-- എ ബ്ലഡി മല്ലു --

രാധേച്ചിയുടെ വീട്

Monday, October 30, 2006

പടികളിറങ്ങുമ്പോള്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
"അമ്മേ, ഞാന്‍ രാധേച്ചിയുടേ വീടുവരെ പോവ്വാ."

"നേരം ഇരുട്ടിത്തുടങ്ങി, അധികം വൈകണ്ടാ. ആ ടോര്‍ച്ചെടുത്തോളൂ"..

" ഊം..." വര്‍ഷങ്ങളൊളം രാപകല്‍ ഭേദമില്ലാതെ ഓടി നടന്ന വഴികള്‍, ഇപ്പോഴെന്തിനൊരു ടോര്‍ച്ച്‌ ?

പുറകിലത്തെ വഴിയിലൂടെ ഒരു പത്തടി നടന്നാല്‍ എത്താവുന്നതേയുള്ളൂ. പക്ഷെ, രണ്ടു കൊല്ലം മുന്‍പ്‌ കാരയില്‍കാരു ആ പറമ്പു വാങ്ങി വളച്ചു കെട്ടി. ഇനിയിപ്പോ, മുന്‍വശത്തെ റോഡുലൂടേ കുറച്ചധികം നടക്കണം.

ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരനാണ്‌ രഘു. രാധേച്ചിയുടേ മക്കളില്‍ രണ്ടാമന്‍. നാലുമക്കളില്‍ ഏറ്റവും ഊര്‍ജസ്വലന്‍.വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുന്‍പേ ദാമുവേട്ടന്‍ മരിച്ചിട്ടും, രാധേച്ചിയുടെ ആ മനക്കരുത്തൊന്നുകൊണ്ടാണ്‌ ആ കുടുംബം നിലനിന്നത്‌. കുറച്ചു വലുതായപ്പോള്‍ നാലാാണ്‍മക്കളും അമ്മക്കു തണലായി, ചെറിയ ജോലികളെടുത്ത്‌..

കഴിഞ്ഞ ലീവിനു നാട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍, എന്നെക്കൊണ്ടൊരു ഒരു പോളിസിയെടുപ്പിക്കാന്‍ രഘു കുറെ നടന്നു പുറകേ.

"ഞാനൊരു പോളിസിയെടുത്താല്‍ നിനക്കെതു മെച്ചം കിട്ടും ? അതു ഞാനങ്ങു കാശായിട്ടു തന്നേക്കാം, എന്നാലും പോളിസി എനിക്കു വേണ്ട."

അതവനു സ്വീകാര്യമല്ല. ദുരഭിമാനി!

ഇടക്കു നാട്ടിലേക്കു ഫോണ്‍ ചെയ്തപ്പോ അമ്മ പറഞ്ഞു, മൂത്തവന്‍ രാജേഷ്‌ ബോംബേക്കു പോയി. അവിടത്തെ ജോലികൊണ്ടു വല്യ മെച്ചമൊന്നും ഇല്ലത്രേ. രാധേടെ കാര്യം കഷ്ടത്തിലാ. രഘുവിന്റെ ചെറിയൊരു വരുമാനം കൊണ്ടാണാ കുടുംബം കഴിഞ്ഞു പോകുന്നത്‌.

ചെറിയൊരു കുറ്റബോധം തോന്നി. ഒരു പോളിസി എടുക്കായിരുന്നു.

ഓരോന്നാലോചിച്ച്‌ വീടെത്തിയതറിഞ്ഞില്ല. രാധേച്ചി ഉമ്മറത്തു തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. പഴയ ആ രണ്ടുമുറി ഓടിട്ട വീടിന്റെ സ്ഥാനത്ത്‌ ചെറിയൊരു ടെറസ്‌ വീട്‌.

"വന്നിട്ട്‌ പത്തു ദിവസമായെന്നു പറഞ്ഞു കേട്ടു, ഇങ്ങോട്ടൊക്കെ ഇപ്പഴെങ്കിലും ഒന്നിറങ്ങാന്‍ തോന്നീലോ" രാധേച്ചിയുടെ പരാതിയും പരിഭവവും ഇടകലരുന്നു.

"തെരക്കായിരുന്നു" എവിടേയുമുപയോഗിക്കാവുന്നൊരു മുടന്തന്‍ ന്യായം.

സത്യത്തില്‍ രാധേച്ചിയെ എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിക്കും എന്ന ഒരൊറ്റ കാരണത്താലാണ്‌ ഇത്രേം ദിവസമായിട്ടും വരാതിരുന്നത്‌. എന്നെ കണ്ടാല്‍ ഇനി രഘുവിന്റെ ഓര്‍മകള്‍. എനിക്കു വയ്യ ആ കണ്ണീരു കാണാന്‍.

