത് കവളിമടലിനിട്ടു വീക്കുകിട്ടിയ രേഖകളുമില്ല... ആകെ മൊത്തം ഒരു രേഖാലെസ്സ് മനുഷ്യന്‍.. ആറാം തമ്പുരാന്‍ സ്റ്റൈലീപറഞ്ഞാ ഒരു കഥേല്യാത്ത ജന്മം..

ഭാര്യയില്ലാത്തതു കൊണ്ടാണോ എന്തോ, ലോകത്തിലെ ഒന്നിനേം ചേട്ടനു പേടിയില്ല. ആവശ്യമുള്ളതും ഇല്ലാത്തതും ആയ സകല ഇന്റര്‍/ഇന്റ്രാ പഞ്ചാ‍യത്ത് കേസുകളിലും ഒക്കെ തലയിട്ട് തന്റെ സാന്നിധ്യം അറിയിക്കുകയും കിട്ടാനുള്ളത് ചൂടോടെ മേടിക്കലും‍ ആയിരുന്നു പുള്ളീടെ ഒരു ഇത്..ഏത് ? ഹോബി!

നാട്ടിലെ പണക്കാരായ മനകളിലെ കാര്യസ്ഥപ്പണി, അല്ലറ ചില്ലറ മരക്കച്ചവടം, വിവാഹ ദല്ലാള്‍, റിയല്‍- എസ്റ്റേറ്റ് ബ്രോക്കര്‍ എന്നീ മള്‍ട്ടിപ്പിള്‍ ഔദ്യോഗിക കര്‍ത്തവ്യ നിര്‍വഹണത്തില്‍ അതീവ ശ്രദ്ധാലുവായിരുന്നു, പല്ലന്‍ എന്നറിയപ്പെടുന്ന കുന്നപ്പിള്ളി മണി. പീടികപ്പലകകള്‍ നിരത്തിവച്ച പോലുള്ള ദന്തഗോപുരങ്ങള്‍ തലയുയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്ന ആ മുഖകാന്തിക്കു നാട്ടുകാര്‍ നല്‍കിയ പത്മഭൂഷണ്‍ അവാര്‍ഡാനു “പല്ലന്‍” എന്ന ചെല്ലപ്പേര്‍! കൂടാതെ കവിളില്‍ വലിയൊരു അരിമ്പാറയുമുണ്ട്. ഇതെല്ലാം ചേര്‍ന്ന ഒരു യുണീക്ക് ഫിഗറാണു വിദ്വാന്‍‍!

കുറ്റപ്പേരു വിളിച്ചാല്‍ പല്ലേട്ടനു യാതൊരു പ്രശ്നോമില്ല, ഒരു പരിഭവവും കാട്ടാതെ വിളിച്ചവന്റെ അച്ഛനും വീട്ടിലെ മറ്റ് കുടുംബാഗങ്ങള്‍ക്കുമെല്ലാം സുഖമല്ലേ എന്നു തിരക്കി ഉറപ്പു വരുത്തീട്ടേ ചേട്ടന്‍ വിടൂ .. അല്പസ്വല്പം തരികിടകളും, ബീഡി/കള്ള്/കഞ്ചന്‍/സംബന്ധം എന്നിവയൊക്കെ അഡീഷണല്‍ ക്വാളിഫിക്കേഷനുകളായി കയ്യിലുണ്ട്.

മനക്കലെ വല്യതിരുമേനിയുടെ ശിങ്കിടിപ്പദവി കൂടിയുണ്ട് ഇദ്ദേഹത്തിനു. മനക്കലെ മിക്കവാറും എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നടത്തുന്ന കാര്യസ്ഥനായ്യാണു തിരുമേനി മണിയെ കണ്ടിരുന്നത് . പകല്‍ സമയത്ത് പ്രത്യേകിച്ചു വേറേ പണിയൊന്നുമില്ലെങ്കില്‍, വിശാലമായി നീണ്ടു കിടക്കുന്ന മന ഉടമസ്ഥതയിലെ പറമ്പുകളില്‍, മാങ്ങ/തേങ്ങെ ഒക്കെ പെറുക്കി ബ്ലാക്ക് മാര്‍ക്കറ്റില്‍ മറിച്ചു വില്‍ക്കുന്നതിനു പുറമേ, പലവക പര്‍ച്ചേസിങ്ങില്‍ വന്‍ തിരിമറികള്‍ നടത്തി കാശുവെട്ടിക്കുന്നതും മണിച്ചേട്ടന്റെ ഫൈനാന്‍ഷ്യല്‍ സിറ്റുവേഷന്‍ ഭദ്രമാക്കി നിര്‍ത്തി. രാവിലെ തന്നെ പത്തു മണിയോടെ മനക്കലെത്തി കാര്യസ്ഥപ്പണി തുടങ്ങുന്നത് പുള്ളിയുടെ ദിനചര്യയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു.

മനയോടു ചേര്‍ന്ന കുളത്തിനരികില്‍ മൂവാണ്ടന്‍, പ്രിയൂര്‍ മുതല്‍, ഒരൊറ്റയെണ്ണം ഒന്നരക്കിലോ വരെ തൂക്കമുള്ള ഇനത്തില്‍ പെടുന്ന നല്ല ഒന്നാം തരം മാവുകള്‍ നിരന്നു നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്. നാട്ടിലെ സകല കുരുത്തംകെട്ട പിള്ളേരും കല്ലെടുത്തുവീക്കിയാലും തീരാത്തത്ര മാങ്ങകള്‍ .. പിള്ളേര്‍ എറിഞ്ഞ് കൊണ്ടുപോയാലും തിരുമേനിക്ക് യാതൊരു പരാതിയുമില്ല. പിന്നെപ്പിന്നെ നാട്ടിലെ പിള്ളേര്‍ ആ മാവേലേറ് അവരുടെ അവകാശമാക്കി മാറ്റി.

അങ്ങനൊരു ദിവസം മണിച്ചേട്ടന്‍ കുളത്തില്‍ ഒരു കുളിയും പാസാക്കി തോര്‍ത്തിക്കയറി മനയെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടക്കുമ്പോഴാനു പുറകില്‍ നിന്നൊരു വിളി..

“തിരുമേന്യേയ്...”

“ഡോ പെരട്ട നായരേ”, പല്ലന്‍ നായരേ, “ എന്നൊക്കെ മാത്രം സാധാരണ അഭിസംബോധനപ്പെട്ടു ശീലമുള്ള മണിച്ചേട്ടനു‍ “തിരുമേന്യേ” എന്ന ആ വിളിയില്‍ ആ മീനച്ചൂടിലും താനങ്ങു അന്റാര്‍ട്ടിക്കയിലാണോ യെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന തരത്തില്‍ കുളിരു കോരി. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ അതാ, രണ്ടു പേര്‍ .. മഴുവൊക്കെപ്പിടിച്ച്, ഒരു പരശുരാമന്‍ സ്റ്റൈലില്‍. മഴു കണ്ടപ്പോള്‍ ചേട്ടന്‍ ചെറുങ്ങനെയൊന്നു പേടിച്ചു.. (സംബന്ധ ഇടപാടുകാരികളുടെ ആങ്ങളമാരു വല്ലോം ആണോ..)

കാര്യം തിരക്കി.. “ങും? എന്താ കാര്യം?”

“തിരുമേന്യേ, നമ്മളു മാവു മുറിക്കുന്ന ആള്‍ക്കാരാ ആമ്പല്ലൂരു സൈഡീന്നു വരുവാ, ഇവിടെ മാവു വെട്ടാന്‍ കൊടുക്കാനുണ്ടോ? ”

“ഹോ” ഒരു നെടുങ്കം ദീര്‍ഘനിശ്വാസം വിട്ട് മണിച്ചേട്ടന്‍ ഒന്നാലോചിച്ചു. എവിടെനിന്നോ വന്ന വരത്തന്മാര്‍, താനാണു ഈ മനക്കലെ തിരുമേനി എന്നു തെറ്റിദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്തെങ്കിലും തടയാനുള്ള വകുപ്പുണ്ടിവിടെ. ഒന്നോ രണ്ടോ മാവു വെട്ടിയാല്‍തിരുമേനി അറിയാനൊന്നും പോണില്ലാ.. ചാരുകസേരയില്‍ നിന്നും എണീക്കണല്ലോ എന്ന മടി മൂലം പറമ്പിലേക്കു തിരിഞ്ഞുപോലും നോക്കാത്ത ആളാ...

തരക്കേടില്ലാത്ത ഒരു തുക വന്നവരുമായി പറഞ്ഞുറപ്പിച്ച് ശേഷം ഒരു നമ്പൂരി ആക്സന്റ് ഒക്കെ വരുത്തി മണിച്ചേട്ടന്‍, നേരെക്കണ്ട മാവു ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു പറഞ്ഞു..

“ഈ മാവ്.. അതു നോം തരില്ല്യാ... അത് നമ്മുടെ അച്ഛന്‍ തിരുമേനി മരിക്കുമ്പോ മുറിക്കാനുള്ളതാ..”

“ഓ ശെരി..”

പഞ്ചപുച്ഛമടക്കി ഓച്ഛാനിച്ചു നിന്നവരോട് അടുത്ത മാവിനെ ചൂണ്ടികാണിച്ച് മണിച്ചേട്ടന്‍ തുടര്‍ന്നു..

“ഈ മാവും തരില്ല്യാട്ടോ... ഇത് അമ്മത്തമ്പ്രാട്ടി മരിക്കുമ്പോ മുറിക്കാനായി വെച്ചേക്ക്വാ..”

“ഓ..” വന്നവര്‍ ബഹുമാനപുരസ്സരം ആ മാവിനേയും നോക്കി.

“പിന്നെ.. ഇത്.. ഈ മാവ്, നോം മരിച്ചാല്‍ ദഹിപ്പിക്കാനായി കരുതിവച്ചിരിക്കുന്നതാ..”

ഈ മനക്കലെ മരണവും ദഹിപ്പിക്കലും ബുക്കിങ്ങും കഴിഞ്ഞ് മുറീക്കാനിവിടെ ബാലന്‍സ് മാവൊന്നും വരില്ലേ എന്നെ ശങ്കയില്‍ വന്നവര്‍ രണ്ടും പരസ്പരം നോക്കി എന്തോ പിറുപിറുത്തു.