കുശലാന്വേഷണങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ സ്വീകരണമുറിയിലിരിക്കുന്ന അവന്റെ ഫോട്ടോയിലേക്കു നോക്കി. കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം മണ്ണുത്തിയില്‍ ബൈക്കാക്സിഡന്റില്‍ മരിച്ച എന്റെ പ്രിയ സ്നേഹിതന്‍...

"വീടു നന്നായിട്ടുണ്ട്‌ രാധേച്ചി", എന്തെങ്കിലും പറയണമല്ലോന്നോര്‍ത്തു.

"രഘൂന്റെ ഇന്‍ഷൂറന്‍സു കാശു കിട്ട്യേപ്പോ പണിതതാ"

തിടുക്കത്തില്‍ രാധേച്ചിയുടെ മുഖത്തേക്കൊന്നു നോക്കി. ആശ്വാസത്തിന്റെ ചെറു കണികകള്‍ ആ കണ്ണിലുണ്ടായിരുന്നോ...

യാത്ര പറഞ്ഞു ആ പടികളിറങ്ങുമ്പോള്‍ മനസ്സിലോര്‍ത്തു..
വരേണ്ടിയിരുന്നില്ല....

Read more...

മംഗല്യ സൂത്രം

Wednesday, October 25, 2006

ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി തൊണ്ണൂറ്റെട്ട്‌ നവമ്പറിലാണ്‌, രണ്ടു വര്‍ഷത്തെ തുടര്‍ച്ചയായ പ്ര(ദാരിദ്യ)വാസത്തിനു ഒരു കമേഴ്‌സിയല്‍ ബ്രെയ്ക്ക്‌ ആയിക്കോട്ടേയെന്നു കരുതി ലീവ്‌ എന്ന പരോളിനു ആപ്ലിക്കേഷന്‍ കൊടുത്തത്‌.

എന്നെക്കൊണ്ടു വല്യ അത്യാവശ്യമൊന്നും ഇല്ലാതിരുന്നിട്ടു കൂടി "വെര്‍തേ മനുഷനെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുക" എന്ന കമ്പനിയുടെ പോളിസി പ്രകാരം, അന്നത്തെ ഒരു പ്രൊജക്റ്റ്‌ അവസാനിപ്പിച്ച്‌ രണ്ടു മാസത്തിനു ശേഷം ജനുവരിയില്‍ പോയാല്‍ മതി എന്നും പറഞ്ഞ്‌ നിര്‍ദാക്ഷിണ്യം ആ പരോളപേക്ഷ പോയതിലും വേഗം എന്റെ കയ്യില്‍ തിരിച്ചെത്തി.

ആഹാ! അത്രക്കായോ... കരുണാകരനേയാണോ കാലുമാറാന്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നേ? മത്തായിയേയാണോ വാളു വെക്കാന്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നേ? ബെസ്റ്റ്‌!

പതിനാലു വര്‍ഷം മുന്‍പ്‌ മരിച്ചുപോയ മുത്തച്ഛന്‍ ഇപ്പോള്‍ അത്യാസന്ന നിലയിലാണെന്നും പറഞ്ഞ്‌ നാട്ടിലെ ഗെഡിയേക്കൊണ്ടടിപ്പിച്ച ടെലഗ്രാമും കയ്യില്‍ വച്ച്‌ ധാര ധാരയായി ഒഴുക്കിയ മുതലക്കണ്ണീരിനാല്‍ നേടിയ സഹതാപ തരംഗത്തിന്മേലും, രണ്ടായിരത്തോളം ദിര്‍ഹം കൊടുത്തു കമ്പനി ചെലവില്‍ വാങ്ങിയ "എയര്‍ ഇന്ത്യാ" ടിക്കറ്റിന്റെ ബലത്തിലും, ഹാന്‍ഡ്‌ റസ്റ്റൊക്കെ ഇളകിയിരിക്കുന്ന ആ വീമാന ശകടത്തില്‍ കയറി, അവരു തരുന്ന പരമാവധി എണ്ണമായ മൂന്നു ബിയറും അടിച്ചും (നാലാമതൊന്നു ചോദിച്ചാ പിന്നൊ ഭാഗത്തോട്ടു കാണില്ല ഹോസ്റ്റസ്‌ ചാച്ചിമാരെ) അങ്ങു കോഴിക്കോട്ടു വിമാനത്താവളത്തില്‍ വന്നിറങ്ങിയത്‌, ചില കളികള്‍ കാണാനും, മറ്റു ചില കളികള്‍ കളിക്കാനുമാണ്‌ ( ചുമ്മാ... എതോ ഒരു സിനിമാ ഡയലോഗു പറഞ്ഞതല്ലേ)

പെട്ടി പൊളിക്കാതിരിക്കാന്‍ കസ്റ്റംസ്‌ ഗുരുക്കള്‍ക്ക്‌, കൊണ്ടു വന്ന മൂന്നു ബോട്ടിലില്‍ ഒന്നു ദക്ഷിണയായും, "ഇതീന്നു കുടിക്കുന്നവനൊക്കെ വയറിളകി ചാവുമെടോ" എന്നൊരു ആത്മഗതവും കൊടുത്ത്‌ ഒരു വിധത്തില്‍ പുറത്തിറങ്ങി, കുണ്ടും കുഴിയും നിറഞ്ഞ വഴികളിലൂടെ കുടുമ്മത്തെത്തിയപ്പോള്‍ അനുവദിച്ച മുപ്പത്‌ ദിവത്തില്‍ ദേ തീര്‍ന്നു ഒരെണ്ണം!

അണ്ണാന്‍ മൂത്താലും മരംകേറ്റം മറക്കുമോ? അടുത്ത രണ്ടു മൂന്നു ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ തന്നെ, പഴയ പറ്റു ഷാപ്പുകളിലെല്ലാം പോയി, പരിചയം പുതുക്കലുമൊക്കെ കഴിഞ്ഞ ശേഷമാണ്‌ ഇനി നാട്ടുകാരെയൊക്കെ കാണണം എന്നി നിരീച്ചത്‌.

ചെക്കന്‍ വലുതായി, പത്തിരുപത്തിമൂന്നു വയസ്സായി, ഗള്‍ഫുകാരനായി എന്നുള്ള ചിന്തകളാലോ എന്തോ, വീട്ടില്‍ നിന്നും റസ്റ്റ്രിക്ഷന്‍സ്‌ ഒന്നുമില്ല. കല്യാണം കഴിച്ചാല്‍ തരക്കേടില്ല (അറ്റ്‌ലീസ്റ്റ്‌ ഒരെണ്ണം ഫിക്സ്‌ ചെയ്തിട്ടാലും വേണ്ടില്ല്യാര്‍ന്നു) എന്നെനിക്കൊരാഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, വീട്ടുകാരുടെ വശത്തു നിന്ന് യാതൊരു വിധ താല്‍പര്യവും കണ്ടില്ല. ഇറസ്പോണ്‍സിബിള്‍ ഫെല്ലോസ്‌!

അങ്ങനൊരു ദിവസം, ഒന്നാം തീയതിയായതിനാലോ എന്തോ, ഷാപ്പുകളും ബാറുകളും, എന്തിനധികം, ബീവറേജസ്‌ കോര്‍പ്പറേഷന്‍ വരെ അടച്ചിട്ടതു മൂലം, വെങ്കിടങ്ങിലെ 50% ജനജീവിതം സ്തംഭിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു നാള്‍ പ്രത്യേകിച്ച്‌ കേസുകളോ ഹിയറിങ്ങുകളോ ഒന്നുമില്ലാതെ ഒരുച്ച്ക്ക്‌ ഇറയത്ത്‌ തിണ്ണയില്‍ കിടന്ന് കാലു രണ്ടും പൊക്കി തൂണില്‍ ചാരി വച്ച്‌ , കൈ രണ്ടും തലക്കു പിറകില്‍ വച്ച്‌ "സ്മോളില്ലാതെ നമുക്കെന്താഘോഷം", വൈകീട്ട്‌ കരുണന്‍ ചെത്താന്‍ വരുമ്പോള്‍ രണ്ടു കുപ്പി ഫ്രഷ്‌ കള്ള്‌ ചോദിച്ചു നോക്കാം എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ച്‌ ചിന്തിച്ച്‌ തലപുകഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴാണു, വീട്ടു പടി കയറി രണ്ടു സുന്ദരിക്കുട്ടികള്‍ വരുന്നതു കണ്ടത്‌! യെസ്‌.. ഇതിലും വെല്യ എന്‍ജോയ്മെന്റു വീട്ടുപടി കയറിവരാനുണ്ടോ?

എന്റെ കണ്ണുകള്‍ വിടര്‍ന്നു, മൂക്കുകള്‍, ഛേ, ഒരു മൂക്ക്‌ തുടിച്ചു, തിണ്ണയില്‍ എണീറ്റിരുന്ന് ഘനഗംഭീരനായി പിള്ളേരും കയറി വരുന്നതു നോക്കി വായും പൊളിച്ചിരുന്നു.

അടുത്തു വന്നപ്പഴാ കാര്യം മനസ്സിലായത്‌. എന്റെ ഇളയ പെങ്ങളുടെ ക്ലാസ്‌ മേറ്റ്സും, നാട്ടുകാരികളുമായ രണ്ടു കുട്ടികള്‍. അതിലൊരു കൊച്ചിനെ കണ്ടതും, "പ്രഥമദര്‍ശനാനുരാഗം" എന്ന മാരകരോഗത്തിനു ഞാന്‍ അടിമയായി.ഈ രോഗം പണ്ടൊക്കെ ഇടക്കിടെ വരാറുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, കുറച്ചു കാലമായി അല്‍പം ശമനമുണ്ടായിരുന്നു..