അടുത്ത രണ്ടു മാവുകള്‍ ചൂണ്ടി പുള്ളി പറഞ്ഞു: “ഈ രണ്ടെണ്ണം, അങ്ങട് മുറിച്ചോളൂ.. ഇപ്പോ തന്നെ അഡ്വാന്‍സു വേണം”

അതിനെന്താ തിരുമേനീന്നും പറഞ്ഞ് പാവങ്ങള്‍ 500 ഉര്‍പ്യാ എടുത്ത് അഡ്വാന്‍സായി കൊടുക്കുകയും, ഞങ്ങളു നാളെ ലോറിയുമായി വരാമെന്നു പറഞ്ഞ് സ്ഥലം കാലിയാക്കുകയും ചെയ്തു. മണിച്ചേട്ടന്‍ നേരെ ഷാപ്പിലേക്കും!

***** രംഗം-2 *****
ചാരുകസേരയിലുരുന്ന് വിശാലമായി മുറുക്കുമ്പോഴാണു ഒരു ലോറി പടിക്കല്‍ വന്നു നില്‍ക്കുന്നത് തിരുമേനി കണ്ടത്. രണ്ടുമൂന്നു പേര്‍ ഇറങ്ങി കുളത്തിന്റെ വശത്തേക്കു പോകുന്നതും കണ്ടു. ഈ റോഡില്‍ ലോറിയൊക്കെ പതിവില്ലാത്തതാണല്ലോ, ഒന്നുപോയി നോക്കണോ എന്നു ശങ്കിച്ചെങ്കിലും, കസേരയില്‍ നിന്നും എണീക്കണമല്ലോ എന്ന മടിമൂലം ആ ഉദ്യമം വേണ്ടെന്നു വച്ച് മുറുക്കാന്‍ ചവക്കല്‍ പുനരാരംഭിച്ചു.

“ടക്ക് ടക്ക്” എന്ന നല്ല ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം കേട്ടപ്പോഴാണു “സംതിങ്ങ് റോങ്ങ്” എന്ന ഫീലിങ്ങ് തിരുമേനിയുടെ തിരുമണ്ടയില്‍ ഫ്ലാഷടിച്ചത്. “എണിക്കണൊ” എന്ന് , മടി അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചെങ്കിലും, “എനീ‍ക്ക്യാ” എന്ന ആകാംക്ഷയുടെ കമാന്‍ഡ് ആണു പുള്ളി ആ വേളയില്‍, അവസരത്തില്‍ എക്സിക്യൂട്ട് ചെയ്തത്.

എണീറ്റ് നെടുങ്കന്‍ ഒരേമ്പക്കവും വിട്ട് , കുടവയറും കുലുക്കി ശബ്ദത്തിന്റെ ഉറവിടം തേടിയുള്ള യാത്ര ചെന്നു നിന്നത് കുളക്കടവിനരികിലായിരുന്നു. കണ്ണൂം മിഴിച്ച് നോക്ക്കിയ തിരുമേനി അന്തംവിട്ടു..

രണ്ടു പേരു മാവേല്‍ക്കയറി ചില്ലയൊക്കെ വെട്ടുന്നു..

“ഹൈ ഹൈ.. എന്തക്രമാണ്ടോ ഈ കാണിക്കണേ.. നിര്‍ത്ത്വാ...” തിരുമേനി തിരുവാതുറന്നു കീറീ.. കൂട്ടത്തില്‍ കാര്യസ്ഥന്‍ മണിയെ സഹായത്തിനു വിളിച്ചു “മണ്യേ, ഇങ്ങട് വര്‌വാ.. ന്താ പ്പോ ഈ ഏഭ്യ്മ്മാരു കാട്ടിക്കൂട്ടണേ..”

ആ വിളിക്കേള്‍ക്കാം മണി പോയിട്ട് ഒരു “മ” പോലും ഉണ്ടാരുന്നില്ല ആ ഏരിയാവില്‍!

തിരുമേനീടെ അട്ടഹാസം കേട്ട തമിഴന്മാര്‍ മാവുമുറിക്കല്‍ നിര്‍ത്തി താഴെയിറങ്ങി. തങ്ങള്‍ ഇന്നലെ ഈ മാവുകള്‍ മുറിക്കാന്‍ ഇവിടത്തെതിരുമേനിക്ക് അഡ്വാന്‍സു കൊടുത്തിട്ടെന്നും പറഞ്ഞപ്പോള്‍ നമ്പൂരി ചോദിച്ചു...

“താന്‍ ഇവിടത്തെ നമ്പൂരിക്ക് അഡ്വാന്‍സു കൊടുത്തെന്നോ.. അപ്പോപിന്നെ ഈ നിക്കണ നോം ആരാണ്ടോ?”

“ഓ, തമ്പ്രാനാണോ ഇവിടത്തെ തമ്പ്രാന്‍ ? എന്നാപ്പിന്നെ ഇവടത്തെ ചെറ്യേ തിരുമേനിക്കാവും ഞങ്ങളു അഡ്വാന്‍സു കൊടുത്തത്..

“ഏയ്, ന്താപ്പോ ഈ പറേണേ? നമ്മോടു ചോയിക്കാണ്ടു ആരും ഇവിടെ പണം വാങ്ങില്ല്യാ..”

“വാങ്ങി തിരുമേനി.. വന്നവര്‍ ആണയിട്ടു”

“ങ്ങട്ട് വര്വാ, നോം ചോദിക്കാം” എന്നും പറഞ്ഞ് തിരിച്ചു മനക്കലേക്കു നടന്നു..

“അനിയാ താന്‍ ങ്ങട്ട് വര്വാ“ എന്ന അലര്‍ച്ച കേട്ട് കുട്ട്യോള്‍ടെ കൂടെ നടുമുറ്റത്തിന്റെ തിണ്ണയില്‍ തായംകളിച്ചോണ്ടിരുന്ന അനിയന്‍ പുറത്തേക്കോടി വരുകയും, ജ്യേഷ്ഠനും രണ്ടുമൂന്നു അപരിചിതരും മുറ്റത്തു നില്‍ക്കുന്ന കണ്ട് ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ എല്ലാവരേയും നോക്കുകയും ചെയ്തു...

“ഈ തിരുമേനിക്ക്യാണോടോ നിങ്ങളു പണം കൊടുത്തേ?”

“അല്ല”

“പിന്നാര്‍ക്കാടോ?..

“ഇങ്ങേര്‍ക്കല്ല, മറ്റേ തിരുമേനിക്ക്..” വന്നവര്‍ ആകെ കണ്‍ഫ്യൂഷനില്‍..

“അനിയനും നോമുമല്ലാതെ ഇനി ഈവിടെ വേറൊരു മറ്റേ തിരുമേനീം ഇല്ല്യാഡോ..”

വന്നവര്‍ ആകെ ഡൌട്ടടിച്ചു നിന്ന ശേഷം പറഞ്ഞു.. “ഇന്നലെ ഒരു 11 മണിക്കാണു തമ്പ്രാ ‍ ഞങ്ങള്‍ ഇവിടെ വന്നത് .. ആ പല്ലൊക്കെ ഉന്തിയ ഒരാള്‍, മുഖത്ത് വലിയൊരു അരിമ്പാറയുമുണ്ട്.. ഞങ്ങള്‍ 500 ഉര്‍പ്യാ അയാള്‍ക്ക് അഡ്വാന്‍സ് കൊടുത്തത് തിരുമേനി..സത്യം!“

പല്ല്, അരിമ്പാറ എന്നു കേട്ടതോടെ തിരുമേനിയുടെ മണ്ടയില്‍ ഫ്ലാഷു മിന്നി... “മണി”! ദുഷ്ടാ... എന്നാലും ഈ ചതി...

മണി വാങ്ങിയ അഡ്വാന്‍സു തിരിച്ചു കൊടുത്തില്ലെങ്കില്‍ മാവു മുറിച്ചേ ഇവന്മാര്‍ പോവൂ എന്നുറപ്പായതോടെ 500 രൂപയും ലോറിക്കാരനുള്ള കാശും കൊടുത്ത് വന്നവരെ പറഞ്ഞുവിട്ട് മനയിലേക്കുനടക്കുമ്പോള്‍ തിരുമേണി പുലമ്പി.. “ഏഭ്യന്‍.. അവനിങ്ങ്ട്ട് വരട്ടേ ഇനി.. ശരിയാക്കും നോം..”

മണിച്ചേട്ടനാരാ മോന്‍.... എന്നു വരും നീ, എന്നുവരും നീ.. എന്ന പാട്ടും പാടി തിരുമേനി ഇരുന്നു!

ചാരുകസേരയില്‍ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് തന്നെ തിരക്കി തിരുമേനി വരില്ലാന്നു ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്ന മണിച്ചേട്ടന്‍ , പുള്ളി ഈ കാര്യം മറന്നു എന്നുറപ്പു വരും വരെ, മനക്കലെ കാര്യസ്ഥപ്പണിയില്‍ നിന്നും ലോങ്ങ് ലീവെടുത്ത് മറ്റുള്ള തരികിടകളുമായി ശിഷ്ടകാലം കഴിഞ്ഞുവെന്നു ചരിത്രം!

Read more...

മടക്കയാത്ര

Sunday, April 22, 2007

“ചിക്കുമോളിങ്ങടു വരൂ, അച്ഛമ്മ മുടി മെടഞ്ഞിട്ടു തരാം”
ഇംഗ്ലീഷിലെന്തോ മുറുമുറുത്തുകൊണ്ട് ചിക്കു അപ്പുറത്തെ മുറിയിലേക്കു പോയി.

താന്‍ വന്നിട്ടിപ്പോ രണ്ടു മാസമായി. ഈ കുട്ടി ഇപ്പളും അച്ഛമ്മയുമായിട്ട് ഇണങ്ങീല്ല്യല്ലോ ന്റെ ഗുരുവായൂരപ്പാ, ന്താണാവോ എന്നോടിത്ര ദേഷ്യം? പ്രകാശന്‍ ഇതുപോലെ ഒന്നുമായിരുന്നില്ലല്ലോ, അവന്റെ മോള്‍ക്കെന്താ ഇങ്ങനൊരു മനുഷ്യപ്പറ്റില്ലാത്ത സ്വഭാവം? എട്ടു വയസ്സേ ആയിട്ടുള്ളൂ, ന്നാലും എന്തൊരു വളര്‍ച്ച്യാ ന്നത്തെക്കാലത്തീ പെങ്കുട്ട്യോള്‍ക്ക്.. ഭാനുവമ്മ മനസ്സിലോര്‍ത്തു.