അല്ലെങ്കിലും, അതെന്റെ മാത്രം കുഴപ്പമല്ലല്ലോ, ഒരു പ്രേമം പൊട്ടിമുളക്കാന്‍ ഒരു അമിട്ടു പൊട്ടുന്ന എന്തിന്‌, ഒരു ഗോലി ഷോഡ പൊട്ടിക്കുന്ന സമയം പോലും വേണ്ട, എന്നാണല്ലൊ, "ക്രിസ്റ്റഫര്‍ ലവ്‌" എന്ന പ്രശസ്ത ഇംഗ്ലീഷ്‌ എഴുത്തുകാരന്‍ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്‌.! ഠേ എന്ന ശബ്ദത്തോടെ അവിടൊരു ആത്മാര്‍ത്ഥമായ വണ്‍വേ പ്രേമം പൊട്ടി മുളച്ചു. ഞാനാണെങ്കീ രണ്ടു വര്‍ഷമായി എന്‍ഗേജ്‌മെന്റുകളൊന്നുമില്ലാതെ, റിലീസാവാതെ പെട്ടിയിലിരിക്കുന്ന പടം പോലെ, കുടത്തിലടച്ച ജിന്നിനെപ്പോലെ പുറത്തു ചാടി വെളിച്ചം കാണാനും സ്നേഹിക്കപ്പെടാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചൊരു ഹൃദയവുമായും നടക്കുവല്ല്യാരുന്നോ?

( നമുക്കീ കൊച്ചിനെ ദിവ്യ എന്നു വിളിക്കാം, അമ്മച്ചിയാണേ.. കള്ളപ്പേരാ..)

പിന്നെയെല്ലാം ചടപടാന്നായിരുന്നു. ദിവ്യ യാത്ര പറഞ്ഞു പോയതും അനിയത്തിയോടു കാര്യങ്ങളൊക്കെ തിരക്കി. നാട്ടുകാരി തന്നെ, നായരു തന്നെ, പക്ഷേ അച്ഛന്‍ നേരത്തെ മരിച്ചു. ആകെ ഒരു അനിയത്തിയും അമ്മയും മാത്രമേ ഉള്ളൂ..

ഹോ! സമാധാനം! തടി സേഫായിരിക്കുന്ന കേസാ, അല്ലേലും പ്രേമത്തില്‍ അമ്മായിയപ്പന്മാരും അളിയന്മാരുമൊക്കെ അധികപ്പറ്റാണെന്നും, യഷ്‌ ചോപ്ര ഫിലിമിലൊക്കെ, വെറുതേ സമയം കളയാന്‍ മാത്രമായുള്ള ക്യാരക്റ്റേഴ്സ്‌ ആണെന്നുമാണ്‌ പണ്ടേ എന്റെ മെന്റാലിറ്റി.

കൂടുതല്‍ തിരക്കിയപ്പഴല്ലേ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഗ്ലീന്‍ ഗ്ലീനായി മനസ്സിലാവുന്നത്‌. പണ്ടു അബുദാബിയില്‍ റോഡില്‍ പാര്‍ക്കു ചെയ്തിരിക്കുന്ന ലാന്‍ഡ്‌ ക്രൂസറിന്റേയും റെയ്ഞ്ച്‌ റോവറിന്റേയുമൊക്കെ മുന്നില്‍ ചാഞ്ഞും ചെരിഞ്ഞും "മ്മടെ സ്വന്തം വണ്ടി" എന്ന മുഖഭാവത്തോടെ എടുത്ത ഫോട്ടോകളും, ഓഫീസില്‍ മാനേജര്‍ ഇല്ലാത്തെ സമയത്ത്‌ അങ്ങേരുടെ കസേരയില്‍ കയറി ചാരിയിരുന്ന്, 10 ദിര്‍ഹത്തിനു കിട്ടുന്ന "നോകിയ ടോയ്‌ ഫോണും", കൂളീങ്ങ്‌ ഗ്ലാസുമൊക്കെ ഫിറ്റു ചെയ്ത്‌ ഒരു ജോസ്‌ പ്രകാശ്‌ സ്റ്റെയിലില്‍ (ഒരു പൈപ്പിന്റെ കുറവുണ്ട്‌, ക്ഷെമി..) എടുത്ത ഫോട്ടോകളുമെല്ലാം വീട്ടിലേക്കയച്ചു കൊടുത്തത്‌ ദിവ്യ കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്നും, എന്റെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഇടക്കു ആന്വേഷിക്കാറുണ്ടെന്നും! ഇതൊക്കെ കണ്ട്‌ ച്വാട്ടന്‍ ആളു പുലിയാണല്ലോ എന്നവളു തെറ്റിദ്ധരിച്ചില്ലെങ്കിലേ അത്ഭുതപ്പെടേണ്ടൂ !

ഹോ.. ഇതിപ്പോ രോഗി ഇച്ഛിച്ചതും, വൈദ്യന്‍ കല്‍പ്പിച്ചതും, മെഡിക്കല്‍ സ്റ്റോറുകാരന്‍ എടുത്തു കൊടുത്തതും ഒക്കെ പാല്‌ എന്നു പറഞ്ഞ പോലായി! ഇത്രപെട്ടെന്നു ലൈന്‍ ക്ലിയറാവുമെന്നു ഞാന്‍ പോലും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. എനിക്ക്‌ 24 വയസ്സ്‌, ദിവ്യക്ക്‌ 18 വയസ്സ്‌, വീട്ടിലൊക്കെ കൊച്ചിനെപ്പറ്റി നല്ല അഭിപ്രായം അടുത്ത കൊല്ലംകല്യാണം കഴിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ.. ഞാന്‍ കാല്‍ക്കുലേറ്ററെടുത്ത്‌ ഗുണിച്ചു, പെരുക്കി.. ഹരിച്ചു... ഷട്ടര്‍ തുറന്ന ഏനാമാവു കായലിലെ വെള്ളം പോലെ ചിന്തകള്‍ യാതൊരു ഒബ്സ്റ്റ്രക്ഷനുമില്ലാതെ കൂലം കുത്തിയൊഴുകി.

വില്ലനില്ലാത്ത ഒരു പ്രേമമോ? അസംഭവ്യം!
എന്റെ കാര്യത്തില്‍ വില്ലനായി വന്നത്‌ ദിവ്യയുടെ അച്ഛനോ സഹോദരനോ , അതോ ഓള്‍ടെ കാമുകനോ ഒന്നുമായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്‌ സ്വന്തം വീട്ടില്‍ നിന്നു തന്നെയായിരുന്നു. മ്മടെ സൊന്തം അമ്മജ്ജിയാണു വില്ലത്തി വേഷം എടുത്തണിഞ്ഞത്‌!

അമ്മയും ഞങ്ങളു പിള്ളേരും സോള്‍ ഗെഡീസിനെപ്പോലെയാ. ഇടക്കൊക്കെ, അമ്മയേയും, അമ്മമ്മയേയുമൊക്കെ വിളിച്ച്‌, അവരുടെ ലാപ്‌ടോപ്പില്‍ (മടിയില്‍) കിടന്ന് തല മസാജ്‌ ചെയ്യിച്ചിരുന്നതിനിടയിലാണ്‌, നാട്ടിലെ വിശേഷങ്ങളും പരദൂഷണങ്ങളും,നാട്ടിലെ പ്രേമകഥകളും പിന്നെ ഇതിന്റെയൊക്കെ സ്റ്റോക്കു തീര്‍ന്നാല്‍ പഴയ പ്രേത കഥകളുമൊക്കെ കേള്‍ക്കുന്നത്‌.

അങ്ങനെയൊരു ദിവസം വലംകൈയാല്‍ എന്റെ മരത്തലയും തടവി, ഇടത്തേക്കയിലൊരു മനോരമ വാരികയും പിടിച്ചിര്‍ക്കുന്ന അമ്മയോട്‌, ഒരു ചായ കുടിക്കുന്ന ലാഘവത്തോടെ, ഒരു പെഗ്ഗടിക്കുന്ന സൌമ്യതയോടെ, ഒരു ബീഡി വലിക്കുന്ന ത്രില്ലോടെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞൂ. അമ്മേ, എനിക്ക്‌ ഒരു കല്യാണം കഴിക്കണാം, അതും മ്മടെ, ദിവ്യേനെ തന്നെ കെട്ടണം!

ഇതു കേട്ടതും ലാഡന്‍ വൈദ്യന്‍ എന്നു കേട്ട കുറ്റിക്കാടന്‍ ജോര്‍ജേട്ടനെപ്പോലെ (അതേന്ന് .. മ്മടെ ജോര്‍ജു ബുഷദ്ദ്യം തന്നെ), "ശാന്ത"യെന്നു കേട്ട "ശാന്തി"യെപ്പോലെ, ഇടമലയാറെന്നുകേട്ട പിള്ളയെപ്പോലെ, പാമോയിലെന്നു കേട്ട കരുണാകര്‍ജിയെപ്പോലെ അമ്മ ഞെട്ടി, ഞെട്ടിത്തെറിച്ചു, പിന്നെ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

അമ്മയുടെ പല വാദങ്ങളിലൊന്നു എനിക്ക്‌ ഇരുപത്തിനാലു വയസ്സേ ആയിട്ടുള്ളോ എന്നായിരുന്നു. ഇരുപത്തിനാലില്‍ കെട്ടി കുട്ടിയുമായ ഉദാഹരണങ്ങളായ, സ്ക്വയര്‍ കട്ടിങ്ങും റിവേഴ്സ് സ്വീപ്പിങ്ങും ചെയ്യുന്ന ബോമ്പേക്കാരന്‍ ടെന്‍ഡുല്‍ക്കര്‍ മുതല്‍, കട്ടിങ്ങും ഷേവിങ്ങും ചെയ്യുന്ന ബാര്‍ബര്‍ രമേഷിനെ വരെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ഞാനാ വാദത്തെ ഖണ്ഡിച്ചു.