പ്രകാശനും സിന്ധുവും ജോലിക്കുപോയി. രാവിലെ അഞ്ചരക്ക് എഴുന്നേറ്റു പോവും, രാത്രി 8 മണിയാവും വരാന്‍ . വല്ലാണ്ടു കഷ്ടപ്പാടാണു ന്റെ കുട്ടിക്ക്.. ദുബായിലാണെന്നും പറഞ്ഞിട്ട് എന്താ കാര്യം! “അമ്മ ദുബായിലേക്കു വരൂ, വെക്കേഷനു അമ്മ ഇവിടുണ്ടാവുന്നതു മോള്‍ക്കും കൂടി ഇഷ്ടമവുംന്നു പ്രകാശന്‍ പറഞ്ഞട്ടാ ഈ വയസ്സാം കാലത്ത് ഈയൊരു സാഹസത്തിനു മുതിര്‍ന്നത്.

മടുത്തു തുടങ്ങി, ഈ ഫ്ലാറ്റിലെ നാലു ചുമരുകളും ഈ കിളവിയെ കളിയാക്കുന്ന പോലെ തോന്നണൂ. പ്രകാശന്റച്ഛന്‍ പോയേപ്പിന്നെ വീട്ടില്‍ ഒറ്റക്കാണെങ്കിലും, ഇത്രക്കും ഏകാന്തത അവിടെണ്ടാര്‍ന്നില്ല. പയ്യിനെ നോക്കലും, അടുക്കള മുറ്റത്തെ കൃഷിയുമെല്ലാമായി സമയം പോവുന്നതറീല്ല്യ, പിന്നെ അമ്മിണി വന്നാ നാട്ടുകാര്യങ്ങളായി.

“ഏട്ത്തിക്ക് അങ്ങോട്ടൊന്നു വന്നാലെന്താന്നാ പരാതി, പത്തടി നടന്നാല്‍ മതി അവള്‍ടെ വീട്ടിലേക്ക്, എന്നാലും ഈ വീടും പരിസരോം വിട്ടു പുറത്തേക്കു പോവാന്‍ തോന്നാറില്ല”.. “ദുബായീലൊക്കെ പോവാന്‍ ഭാഗ്യം വേണേന്നു പോരുന്നതിനു മുന്‍പ് അമ്മിണി പറഞ്ഞതോര്‍ത്തു. കൃഷ്ണാ..ഗുരുവായൂരപ്പാ, ഇതാണോ ഭാഗ്യം!
ഇതിപ്പോ പോയാല്‍ മതീന്നായി, പക്ഷേ, പ്രകാശനെന്തു തോന്ന്വോ ആവോ, ഇത്രേം കാശു ചെലവാക്കി വന്നിട്ട് ഇപ്പോ പോണം‌ന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാ അവനു പ്രയാസാവും, തിര്‍ച്ച ...

ഒരു മാസം കൂടി വിസ നീട്ടണമെന്നു അവന്‍ ഇന്നലെ പറഞ്ഞതേയുള്ളൂ.. ചിക്കു മോളു ഡാന്‍സു പഠിക്കാന്‍ പോയാല്‍ പിന്നെ ഇടക്കിടകു പള്ളീല്‍ നിന്നും കേള്‍ക്കുന്ന ബാങ്കുവിളിയും പിന്നെ ഇടക്കൊക്കെ ഫോണ്‍ ബെല്ലടിയുമാണു ചിന്തകളില്‍ നിന്നും ഉണര്‍ത്തുന്നത്.. ഒരിക്കല്‍ ഫോണെടുത്തപ്പോള്‍ ആരോ .. ഒന്നും മനസ്സിലാവാത്ത ഭാഷയില്‍ എന്തോ പറഞ്ഞു... “പ്രകാ‍ശനിവിടില്ല്യാ, രാത്രി വിളിക്കൂ” ന്നു മലയാളത്തില്‍ പറഞ്ഞത് അയാള്‍ക്കു മനസ്സിലായീന്നു തോന്നുണൂ.. വേഗം ഫോണ്‍ വച്ചു..

അവന്‍ വന്നാല്‍ പറേണം ഇനി വിസ പുതുക്കണ്ടാ.. നാട്ടില്‍ തിരിച്ചു പോവ്വാന്നു... ഇവിടത്തെ ചിട്ടകളൊന്നും ശരിയാവുന്നില്ല.

ഉറക്കം പോലും ശരിയാവുന്നില്ല. പ്രകാശനും സിന്ധുവും സ്നേഹത്തോടെയാണു പെരുമാറ്റം ന്നാലും താനായിട്ടു അവര്‍ക്കിനി ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കണ്ടാ. അവന്‍ ഇനി എതിര്‍പ്പു പ്രകടിപ്പിക്കുമോ ആവോ! അമ്മിണിക്ക് സന്തോഷാവും, താന്‍ നേരത്തെ ചെല്ലുന്നൂന്നറിഞ്ഞാ.

എന്തായാലും പ്രകാശന്‍ വന്നിട്ടു പറയണം. നിര്‍ബന്ധായിട്ടും തിരിച്ചു പോവ്വാന്നു. ഇന്നെന്തോ, വല്ലാത്ത മയക്കം വരുന്നു, മെല്ലെ കിടക്കയിലേക്കു ചാഞ്ഞു, കണ്ണുകള്‍ അടഞ്ഞു..

നാളികേരമുറിയിലെ എണ്ണ തീരാറായി, തിരി മുനിഞ്ഞു കത്തുന്നുണ്ട്.. ചന്ദനത്തിരിയുടെ ഗന്ധം മുറിയില്‍ തളം കെട്ടിനിന്നു അമ്മിണിയുടെ ഇടവിട്ടുള്ള തേങ്ങല്‍ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയെ ഭഞ്ജിച്ചു.. താന്‍ നേരത്തെ എത്തിയിട്ട് ഇവള്‍ എന്തിനാണാവോ കരയുന്നേ..

നേരത്തെ തിരിച്ചയക്കാന്‍ പ്രകാശന്‍ എതിര്‍പ്പൊന്നുംണ്ടായില്ല്യ, അവനു വിഷമായിയോ ആവോ!

കേശവന്‍ നായരുടെ രാമായണ പാരായണം മുറിയില്‍ അലയടിച്ചു.

Read more...

സീ വ്യൂ

Tuesday, April 03, 2007

മൈ ഓണ്‍ പ്രൊഡക്ഷന്‍ നമ്പ്ര.2 ശ്രീ.വിഗ്നേഷ് കൂടി ഒരു വയസ്സില്‍ നിലത്തു ഇഴഞ്ഞു കളി തുടങ്ങിയതോടെ , ഓള്‍‌റെഡി സ്ഥലപരിമിതികളുള്ള ഷാര്‍ജ്ജയിലെ ഫ്ലാറ്റിനു ഒന്നുകൂടി വിസ്താരം കുറഞ്ഞ പോലെ തോന്നി ...

എന്നാപിന്നെ, ഒരു ടു-ബെഡ്രൂം ഫ്ലാറ്റു നോക്കിയേക്കാം എന്നോര്‍ത്തു. ദിവസേന കൂടി വരികയാണു ദുബായിലേയും ഷാര്‍ജയിലേയും റിയ-എസ്റ്റേറ്റ് മുതലാളിമാരുടെ അത്യാര്‍ത്തിയും, അതോടൊപ്പം തന്നെ വാടകയും! സപ്ലൈ-ഡിമാന്റ് അനുപാതം ആണത്രേ കാരണം.... ഹും!

“ പണ്ടു പണ്ടു ദുബായിലിരുന്നൊരാളെ,
ഷാര്‍ജയിലേക്കു തള്ളിയതും ഭവാന്‍..
പയ്യെപ്പയ്യെ, അജ്മാനിലേക്കും,
പിന്നെ ഉമ്മല്‍ കോയിനിലേക്കു തള്ളിയതും ഭവാന്‍ “

എന്നാണല്ലോ വാടക വര്‍ദ്ധനവിനെപ്പറ്റി പണ്ടാരോ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. ഇതു വല്ലോം അറിഞ്ഞിട്ടാണോ,റിയലെസ്‌റ്റേ‌റ്റ് എന്ന മഹാസാഗരത്തിലേക്കു ഒരു ലൈഫ് ജാക്കറ്റു പോലും ഇടാതെ ഒരു ടൂ-ബെഡ്രൂം ഫ്ലാറ്റും അന്വേഷിച്ച് ഞാനിറങ്ങിയത്!!

25000 ദിര്‍ഹം വരെ വാര്‍ഷിക ബജറ്റും ചെയ്ത് ഇറങ്ങിയപ്പഴാ മനസ്സിലായത്.. ഷാര്‍ജയില്‍ നല്ലൊരു ഫ്ലാറ്റിനു അര വര്‍ഷത്തേക്കത്രേം കൊടുക്കണം എന്ന്.. ആരോ പറഞ്ഞു, അജ്മാനില്‍ റേറ്റു കുറവാ, 10 മിനിറ്റ് എക്സ്റ്റ്രാ ഡ്രൈവിന്റെ കാര്യല്ലേ ഉള്ളൂ, ഷാര്‍ജയില്‍ തന്നെ താമസിച്ചോളാമേ എന്ന് മ്മളാര്‍ക്കും വാക്കുകൊടുത്തട്ടൊന്നുമില്ല്യല്ലോ...

അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം അജ്മാന്‍ തീരത്തു കൂടെ വണ്ടിയോടിച്ചോണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണു, ആ പുതിയ ബില്‍ഡിങ്ങിന്റെ മുന്നില്‍ തൂക്കിയ “റ്റു-ലെറ്റ്” ബോര്‍ഡ് കാണുന്നത്.. വൌ ! നല്ല സുന്ദരന്‍ ലൊക്കാലിറ്റി.. തൊട്ടൂ മുന്നില്‍,ബീച്ചും കോര്‍ണിഷും.. നാലുകെട്ട് റസ്റ്റോറന്റ് ആണെങ്കില്‍ വളരേ അടുത്ത്. നിത്യോപയോഗ സാധനങ്ങള്‍, വാങ്ങാന്‍ ലുലു സെന്റര്‍, കാഫൂര്‍, എല്ല്ലാം വളരേ അടുത്ത്.... വീകെന്‍ഡോപയോഗ സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങാന്‍ ലിക്കര്‍ ഔട്ട്ലെറ്റും അരികില്‍.. വേഗം തന്നെ കാര്‍ നിര്‍ത്തി, അതിനകത്തോട്ടു കയറി , ഭാഗ്യത്തിനു ബില്‍ഡിങ്ങ് ഓണര്‍ അര്‍ബാബ് അവിടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. കാര്യം പറഞ്ഞതോടെ അങ്ങേരു വളരേ കാര്യത്തില്‍ എന്നെ സ്വീകരിച്ച് എട്ടാം നിലയിലെ ഓഫീസില്‍ കൊണ്ടിരുത്തി ഒരു കിടിലന്‍ ടര്‍ക്കിഷ് കോഫി തന്നു..

ടര്‍ക്കിഷ് കോഫി മൊത്തിക്കുടിക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഞാന്‍ റെന്റിന്റെ കാര്യം ചോദിച്ചു ..

“ഓണ്‍ലി ബോര്‍ത്തി ബൈവ് സൌസന്റ്.. “ (45000/-) അര്‍ബാബ് പറഞ്ഞു!

ഞാന്‍ വെറും ഞെട്ടല്ല ഞെഞ്ഞെട്ടി.. ആ ഞെട്ടലില്‍ ഒന്നു ചുമച്ചു.. കുടിച്ച ടര്‍ക്കിഷ് കോഫിയിലെ ടര്‍‌ക്കി വായില്‍ നിന്നിറങ്ങി അതിന്റെ പാട്ടിനു പോയി!

വാട്ട്? 45000 ???? 25000 ഈസ് ദ മാര്‍ക്കറ്റ് റേറ്റ് ഇന്‍ അജ്മാന്‍! അഞെട്ടനായ (ഞെട്ടലില്‍ നിന്നും മുക്തനായവന്‍ എന്നര്‍ത്ഥം‍) ഒരു വിധത്തില്‍ അറബിയോടു പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു...

അറബി: മാര്‍ക്കറ്റ് റേറ്റ് കല്ലി വല്ലി.... യു സീ.. ദിസ് പ്ലേസ് വ്വെരി ഗൂദ്.. എന്നിട്ടദ്ദ്യേം തുടര്‍ന്നു..
യൂ സീ സീ ഇന്‍ മോണിങ്ങ്....
യു സീസീ ഇന്‍ ആഫ്‌തര്‍ നൂണ്‍ ...
യു സീ സീ ഇന്‍ ഈവനിങ്ങ്...
യു സീ സീ ഇന്‍ നൈറ്റ്...

You will have an Excellent Sea View from this building.. എന്നാണു അറബി ഉദ്ദേശിച്ചത്. അതായത്, രാവിലേയുമുച്ചക്കും, രാത്രിയൂമൊക്കെ കടലിനരികിലായിരിക്കുമെന്നു !! ഹല്ലാ പിന്നേയ്.... കടാപ്പുറത്തു താമസിച്ച് കപ്പലണ്ടി ക്കച്ചവടം ചെയ്യാനൊനുമല്ലല്ലോ ഞാന്‍ യൂ.ഏ.ഈ ഇല്‍ വന്നിരിക്കുന്നേ...

എന്നാലും ഗുരുവായുരപ്പാ... കടലു കാണാന്‍ ഇത്രേം ചെലവോ ? ഇതെന്തായാലും ഒരു നടക്കു പോണ ലക്ഷണമില്ല. ഡിസ്കൌണ്ടു ചോദിച്ചപ്പോ മാക്സിമം 2000 ദിര്‍ഹം കുറക്കാമെന്നാ ഈ മറൂതാ പറയുന്നേ! സീ (Sea) യെ ഇത്രേം മാത്രം സ്നേഹിക്കാന്‍ യവനാരു, കടലമ്മയുടെ പുത്രനോ.. ഞാനോര്‍ത്തു.

ഞാന്‍ തിരിച്ചു അറബിയോടു പറഞ്ഞു:
“സാര്‍.. ഐ നോ സീ സീ ഇന്‍ മോണീങ്ങ്..
ഐ നോ സീ സീ ഇന്‍ ആഫ്റ്റര്‍നൂണ്‍...
ഐ നോ സീ സീ ഇന്‍ ഈവനിങ്ങ്...
ഐ നോ സീ‍ സീ ഇന്‍ നൈറ്റ്...
പ്ലീസീ ഗീവ് മീ ഫൊര്‍ 25000!

( I dont wanna see the Sea.. എന്നാണു ഞാനുദ്ദേശിച്ചത്, അതു പുള്ളിക്കാരന്റെ സ്റ്റൈലില്‍ അങ്ങു തിരിച്ചു പറഞ്ഞെന്നു മാത്രം.. :)

ഞാനൊന്നു താങ്ങിയതാണെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ ആ അറബി പറഞ്ഞു..
40000/- ഫൈനല്‍..അദര്‍ വൈസ് കല്ലി വല്ലി...

അന്നു 40000/- ദിര്‍ഹത്തിനു ഒരു കല്ലിവല്ല്ലി * യേക്കാള്‍ ഒത്തിരി വില കല്‍പ്പിച്ചിരുന്നതിനാല്‍ ഞാന്‍ മടങ്ങിപ്പോന്നു!
തിരിച്ചു പോരുമ്പോള്‍ അറബിയോടു പറയാന്‍ മറന്നില്ല..

“സീ യൂ ....”

കല്ലിവല്ലി= വിട്ടു കളയുക, ഇഗ്നോര്‍, ഗെറ്റ് ലോസ്റ്റ് എന്ന അര്‍ത്ഥങ്ങളാണെന്നാണു എന്റെ അറിവ് ;)

Read more...

ക്യാപ്റ്റന്‍

സച്ചിന്‍ ടെന്‍ഡുല്‍ക്കറും ഞാനും ഒരേ വര്‍ഷമാണു ക്രിക്കറ്റ് ടീമില്‍ ഇടം നേടിയത്. സച്ചിന്‍ 1989 ഇല്‍ ഇന്ത്യന്‍ ടീമിലു, ഞാന്‍ അതേ വര്‍ഷം ജേ.ടി.എസ്. സ്കൂള്‍ ടീമിലും!

ഗോഡ് ഫാദര്‍മാരുള്ളതോണ്ട് സച്ചി അങ്ങ് കത്തിക്കയറി. എന്റെ ആകെയുള്ളൊരു ഫാദറിനു ക്രിക്കറ്റിലു വല്യ താല്പര്യമില്ലാത്തതോണ്ട് ഞാനിങ്ങനെ സ്കൂള്‍ ടീമിലും

എക്കോ
ടീമിലുമായി മിന്നുന്ന പ്രകടനങ്ങളുമായി ഒതുങ്ങികൂടി. വേണ്ടാനു വെച്ചിട്ടാ ട്ടാ, അല്ലേല്‍ ..ങ്ങാഹാ…

ടെക്ക്നിക്കല്‍ സ്കൂളിങ്ങു കഴിഞ്ഞ് തൃശ്ശൂര്‍ എം.ടി.ഐ എന്ന ഗവണ്മെന്റ് പോളിടെക്നിക്കില്‍ ഇലക്ട്രോണിക്സ് എന്‍‌ജിനീയറിങ്ങിനു ചേര്‍ന്നതോടെയാണ് എന്റെ ക്രിക്കറ്റ് കരിയറിലെ ടേണിങ്ങ് പോയന്റ് ആരംഭിക്കുന്നത്.

ഫ‌സ്റ്റിയറില്‍ “കാല്‍ക്കുലസ്” സബ്ജക്റ്റ് എടുത്തിരുന്നറ്റ് അസ്മാവി ടീച്ചര്‍. എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്റ്റ ക്ലാസായിരുന്നു അത്. സുന്ദരമായിട്ട് കിടന്നുറങ്ങാം. ഇനി അല്പസ്വല്പം കൂര്‍ക്കം വലിച്ചാലും ടീച്ചര്‍ക്കു പരാ‍തിയില്ല. വളരേ നല്ല സ്വഭാവമുള്ള ടീച്ചര്‍.

ഒരേ കാര്യം കുറച്ചധികം ചെയ്താല്‍, മ്മക്ക് ബോറടിക്കില്ലേ.. ഒറങ്ങിയൊറങ്ങി എനിക്കും മറ്റു ചില ഗെഡികള്‍ക്കും ബോറടിച്ചതോടെ ഇടക്കൊക്കെ “കാല്‍ക്കുലസ്” ക്ലാസ്സു കട്ട് ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. പക്ഷേ അവിടേയും അല്ലറ ചില്ലറ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.

ക്ലാസ്സ് കട്ട് ചെയ്ത് കോളേജ് കാമ്പസ്സില്‍ കറങ്ങിയാല്‍ സീനിയര്‍ ചേട്ടന്മാര്‍ റാഗ്ഗു ചെയ്യും. ഒരു തീപ്പട്ടിക്കോലെടുത്ത് 200 മീറ്റര്‍ നീളമുള്ള വരാന്തയുടെ നീളം അളക്കുന്നതിലും നല്ലത് ആസ്മാവിട്ടീച്ചറുടെ ക്ലാസ്സില്‍കെടന്നുറങ്ങുന്നതാ.. പിന്നെയുള്ളത് തൊട്ടടുത്ത തൃശ്ശൂര്‍ മ്യൂസിയത്തിന്റെ ഫ്രണ്ടില്‍ വരുന്ന കളറുകളുടെ കണക്കെടുക്കലാണ്.. അവിടേയും ഈ സീനിയര്‍ കുരിശുകള്‍ ചെലപ്പോ ഉണ്ടാവും. പെമ്പിള്ളേരുടെ മുന്നീ വച്ച് “ഇലക്ട്രിക്ക് സല്യൂട്ട്” അടിക്കുന്നത് മഹാ ബോറ് പരിപാടിയല്ലേ….