ആ കൊച്ച്‌ നായന്മാരില്‍ തന്നെയുള്ള ഒരു വകഭേദ ജാതിയാ, യാതൊരു ഗതിയില്ലാത്ത കുടുംബമാ, എന്നൊക്കെ കുറേ അഡീഷണല്‍ നമ്പറുകളിട്ടതൊന്നും ഏല്‍ക്കാതായപ്പോള്‍ അമ്മ പിന്നെ സെന്റി റോള്‍ ആയി, അതും ഏല്‍ക്കില്ലെന്നറിഞ്ഞ്‌ കലിപ്പ്‌ റോളായി.

ഈ സംഭവ ശേഷം, വീട്ടില്‍ 144 പ്രഖ്യാപിക്കയും പകല്‍ സമയങ്ങളില്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങാന്‍ എനിക്കു വിലക്കു വരികയും ചെയ്തു. കാറിന്റെ ചാവി അമ്മ എടുത്ത്‌ ഒളിപ്പിച്ചു വയ്ക്കും. എന്തെങ്കിലും അത്യാവശ്യത്തിനാണെങ്കിലേ തരികയുള്ളൂ, അതും, കൃത്യ സമയത്തു തിരിച്ചു വരുമെന്ന ഉറപ്പില്‍.

ഞാന്‍ ദിവ്യയുടെ വീട്ടു പരിസരത്തോ മറ്റോ കറങ്ങുമോയെന്നാണ്‌ അമ്മയുടെ പേടി. ഇതിനിടക്ക്‌ സകല ബാരിയെറുകളും എന്റെ തരികിടകളാകുന്ന ബുള്‍ഡോസറിനാല്‍ തകര്‍ത്തെറിഞ്ഞ്‌ ഞാന്‍ ഒരു ദിവസം ദിവ്യയെ നേരില്‍ കണ്ടു "മോളൂ , ചേട്ടായിക്ക്‌ നിന്നെ പെരുത്ത്‌ ഇഷ്ടാട്ടാ, മ്മക്ക്‌ അങ്ങ്ട്‌ കെട്ട്യാലോ.." എന്നു പറയുകയും "ഇഷ്ടക്കേടൊന്നുമില്ല, പക്ഷേ എല്ലാം അവളുടെ വീട്ടുകാരുടെ ഇഷ്ടം പോലെയേ ചെയ്യൂ" എന്ന മറുപടി കിട്ടുകയും ചെയ്തതോടെ ഞാന്‍ വെരി വെരി ബിസിയായി.

ഇനി ദിവ്യയുടെ വീട്ടില്‍ പോയി കാര്യം പറയണം. അതിനു പകല്‍ സമയത്തു തന്നെ പോകണം, അല്ലാതെ മൂവന്തി നേരത്തു വിശാലന്‍ പെണ്ണുകാണാന്‍ പോയപോലെ, അമ്മായിയമ്മ കിണറ്റും കരയില്‍ നിന്നും ഓടുന്ന സീനും കണ്ട്‌ മടങ്ങാന്‍ എനിക്കു താല്‍പര്യമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ പകല്‍ വീട്ടില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങാന്‍ വിലക്കാണല്ലോ. മാത്രമല്ല, എന്നെ ആ ഭാഗത്തു കണ്ട്‌ ആരേലും ഒറ്റിക്കൊടുത്താല്‍... അധികമൊന്നും ഇല്ലെങ്കിലും, ആ ഉള്ള മാനം പോവും!

അയിഡിയക്കാണോ നമുക്കു പഞ്ഞം, അതങ്ങു ചാവക്കാടു മണപ്പുറത്തെ പൂഴിമണലു പോലെ ലോഡു കണക്കിനു കെടക്കുവല്ലേ! ഒന്നാലോചിച്ചപ്പോള്‍, എന്റെ മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞു വന്നത്‌ ഷാജിയുടെ അത്ര സുന്ദരമൊന്നുമല്ലാത്തതെങ്കിലും, വെല്യ വൃത്തികേടില്ലാത്ത മുഖമായിരുന്നു. കോളേജില്‍ പഠിക്കുന്നതു മുതലേയുള്ള ഫ്രന്‍ഡ്‌സില്‍, കുരുത്തക്കേടിന്റെ അളവെടുത്താല്‍ "കുറച്ചു ഭേദം" എന്ന വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ പെടുത്താവുന്ന ഷാജിയെ വീട്ടിലൊക്കെ ഭയങ്കര വിശ്വാസവും കാര്യവുമാണ്‌. സാധാരണ ഏതു തരികിടക്കും ആദ്യം വിളിക്കുന്ന സതീഷിനേയോ, സജിയേയോ ഒന്നും വിളിച്ചാല്‍ ഇതു ശരിയാവില്ല.