പിന്നെ ആകെയുള്ള ഓപ്ഷന്‍സ്….
1- സെണ്ട്രല്‍ ഹോട്ടല്‍ ബാര്‍…
2 ചെമ്പുക്കാവ് ബസ് സ്റ്റോപ്പ്
ആദ്യ ഓപ്ഷന്‍ ഇടക്കൊക്കെ പരീക്ഷിക്കുമെങ്കിലും, കാശുചെലവുള്ള കാര്യമായതിനാല്‍ എന്നും നടക്കില്ലല്ലോ.. പിന്നുള്ള നാലാമത്തെ ഓപ്ഷന്‍, ബസ്റ്റോപ്പിലെ വായ്നോട്ടമാണു ‘മോസ്റ്റ് കോമണ്‍‌ലി യൂസ്ഡ്” ആക്റ്റിവിറ്റി!.

അങ്ങനിരിക്കെ ഒരു ദിവസമാണു കോളേജ് നോട്ടീസ് ബോര്‍ഡില്‍ ഒരു അനൌണ്‍സ്മെന്റ് കാണുന്നത്. കോളേജ് ക്രിക്കറ്റ് ടീമിലേക്കുള്ള സെലക്ഷന്‍ തുറ്റങ്ങുന്നു. താല്പര്യമുള്ളവര്‍ ഹോസ്റ്റല്‍ ഗ്രൌണ്ടില്‍ റിപ്പോര്‍ട്ടു ചെയ്യുക. സെലക്ഷന്‍ കിട്ടിയവര്‍ക്ക് പ്രാക്റ്റീസിനായി ‘അറ്റന്‍ഡന്‍സ്” കൊടുക്കുന്നതാണ്! അതായത്.... സെലക്ഷന്‍ കിട്ടിയാല്‍ കളിച്ചാല്‍ മതി.ക്ലാസ്സില്‍ കയറണ്ടാ… അറ്റന്‍ഡനിനു ഒരു പ്രശ്നവുമില്ലാ… ആനന്ദലബ്ധിക്കിനിയെന്തുവീണം! സെലെക്ഷന്‍ ഡേറ്റിനാ‍യി ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു.

അതിനു മുന്‍പ് എം.ടി.ഐ. കോളേജ് ക്രിക്കറ്റ് ടീമിനെക്കുറിച്ചൊരു ഐഡിയ തരാം ഒളിമ്പിക്സില്‍ ഇന്ത്യയുടേതുപോലെ “പങ്കെടുക്കലാണു‍, മറിച്ച് വിജയമല്ല നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം” എന്നാണു കോളേജ് ക്രിക്കറ്റ് ടീമിന്റെ പോളിസി. ഒന്നുകൂടി വിശദീകരിച്ചാല്‍… പങ്കെടുക്കലേയുള്ളൂ.. വിജയിക്കലില്ല.. അത്രേന്നേ.. !

കേരളത്തിന്റെ മധ്യഭാ‍ഗത്തായതിനാല്‍, മിക്കവാറും എല്ലാ വര്‍ഷവും ഇന്റര്‍-പോളി സ്പോര്‍‌ട്ട്സ് മീറ്റ് നടക്കുന്നത് തൃശ്ശൂരില്‍ തന്നെയായിരിക്കും. കഷ്ടപ്പെട്ട്, ബുദ്ധിമുട്ടി, നമ്മടെ നാട്ടില്‍ വന്നു മത്സരിക്കുന്ന കായികതാരങ്ങളെ നമ്മളായിട്ടു തോല്‍പ്പിച്ച് നിരാശപ്പെടുത്തുന്നതെങ്ങനെ എന്ന വിശാലമനസ്കതയാലോ എന്തോ, എല്ലാ വര്‍ഷവും, എം.ടിഐ, എന്ന ഞങ്ങടെ കോളേജ് വിസിറ്റിങ്ങ് ടീമുകള്‍ക്ക് അതിഭീകരമായ വിജയങ്ങള്‍ സമ്മാനിക്കാറുണ്ട്.. ആസ്ത്രേലിയായും ഹോളണ്ടും വണ്ഡേ മാച്ചു കളിച്ച പോലെയാവും മിക്കവാരും സ്കോര്‍ ! കേരളത്തിലെ അങ്ങോളമിങ്ങോളമുള്ള ഒരുവിധമെല്ലാ പോളി ടെക്ക്നിക്കുകളും എം.ടി.ഐ യുടെ ഉദാരമനസ്കതിയില്‍ അറ്റ്ലീസ്റ്റ് ഇന്റര്‍പോളി ചാമ്പ്യന്‍ഷിപ്പില്‍ ഒരു കളിയെങ്കിലും ജയിച്ചു പോന്നു ! ഹൊ..ആതിഥേയരായാലുള്ള ഓരോ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളു നോക്ക്യേ…

അങ്ങനെയുള്ള ടിമിലെ സെലക്ഷനു വേണ്ടിആണു വെങ്കിടങ്ങിന്റെ സ്വന്തം റിക്കി പോണ്ടിങ്ങ് ആയ ഞാന്‍ പോകുന്നത്. അറ്റന്‍ഡന്‍സു കിട്ടുക എന്ന ലക്ഷ്യവുമായി എന്നെപ്പോലെ തന്നെ മറ്റു 30 പേരോളം സെലക്ഷന്‍ ദാഹികളായി സ്ഥലത്തുണ്ട്.

സാധാരണ ഫസ്റ്റിയറു പിള്ളേര്‍ക്കു സെലക്ഷന്‍ കൊടുക്കില്ല എന്നത് കോളേജിലെ അലിഖിത നിയമമാണ്. എങ്ങനേലും, ഒന്നാം കളി ജയിച്ച് ക്വാര്‍ട്ടറും, അതിലൊരു വാകോവറു കിട്ടിയാല്‍ സെമിയിലുമെത്തിയാല്‍ കപ്പ് ഞങ്ങള്‍ക്കുറപ്പാ, കാരണം സെമി വരേയെത്തിയാല്‍ പിന്നെ എതിരാളികളുടെ ടീമിലെ നല്ല കളിക്കാരെ തെരെഞ്ഞു പിടിച്ച് “നിങ്ങളെങ്ങാനും ജയിച്ചാ, നിന്റെ കാലു തല്ലിയൊടിക്കും” എന്ന ഭീഷണി കൊടുത്ത് ഫൈനലിലെത്തിക്കുമെന്നത് ഞങ്ങളുടെ കോളേജിലെ ഗുണ്ടാത്തലവന്മാരുറ്റെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. (പില്‍ക്കാലത്ത് ഈ കലാരൂപം മാച്ച് ഫിക്സിങ്ങ് എന്ന പേരില്‍ ഇന്റര്‍നാഷണല്‍ ലെവലില്‍ വരെ എത്തി, ഹാന്‍സി ക്രോന്യേ, അസറുദ്ദീന്‍, ജഡേജ, ഗീബ്ബ്സ് എന്നിവരുടേ കമ്പ്ലീറ്റ് ഇമേജും കളഞ്ഞിട്ടുണ്ട്) ഫുറ്റ്ബോള്‍, റ്റെന്നീസ് മുതലായ കളികളില്‍ മിക്കവാറും എല്ലാ കൊല്ലവും എം.ടി.ഐ തന്നെ ചാമ്പ്യന്മാരാവുന്നതിനു പുറകിലുള്ള രഹസ്യവും മറ്റൊന്നല്ല. ഫസ്റ്റ് റൌണ്ടു മുതലേ എതിരാളികളെ ഭിഷണിപ്പെടുത്താന്‍ എന്തോ ഞങ്ങടെ ഗുണ്ടാച്ചേട്ടന്മാന്‍ താല്പര്യം കാണിച്ചില്ല എന്നതിനാല്‍, ക്രിക്കറ്റില്‍ ഒരിക്കലും ഞങ്ങള്‍ക്കു കപ്പടിച്ചില്ല,

ഫസ്റ്റിയറായതിനാല്‍ സെലക്ഷനില്ല എന്ന് ഏകദേശം ഉറപ്പായതിനാല്‍ യാതൊരു “ടെങ്ങ്ഷനും” ഇല്ലാതെ എന്റെ നാചുറല്‍ ഗെയിം തന്നെ ഞാന്‍ പുറത്തെടുത്തു. (ഫാസ്റ്റ് ബൌളര്‍ എന്നും പറഞ്ഞ് 80 കി.മി. പെര്‍ അവറില്‍ എറ്യുന്നവന്മാരെ പിച്ചിന്റെ നടുകു വരെ കയരി നിന്ന് കണ്ണും പൂട്ടി അങ്ങ്ട് അലക്ക്വാ.. ഏനാമാവിലെ അയ്യപ്പേട്ടന്‍ ലോട്ടറിയെടുക്കും മുന്‍പ് പറയാറുള്ള അതേ ഡയലോഗും മനസ്സില്‍ വച്ച്.. “അതായത്, കിട്ട്യാ ഊട്ടി, അല്ലേ ചട്ടി.. അതാണു മ്മടെ നാച്ചുറല്‍ ഗെയിം!)

എവരി ബാറ്റ്സ്മാന്‍ ഹാസ് ഹിസ് ഓണ്‍ ഡേ’ എന്നു പറയുന്ന പോലെ, അന്നെന്റെ ദിവസമായതിനാലും, എനിക്കെതിരെ എറിയുനവന്‍ ഫയര്‍ പവര്‍ ഇല്ലാതിരുന്നതിനാലും, സിക്സറുകള്‍ക്കു പുറകേ എന്റെ ബാറ്റില്‍ നിന്നും സിക്സറുള്‍ മാത്രം പിറക്കുന്ന കണ്ട് പീട്ടി മാഷ് എന്നെ നേരിട്ട് ഫൈനല്‍ 14 ലേക്കു സെലക്റ്റ് ചെയ്തു!

ഒന്നാം വര്‍ഷം തരക്കേടില്ലാതെ കളിച്ചിട്ടും, കോളേജിന്റെ ആ ‘ഫസ്റ്റ് റൌണ്ട് എക്സിറ്റ്” എന്ന പാരമ്പര്യം ഞങ്ങള്‍ കാത്തു സൂക്ഷിച്ചെന്നേ പറയേണ്ടൂ…

സെക്കന്‍ഡിയറായപ്പോള്‍, സെലക്ഷനൊന്നും കൂടാതെ തന്നെ നേരിട്ട് പീട്ടി മാഷ് എന്നെപ്പിടിച്ച് വൈസ് ക്യാപ്റ്റനാക്കുകയും ബാക്കി കളിക്കാരെ തെരെഞ്ഞെടുകുന്നതില്‍ എന്റെ അഭിപ്രായങ്ങള്‍ക്ക് വില കല്‍പ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

എനിക്കു വലിയ സന്തോഷമായത്, ഈ വര്‍ഷം വൈസ്‌ക്യാപ്റ്റന്‍ ആയതല്ല, മറിച്ച് അടുത്ത വര്‍ഷം ക്യാപ്റ്റന്‍ ആയി ഓട്ടോമാറ്റിക്ക് രൂപാന്തരം സംഭവിക്കുമല്ലോ, കോളേജ് ടീം ക്യാപ്റ്റന്‍ എന്ന നിലയില്‍, വെള്ളക്കുപ്പായമിട്ട്, തൊപ്പി വച്ച്, ബാറ്റും പിടിച്ച് കോളേജിലെ “ലെഗാനാമണികള്‍ക്കു” മുന്നില്‍ വിലസുന്നത് കണ്ട് ഞാന്‍ ഇപ്പഴേ ഓര്‍ത്തു ചിരിച്ചു

വൈസ്ക്യാപ്റ്റന്‍ എന്ന നിലയില്‍ നല്ല പ്രകടനം തന്നെ കാഴ്ചവച്ചെങ്കിലും, ആ വര്‍ഷവും ഗംഭീരമായി ആദ്യ മത്സരത്തില്‍ തന്നെ എട്ടുനിലയില്‍ ഞങ്ങളുടെ ടീം പൊട്ടിയെന്നു പ്രത്യേകിച്ചു പറയണ്ടല്ലോ! മാര്‍ജിന്‍ 8 വിക്കറ്റിനു....

അങ്ങനെ അങ്ങനെ ആ സുദിനം വന്നെത്തി....

എന്നെ ക്യാപ്റ്റനായി നിശ്ചയിക്കുന്ന, ഫൈനല്‍ ഇയറിലെ ക്രിക്കറ്റ് ടീം സെലെക്ഷന്‍ .. രാവിലെ കുളിച്ചു കുറി തൊട്ട്, വെള്ളേം വെള്ളേം ഇട്ട്, കരുവന്തല അമ്പലത്തില്‍ നാരായണന്‍ നായര്‍ (ന്റെ അമ്മാമനാ) വഴിപാടു രശീതി എഴുതുന്ന മാതിരി ഒരു നോട്ടുബുക്കൊക്കെ മേശപ്പുറത്തു വച്ച്, ഞാനും പീ.ഡി. മാഷും പിള്ളേരെ സെലക്റ്റ് ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. ഇതിനിടയിലേക്കാണു അശനിപാതം പോലെ, എന്റെ ക്യാപ്റ്റന്‍ സ്വപ്നങ്ങളെ കുഴിച്ചിടാന്‍ ഒരു മുട്ടന്‍ പാരയുമായി ഷാജി കടന്നു വരുന്നത്!

ആരാണീ ഷാജി. ? എന്താണീ ഷാജി ? എവിടെയാണീ ഷാജി ? എങ്ങനെയാണീ ഷാജി ?

ആള്‍ എന്റെ സീനിയര്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥി! ങേ.. ഫൈനല്‍ ഇയറിലെ എനിക്കു സീനിയര്‍ ആയി ഒരുത്തനോ? അതെ... അതായത്, സെക്കന്‍ഡിയറില്‍ പരീക്ഷ പാസാവാതെ ഫൈനലിയറില്‍ ഇരിക്കാന്‍ സാധിക്കില്ലെന്ന മഹാ ദുരന്തത്തിന്റെ ഒരു രക്തസാക്ഷിയാണീ ഷാജി .. വാഷൌട്ട്, ഡീട്ടി , എന്നൊക്കെ പല നാമങ്ങളിലുമറിയപ്പെടുന്ന ഈ മഹാരോഗത്തിന്റെ ചികിത്സയും കഴിഞ്ഞാണു (എന്നു പറഞ്ഞാ, തോറ്റ വിഷയമൊക്കെ എഴുതിയെടുക്കുക ..ത്രേന്നേ) ഷാജി വന്നിരിക്കുന്നത്. ഫൈനലിയറില്‍ തന്നെയാണെങ്കിലും, ഷാജി പേരിനു സീനിയര്‍ തന്നേയല്ലേ!

ആറടി രണ്ടിഞ്ചു നീളവും, കഷക്കുരുവും മൂലക്കുരുവും ഒരുമിച്ചുള്ളവനേപ്പോലെ എയറു പിടിച്ച് മിസ്റ്റര്‍ മൈലിപ്പാടം സ്റ്റൈലില്‍ നടക്കുന്ന ഷാജിയെ പീട്ടി മാഷ്‌ക്ക് നേരത്തേ അറിയാമായിരുന്നു. ഹോസ്റ്റലില്‍ താമസിക്കുന്നവരാണു രണ്ടു പേരും എന്നൊരു കാര്യം കൂടിയുണ്ടിതിനു പുറകില്‍ . സെലക്ഷനു ഷാജിയെക്കണ്ടതോടെ സായിപ്പിനെക്കണ്ടവന്‍ കവാത്തു മറന്ന സ്റ്റൈലില്‍ പീട്ടി മാഷെന്നേയും മറന്നു! മേശക്കരികില്‍ വന്നിരുന്നു മെല്ലെ മെല്ലെ ഷാജി എന്നെ തള്ളി നീക്കി എങ്കിലും, ഒരു വിധത്തില്‍ പിടിച്ചു നിന്നു നമ്മ ബാച്ചിലെ (ഇലക്റ്റ്രോണിക്സിലെ) 5 പേരെ ടീമില്‍ കയറ്റുന്നതില്‍ ഞാന്‍ വിജയിച്ചു .. മെക്കാനിക്കല്‍ ബാച്ചിലെ 5 പേരെ ടീമില്‍ കയറ്റുന്നതില്‍ ഷാജിയും വിജയിച്ചൂ.

ബാക്കി, 6 പേരെ ഇലക്ട്രിക്കല്‍+സിവില്‍ ടീമില്‍ നിന്നെടുത്ത് എണ്ണം തികച്ചെങ്കിലും, എന്റെ ക്യാപ്റ്റന്‍ സ്വപ്നം എന്നത് സാധിക്കണമെങ്കില്‍ ഒരു വര്‍ഷം കൂടി ഇതേ കോളേജില്‍ ഫൈനലിയറില്‍ തന്നെ പഠിച്ചാലേ സാധിക്കൂ എന്നു ഏകദേശം വ്യക്തമായി. ഇത്രേം ദിവസം, ക്രിക്കറ്റ് മാറ്റും, പാഡും, ബാറ്റും എല്ലാം തൂക്കിയെടുത്ത് ഹോസ്റ്റലില്‍ പ്രാക്റ്റീസ് നടത്തിയിരുന്നത് ഈ സ്വപ്നം കണ്ടല്ലേ..എല്ലാമ്ം തുലഞ്ഞില്ലേ... എല്‍ .ഡി . എഫ്. ഇല്‍ എടുക്കില്ലെന്നു പറഞ്ഞ (ലേറ്റ്) ഡീ.ഐ.സി. ക്കാരുടെ മാനസികാവസ്ഥയിലായി ഞാന്‍ .. ഷാജിയെ തെറി വിളിച്ചു..പീട്ടിയെ തെറി വിളിച്ചു.. (മനസ്സില്‍ ) ....

പിറ്റേന്നി ടീം സെലക്ഷന്‍ ലിസ്റ്റ് നോട്ടീസ് ബോര്‍ഡില്‍ കണ്ടതോടെ കാര്യമെല്ലാം വ്യക്തം. ഷാജി ക്യാപ്റ്റന്‍.. മൂഷിക ലേഡി വീണ്ടും മൂഷിക ലേഡി ആയപോലെ, കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം വൈസ്-ക്യാപ്റ്റനായിരുന്ന ഞാന്‍ ഈ വര്‍ഷവും വൈസ് ക്യാപ്റ്റന്‍ ! എന്തൊരു ബോറ് പരിപാടി.. വൈസ് എന്ന വാക്കിനോട് തന്നെ അറപ്പു തോന്നി.. ഇന്ത്യന്‍ വൈസ് പ്രസിഡന്റിനോടു വരെ അന്നെനിക്കു സഹതാപം തോന്നി... അന്നു വൈകീട്ട് ക്രിക്കറ്റ് പ്രാക്റ്റീസിനിടക്ക്, ഞാന്‍ ബാറ്റു ചെയ്യുമ്പോ എനിക്കെതിരെ ബൌള്‍ ചെയ്ത ഷാജി യുടെ ഒരോവറില്‍ 3 സിക്സറും 3 ഫോറും അടിച്ച് ഞാന്‍ എന്റെ ദേഷ്യം വെന്റ്-ഔട്ട് ചെയ്തു!!! അതോടെ ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ പരസ്യ യുദ്ധ-പ്രഖ്യാപനമായി!!!

ഫാസ്റ്റ്-ബൌളര്‍ ആയാണു ഷാജി ടീമില്‍ വിലസുന്നത്. നല്ല ഒത്ത സൈസുള്ള പുള്ളി 30 മീറ്റര്‍ അകലേനിന്നും ഓടി വരുന്ന കാണുമ്പോള്‍ ഏതു ടെണ്ടുല്‍ക്കറിന്റേയും നെഞ്ച് ഒന്നു പിടക്കും.. ബൌളിങ്ങ് ക്രീസിനടുത്തേക്കു വരുമ്പോഴേക്കും ആ പഴയ “പിക്കപ്പൊന്നും” ഉണ്ടാവില്ല, ടീമിലെ മറ്റുള്ള ഫാസ്റ്റ് ബൌളര്‍മാരുടെ അത്ര പോലും സ്പീഡില്ലാതെ ഒരു “ലസിത് മാലിംഗ” സ്റ്റൈല്‍ മാങ്ങയേറാണു ഷാജിക്കുള്ളത്.. “ബായ്‌ക്കു കണ്ടാല്‍ ധര്‍മ്മേന്ദ്ര.. ഫ്രണ്ടു കണ്ടാല്‍ ധര്‍മ്മകാരന്‍” എന്നു പറഞ്ഞ പോലേ, ഓടി വരുന്ന കണ്ടാല്‍ പാട്ട്രിക്ക് പാറ്റേഴ്സണെപ്പോലേ, എറിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞാല്‍ ഹര്‍ബജന്‍ സിങ്ങിന്റെ പോലേ !