ഫോണേടുത്ത്‌ കറക്കി,കൊരട്ടിയിലേക്ക്‌. ഷാജിയെ വിളിച്ച്‌ അര്‍ജന്റായി ഇങ്ങോട്ടൊന്നു വരണം എന്നാവശ്യപ്പെട്ടു. വീട്ടിലേക്കു വരേണ്ട, വെങ്കിടങ്ങു സെന്ററില്‍ ബസ്സിറങ്ങി നിന്നിട്ട്‌ എന്നെ അവിടന്നു ഫോണ്‍ ചെയ്താല്‍ മതി, ഞാന്‍ വന്നു പിക്ക്‌ ചെയ്യാം എന്നും പറഞ്ഞു. കാര്യമൊന്നും മനസ്സിലാവാത്തെ ഷാജി ശരി എന്നും പറഞ്ഞു.

സമയം ഉച്ച തിരിഞ്ഞ്‌ രണ്ടര. വീട്ടില്‍ നിര്‍ത്താതെ ഫോണടിക്കുന്നുണ്ട്‌. ഇതൊന്നും മ്മടെ പണിയല്ലെന്ന റോളില്‍ ഞാന്‍ ഫോണ്‍ എടുക്കാതിരുന്ന കണ്ട്‌ അമ്മ ഫോണെടുത്തു. അതാണല്ലോ എന്റെ ആവശ്യം. അപ്പുറത്ത്‌ ഷാജിയാണെന്ന് എനിക്കറിയാം.

അമ്മയോടു സംസാരിച്ച ഷാജി, താന്‍ വെങ്കിടങ്ങു സെന്ററില്‍ നില്‍ക്കുന്നുണ്ടെന്നും പറഞ്ഞതും, അവനെപ്പോയി പിക്‌ ചെയ്യാനായി, അമ്മ കാര്‍ കീ എടുത്തു തന്നു! ഷാജി അവിടെ വന്നു നില്‍ക്കുന്നുണ്ടെന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞാല്‍ അമ്മ വിശ്വസിക്കില്ല.. അതല്ലേ ഫോണ്‍ നേരിട്ട്‌ അറ്റന്‍ഡു ചെയ്യിച്ചത്‌ ?

അങ്ങനെ വണ്ടിയെടുത്ത്‌ വെങ്കിടങ്ങിലെത്തിയപ്പോ, ഷാജി നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്‌. ആളു നല്ല ടിപ്‌ ടോപ്പിലാണു, പാന്റും ഷര്‍ട്ട്‌ ടക്ക്‌-ഇന്‍ ചെയ്ത്‌ പുതിയ ഷൂ ഒക്കെയിട്ട്‌. മെല്ലെ വണ്ടിയില്‍ വിളിച്ചു കേറ്റി, ഞാന്‍ കാറെടുത്തു.

കാര്‍ പോകുന്നത്‌ എന്റെ വീട്ടിലേക്കല്ല, എന്നു മനസ്സിലായ ഷാജി "എങ്ങട്ട്‌റക്ക്യാ പോണേ" എന്നു ചോദിച്ചതും, "ഇവിടെ എന്റെൊരു വേണ്ടപ്പെട്ട വീട്ടില്‍ ഒന്നു കയറേണ്ട ആവശ്യമുണ്ട്‌" എന്നു ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

കാറു പോകുന്നത്‌ ദിവ്യഭവനത്തിലേക്കാണെന്നു ഇവനുണ്ടോ അറിയുന്നു? ഈ കാര്യം ഞാന്‍ അവനോടു പറഞ്ഞിട്ടു പോലുമില്ല.

കാറു നിര്‍ത്തി, അവളുടെ വീട്ടുമുറ്റത്തു കയറി. കോളിങ്ങ്‌ ബെല്ലൊന്നും കാണാഞ്ഞ്‌ "ഇവടാരൊോളിയേ" എന്നൊരു ചോദ്യമെര്‍ഞ്ഞതും അമ്മ പുറത്തേക്കിറങ്ങി വന്നു. വേറാരുമില്ല, പിള്ളേരു രണ്ടും കോളേജിലല്ലേ?

ഞാന്‍ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തിയതും, ആ, അറിയാം, മോളു പറഞ്ഞിരുന്നു ഗള്‍ഫീന്നു വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന്" എന്നും പറഞ്ഞ്‌ വീട്ടിലെ ഇറയത്തു കയറിയിരിക്കാന്‍ ആയമ്മ ക്ഷണിച്ചു.

ഹോ, അതു കൊള്ളാം , എന്നു മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞു ഞാനും , ഷൂവൊക്കെ ഊരി വച്ച്‌ ഷാജിയും ഇറയത്തെ കസേരകളില്‍ ഇരുന്നു.