ഇന്റര്‍-പോളി മത്സരങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പ് തയ്യാറെടുപ്പിനായി ഞങ്ങള്‍ ചില പ്രാക്റ്റീസ് മാച്ചുകള്‍ നടത്തുമായിരുന്നു. സെന്റ്-തോമസ് കോളേജ്, മൈലിപ്പാടം ക്ലബ്ബ്, കേരള വര്‍മ്മ എന്നീ ടീമുകളുമായാണു അന്നു പ്രധാനമായും പ്രാക്റ്റീസ് മത്സരങ്ങള്‍!

അന്നു മൈലിപ്പാടം ടീമുമായാണു ഞങ്ങളുടെ പരിശീലന മത്സരം. കേരള ജൂനിയര്‍ ടീമില്‍ കളീക്കുന്ന 2-3 കളിക്കാരുള്‍ല മൈലിപ്പാടം ടീം സുശക്തമായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഷാജിയുടെ ക്യാപ്റ്റന്‍സിയില്‍ ആദ്യമായി ഞാന്‍ കളിക്കാനിറങ്ങി. ടോസ് നേടിയ ഷാജി ബൌളിങ്ങ് തിരഞ്ഞെടുത്തു.

ടീമിലെ ഏറ്റവും നല്ല ഫാസ്റ്റ് ബൌളറായ സുമേഷിനു പന്തു കൊടുക്കാതെ, ഷാജി തന്നെ ആദ്യ ഓവര്‍ ചെയ്യാന്‍ തീരുമാനിച്ചു! ഞാന്‍ ഞെട്ടി.. സുമേഷു ഞെട്ടി! ബാക്കി മൊത്തം ടീം ഞെട്ടി.. എന്നിട്ടും ഷാജി നല്ല കോണ്‍ഫിഡന്‍സിലായിരുന്നു!

ആദ്യ പന്തെറിയാന്‍ ഷാജി ഓടി വരുന്നു.. സ്പാനിഷ് ബുള്‍ഫൈറ്റിലെ കാളക്കൂറ്റന്‍ മദിച്ചു വരുന്ന പോലേ... എതിര്‍ ടീമിന്റെ ഓപണിങ്ങ് ബാറ്റ്സ്മാന്റെ കാലുകളിടറിയോ ? കൈകള്‍ വിറച്ചോ?

അതെന്തു തന്നെ ആയാലും ആദ്യ പന്തു തന്നെ ഒരു “ഡബ്ബിള്‍ വൈഡ്” ആയിരുന്നു! മാത്രമല്ല, കീപ്പര്‍ക്കു പിടിക്കാന്‍ കഴിയാതെ ലെഗ് സൈഡിലൂടെ അത് പോയി ഒരു ബൈ-ഫോര്‍ ആവുകയും ചെയ്തു!

അടുത്ത ബോളും വൈഡ്.. അതിനടുത്തത് നോ-ബോള്‍, വീണ്ടും 3 വൈഡ് ! സമയം 15 മിനിറ്റു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ സ്കോര്‍ ലൈന്‍ ഇങ്ങനെ! വൈഡ്ം നോബോളും സിഗ്നല്‍ കാണിച്ച് അമ്പയറായി നിന്ന സുധീര്‍ എന്ന പയ്യന്‍ രണ്ടു കമ്പെടുത്ത് അവന്റെ കക്ഷത്തു വച്ച് കൈകള്‍ വിടര്‍ത്തി നിന്നു.. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു.. ഷാജിയേ, നീയിനി നേരെ ഒരു ബോള്‍ എറിയ്, അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ സിഗ്നല്‍ കാണിക്കാം, അതാണു നല്ലത്!!

മൈലിപ്പാടം - 22/0 ( ഇന്‍ 0.3 ഓവര്‍...)

ബാറ്റിങ്ങ്:
ജോണ്‍സന്‍- 0* (3 ബോള്‍സ് )
ലതീഷ് 0* (0 ബോള്‍സ്)

ബൌളിങ്ങ്:
ഷാജി- 0.3 - 0 - 22 - 0
സുമേഷ് - (പാവം 20 മിനിറ്റായിട്ടും അവനു ആദ്യ ഓവര്‍ എറിയാന്‍ അവസരം കിട്ടിയിട്ടില്ല!)

ഇങ്ങനെ പോയാല്‍ 20 ഓവര്‍ മാച്ച് ഒരു 3 ഡേ ഗെയിം ആക്കേണ്ടി വരും എന്നു മനസ്സിലായതോടെ ഷാജി തന്നെ ആ ഉദ്യമത്തില്‍ നിന്നും മാറി.. വൈഡ് പോയതിന്റെ കാരണം “ക്രിക്കറ്റ് ബോള്‍ “ ശരിയല്ല, സ്ലിപ്പറി ആണെന്നൊരു മുടന്തന്‍ ന്യായവും! ആരു ചോദിച്ചൂ? ആരു കേട്ടു? എല്ലാവരും ഒരു ഷോക്കിങ്ങ് സ്റ്റേറ്റ് -ഓഫ്-മൈന്‍ഡില്‍ ആയിരുന്നു! ഗ്രൌണ്ടില്‍ ഒരു നിശബ്ദത തളം കെട്ടി!

കളി ഗംഭീരമായി തോറ്റു എന്നു പ്രത്യേകിച്ചു പറയേണ്ടല്ലോ? പിറ്റേന്നു ഞാനും മറ്റു 6-7 കളിക്കാരും ചേര്‍ന്നു പീ.ഡി. മാഷെക്കണ്ടു കാര്യം പറഞ്ഞു.. അതോറ്റെ ഞാന്‍ വൈസ്-ക്യാപ്റ്റന്‍സി രാജിവച്ചുകൊണ്ടു പ്രഖ്യാപിച്ചു.. “സാറേ, ഷാജി യാണു ക്യാപ്റ്റനെങ്കില്‍ , ഞാന്‍ ഈ ടീമില്‍ കളിക്കുന്നില്ല, വേറേ ആരേ വേണമെങ്കിലും ക്യാപ്റ്റനാക്കിക്കോളൂ..“

“ഷാജി അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ, താന്‍ തന്നെ ക്യാപ്റ്റന്‍”.. പീട്ടി മാഷു പ്രഖ്യാപിച്ചു! ങേ.. എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ വീണ്ടു കിളുത്തു വരുന്നുവോ?

പീട്ടി മാഷ് ഈ സംഭവം ഷാജിയുമായി സംസാരിച്ച് ക്യാപ്റ്റന്‍സി ഒഴിയാന്‍ ഷാജിയോടാവശ്യപ്പെട്ടു. അങ്ങനെ ചെയ്താല്‍ അടുത്ത ക്യാപ്റ്റന്‍ ഞാനാണെന്നു മനസ്സിലാക്കിയ ഷാജി, അതി വിദഗ്ദ്ധമായൊരു കളി കളിച്ചു.. ക്രിക്കറ്റു കളിയല്ല.. ഗ്രൂപ്പു കളി... (ഞാനും ഷാജി യും ഒരേ പാര്‍ട്ടിയായിരുന്നതിനാല്‍, രാഷ്ട്രീയപരമായ കളികള്‍ നടത്താന്‍ പുള്ളിക്കു സാധിച്ചില്ല) .. അതായത്, മെക്കാനിക്കല്‍ ബ്രാഞ്ചിലെ എല്ലാവരേയും വിളിച്ച് എനിക്കെതിരെ തിരിച്ചു.. വേറേ ആരു ക്യാപ്റ്റനായാലും വേണ്ടില്ല.. “ഇടിവാളു” ക്യാപ്റ്റനായാല്‍ അവര്‍ കളിക്കുന്നില്ലെന്നു മെക്കാനിക്കല്‍ ഗ്രൂപ്പ് പ്രഖ്യാപിച്ചൂ! ടെണ്ടണ്ടേം ടണ്‍‌ട്ട്ഡേം !!! (ബാക്ക്ഗ്രൌണ്ട് മ്യൂസിക്ക് ഇട്ടതാ.. ഷെമി)

സംഗതി ആകെ ചളിപിളിയായി! അടുത്ത രണ്ടു ദിവസത്തിനുള്ളില്‍ ഞങ്ങളുടെ ആദ്യ ലീഗു മത്സരമാണു.. ക്യാപ്റ്റന്‍ ആരെന്നോ, ആരു കളിക്കുമെന്നോ ഒരു തീരുമാനവുമായില്ല! പീട്ടി മഷു പറഞ്ഞു.. ശരി.. നമുക്കു വോട്ടെടുപ്പ് നടത്താം... ടീമംഗങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു വോട്ടെടുപ്പു നടന്നാല്‍ 9-6 നു ഞാന്‍ ജയിക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയാം, ഷാജിക്കറിയാം.. അതല്ലേ അവനീ കളി കളിച്ചത്! എന്തായാലും വോട്ടെടുപ്പില്‍ ഇലക്ട്രോണിക്സ് ഗ്രൂപ്പു ജയിക്കും ഉറപ്പ്, ഞങ്ങള്‍ക്ക് സിവില്‍ + ഇലക്ട്രിക്കല്‍ പിന്തുണയുണ്ട് !

മെക്കാനിക്കല്‍ ഗ്രൂപ്പിന്റെ ക്യാപ്റ്റനായി “റോയ്” എന്ന കളിക്കാരനെ ഷാജി നോമിനേറ്റു ചെയ്തു! അടുത്തത് എന്നെ എന്റെ ഗ്രൂപ്പില്‍ നിന്നും നാമ നിര്‍ദ്ദേശം ചെയ്യലാണു.. സ്വയം നാമനിര്‍ദ്ദേശം ചെയ്യാനാവില്ലല്ലോ.. അതിനാല്‍, ആരെങ്കിലും എന്റെ പേരു സജസ്റ്റു ചെയ്യുന്നതും കാത്ത് ഞാനിരുന്നു.. മറ്റന്നാളത്ത കളിയില്‍, ഓരോ ഫീല്‍ഡിങ്ങ് പൊസിഷനുകള്‍ വരെ എവിടെയായിരിക്കുമെന്നു ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പുഞ്ചിരിച്ചു! ദിവാസ്വപ്നം കണ്ടു!

ഇതിനിടക്ക് എന്റെ ക്ലാസ്സിലെ ചെറീയാന്‍ എന്നെ സൈഡിലേക്കു വിളിച്ചു.. എന്നിട്ട് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ എന്നോടു പറഞ്ഞു... “ഡേയ്, ഇപ്പോ വോട്ടെടുപ്പ് നടത്തിയാല്‍ നമ്മ ഗ്രൂപ്പ് ജയിക്കും, പക്ഷേ നീ ക്യാപ്റ്റനായാല്‍ മെക്കാനിക്കല്‍ ഗ്രൂപ്പുകാര്‍ കളിക്കില്ലെന്നാ പറയുന്നത്.. ഇനി പുതിയ ആള്‍ക്കാരെ സെലക്റ്റു ചെയ്യാനും ട്രെയിം ചെയ്യാനുമൊന്നും സമയമില്ല... അതു കൊണ്ട്, നമുക്ക്, നമ്മുടെ ഗ്രൂപ്പിലെ “ശിവകുമാറിനെ” ക്യാപ്റ്റനായി സജസ്റ്റു ചെയ്യാം.... ക്യാപ്റ്റന്‍സി നമ്മുടെ ഗ്രൂപ്പിനു തന്നെ വേണം!

“മൈക്കേല്‍ ഹോള്‍ഡിങ്ങിന്റെ പന്തു ഹെല്‍മറ്റു വെക്കാതെ തലക്കു കൊണ്ടപോലുള്ള ഒരു ഫീലിങ്ങാണെനിക്കു തോന്നിയത് ! തല മരവിച്ചോ? അതോ അതവിടെ ഉണ്ടോ?അനില്‍ കുംബ്‌ളേയ്യൂടെ പന്തു സ്പിന്‍ ചെയ്യുന്ന പോലെ എന്റെ തല കിടന്നു കറങ്ങുന്ന പോലെ തോന്നി..

എന്റെ കൂടെ എല്ലാ കളികളിലും ബാറ്റിങ്ങ് ഓപ്പണ്‍ ചെയ്യുന്ന, ചെറിയാന്‍ തന്നെയാണോ എന്നോടിതു പറഞ്ഞത്. എത്ര ഓവറുകള്‍ ഒരുമിച്ചു കളിച്ചതാണെടാ ചെറിയാനെ നമ്മള്‍, എത്ര ബൌളേഴ്സിനെ നമ്മുടെ പാര്‍‌ട്ട്‌ണര്‍ഷിപ്പ് അടിച്ചു പപ്പടമാക്കിയിട്ടുണ്ട്.. എല്ലാം നീ മറന്നു.. എന്നോടീ ചതി?.... ഇതു യാധാര്‍ത്യമാണോ എന്നറിയാന്‍ ഞാന്‍ കായിലിരുന്ന സ്റ്റമ്പെടുത്ത് കാലേക്കെട്ടിയിരുന്ന പാഡില്‍ തട്ടി നോക്കി.. സത്യം തന്നേ!...

“ഏയ്, അതു പറ്റില്ല, എനിക്കു തന്നെ ക്യാപ്റ്റനാവണം” എന്നു പറയുന്നത് മോശമല്ലേ.. അതുകൊണ്ട്.. ഒരു ഫ്ലിപ്പര്‍ എറിയുന്ന നിര്‍വികാരതയോടെ ഗ്രൌണ്ടിന്റെ “സൌത്ത് എന്‍‌ഡിലേക്ക്” നോക്കി ഞാന്‍ മൂളി.. “ഓക്കേ”.. ആ മൂളലിനു, “ദ തിന്നെസ്റ്റ് ഔട്ട്സൈഡ് എഡ്ജിന്റെ“ ശബ്ദം പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല .....

റോയും - ശിവകുമാറും തമ്മില്‍ ക്യാപ്റ്റന്‍സിക്കു നടന്ന വോട്ടെടുപ്പില്‍ 10-5 നു ശിവ കുമാര്‍ ജയിച്ചു, പുതിയ ക്യാപ്റ്റനായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.. ഞാന്‍ ഷാജിയുടെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി... അവനൊരു പുച്ഛഭാവത്തില്‍ ചിരി.. “ എന്റെ ക്യാപ്റ്റന്‍സി പോയാലും വേണ്ടില്ല.. നീ ക്യാപ്റ്റനായില്ലല്ലോ..” എന്ന ഭാവം..

ചെറിയാന്റെ മുഖത്ത് എന്നെ സമാധാനിപ്പിക്കാന്‍ “സാരമില്ലെടാ” എന്ന ഭാവം...

അങ്ങനെ കളിയുടെ ദിവസം വന്നെത്തി... നിരാശയടക്കി ഞാന്‍ ശിവകുമാറിന്റെ ക്യാപ്റ്റന്‍സിയില്‍ കളിക്കാനിറങ്ങി. ആദ്യം ബാറ്റു ചെയ്ത പെരിന്തല്‍മണ്ണ ടീം, 30 ഓവറില്‍ 210 റണ്‍ എടുത്തതോടെ, ഞങ്ങളുടെ ടീമിന്റെ ഈ വര്‍ഷത്തേയും ഗതി ഏകദേശം തീരുമാനമായി എങ്കിലും, ടീമിന്, എന്നിലും സനു എന്ന ഫസ്റ്റിയര്‍ പയ്യന്റ്റേയും ഫോമില്‍ നല്ല കോണ്‍ഫിഡന്‍സുണ്ടായിരുന്നു! ചെറിയാനു പകരം ഞാനും സനുവും ബാറ്റിങ്ങ് ഓപ്പണ്‍ ചെയ്യാം ശിവകുമാര്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു! വഹ് ! ടാക്റ്റിക്കല്‍ മൂവ് ! അടിച്ചു കളിക്ക് ഗെഡി.. ക്യപ്റ്റന്റെ ഉത്തരവ്.. ഞങ്ങള്‍ ബാറ്റിങ്ങിനിറങ്ങി..

ആദ്യ പന്ത് തന്നെ ബൌണ്‍സര്‍... ഫേസ് ചെയ്ത ഞാന്‍ ഹുക്ക് ഷോട്ടടിച്ച് സിക്സര്‍ പറത്താന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ടോപ്പ്-എഡ്ജ് ചെയ്ത് കീപ്പര്‍ക്കു ക്യാച്ചു സമ്മാനിച്ചു മടങ്ങുമ്പോള്‍ ഗ്രൌണ്ടില്‍ ശ്മശാനമൂകത !!..

ഗോള്‍ഡന്‍ ഡക്കടിച്ച ഞാന്‍ തലകുനിച്ചു പവിലിയനിലേക്കു തിരിച്ചു നടന്നു... അടുത്തെത്തിമ്പോള്‍ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ വികസിച്ചു.. ഹൃദയം തുടിച്ചു.. ഗ്യാലറിയിലിരുന്നു എന്റെ കളി കാണാന്‍ എന്റെ ഗേള്‍ ‍-ഫ്രണ്ടു വന്നിട്ടുണ്ട്.. കളി കല്ലി വല്ലി..

പാഡും കോപ്പുമെല്ലാം അഴിച്ച് ഞാന്‍ അവള്‍ക്കരികിലേക്ക്കു നടന്നു ..പഞ്ചാരയടിക്കാന്‍ .... ഞങ്ങള്‍ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു... സെക്കന്‍ഡുകള്‍ മിനിട്ടുകള്‍ക്കു സൈഡു കൊടുത്തു , മിനിട്ടുകള്‍ മണീക്കൂറുകള്‍ക്കു വഴിമാറിക്കൊടുത്തു... മണിക്കൂറ് ആരാ മോന്‍ ? ഒരാളും സൈഡൂ ചോദിച്ചില്ല!

ഞങ്ങളുടെ ടീമിന്റെ ഓരോ റണ്ണിനുമുള്ള കാണികളുടെ ആരവമോ, വിക്കറ്റു വീഴുമ്പോഴുമുള്ള എതിര്‍ടീമിന്റെ ആഹ്ലാദ പ്രകടനങ്ങളോ, ഒന്നും ഞാന്‍ കേട്ടില്ല, പ്രണയപാരവശ്യത്തിന്റെ , പഞ്ചാരയടിയുടെ വേള്‍ഡു കപ്പിനായി അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ മത്സരിക്കയായിരുന്നു...

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ രാജേഷ് വന്നു പറഞ്ഞു..
“ഡേയ്, പഞ്ചാരയടി നിര്‍ത്തി വീട്ടീപ്പോവാന്‍ നോക്ക് , നമ്മളു തോറ്റു.. 74 റണ്ണിനു ഓള്‍-ഔട്ടായി” .....

സ്വര്‍ഗത്തിലെ ആ കട്ടുറുമ്പു രാജേഷിനെ മനസ്സില്‍ ചീത്തവിളിച്ച് കൊണ്ട് ഞാനെണീറ്റ് എന്റെ ബൈക്കിനരികിലേക്കു നടന്നു!


PS: ഈ പോസ്റ്റു വായിച്ച കണ്ണൂസ് മറ്റൊരു ക്രിക്കറ്റ് പോസ്റ്റിറക്കിയിട്ടുണ്ട് !
ഇവിടെ
യുണ്ട്... വായിക്കാന്‍ മറക്കണ്ടാ

Read more...
© The contents on this site are licensed under Creative Commons License.
The opinions expressed here through comments by the readers are their own and do not necessarily reflect the views of the owner of the blog and No responsibility is taken by the blog Owner in case of any dispute on any remarks. the respective individuals who made the comments would be solely resposible for anything untoward that may occur and expected to handle the any such consiquences themselves.