സ്റ്റാര്‍ട്ടേഴ്സ്‌ ആയി ഒന്നു രണ്ടു നാട്ടു വിശേഷങ്ങളും, തിരിച്ചു പോകുന്ന തീയതിയും ( ഡീഫോള്‍ട്ട്‌ അല്ലേ ഗള്‍ഫുകാര്‍ക്ക്‌) ഒക്കെ പറഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴേക്കും, ഞാന്‍ ചായ കൊണ്ടു വരാം എന്നു പറഞ്ഞ്‌ അമ്മ അകത്തേക്കു പോയി.

കാര്യമൊന്നും പിടി കിട്ടാത്ത ഷാജി, പുരികം വളച്ച്‌ "എന്താ ഇവിടെ കാര്യം" എന്നു നിശബ്ദമായി എന്നോടു ചോദിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, "ഒന്നുമില്ല, നീയവടെ ചുമ്മാതിരി" എന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഞാന്‍ കണ്ണടച്ചു കാണിച്ചു.

അമ്മ ചായ കൊണ്ടു വന്നു. അതു മൊത്തിക്കുടിക്കുന്നതിനിടയില്‍, എന്താ പ്രത്യേകിച്ച്‌ വന്നത്‌ എന്ന അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിനു ഞാനങ്ങു വളരേ സ്റ്റ്രെയിറ്റായിട്ട്‌ ഉത്തരം കൊടുത്തു.

"എനിക്ക്‌ ദിവ്യയേ കല്യാണം കഴിച്ചാ കൊള്ളാംന്ന്ണ്ട്‌, നിങ്ങടെ കൂടി അഭിപ്രായം അറിയാംന്നു കരുതി വന്നതാ"...

ആ സന്ദര്‍ഭത്തില്‌, ആ വേളയില്‌, ആ അവസരത്തില്‌ , അവിടെ സൈമള്‍ട്ടേനിയസ്സായി തള്ളിയത്‌, ഒന്നല്ല, രണ്ടല്ല, മറിച്ച്‌, നാലു കണ്ണുകളാണ്‌. രണ്ടെണ്ണം ഷാജിയുടേയും, രണ്ടെണ്ണം ആയമ്മയുടേയും !

ഊതിക്കുടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ചായ ഷാജിയുടെ തൊണ്ടയില്‍ സ്റ്റക്കായി. ചായക്കപ്പ്‌ താഴെ വച്ച്‌, പുറത്തേക്കു തള്ളിയ രണ്ടു കണ്ണുകളും ചൂണ്ടു വിരലാല്‍ പ്രസ്സു ചെയ്ത്‌ പഴയസ്ഥാനത്തോട്ടാക്കി "എടാ ദ്രോഹി.. ഇതിനാണോ നീ എന്നെ കൊരട്ടിയില്‍ നിന്നും ഇത്രേം ദൂരം വരുത്തിയത്‌" എന്ന മുഖഭാവത്തോടെ എന്നെ നോക്കുകയും ഒരു അസന്നിഗ്ധ ഘട്ടം വന്നാല്‍ എഴുന്നേറ്റോടാന്‍ റെഡിയായി കസേരയുടെ എഡ്ജിലേക്കു നീങ്ങിയിരുന്ന്, ചവിട്ടു പടിയില്‍ ഊരി വച്ചിരിക്കുന്ന 1499.95 ഉര്‍പ്പ്യ കൊടുത്തു വാങ്ങിയ ബാറ്റാ ഷൂവിനെ നോക്കി നെടുവീര്‍പ്പിടുകയും ചെയ്തു. ഓടേണ്ട ഒരു സിറ്റുവേഷന്‍ വന്നാല്‍, ആ ഷൂവെടുക്കാന്‍ പറ്റിയില്ലെങ്കിലോ എന്ന അവന്റെ ആ വിഷമം മുഖത്തു മാര്‍ക്കര്‍ പെന്‍ കൊണ്ട്‌ എഴുതി വച്ച പോലെ വ്യക്തം!

ആയമ്മക്കു എതിര്‍പ്പൊന്നുമില്ല, മറിച്ച്‌, അച്ഛനില്ലാത്ത ആ രണ്ടു കുട്ടികളുടെ എല്ലാ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളും ഏറ്റെടുത്ത്‌ നടത്തുന്ന അവരുടെ അമ്മാവന്‍, അങ്ങേരുടെ ഒരു കൂട്ടുകാരന്റെ മകനുമായി ദിവ്യയുടെ കല്യാണം പണ്ടേ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചു വച്ചിട്ടുള്ളതിനാലും, അതു ധിക്കരിക്കാന്‍ ആയമ്മക്കു ധൈര്യമില്ലാത്തതിനാലും, "ഇതൊന്നും വേണ്ട മോനേ" എന്നെന്നോടു ദയനീയമായി പറഞ്ഞതും, "എന്നാ പിന്നെ ശരി" എന്നും പറഞ്ഞ്‌ കോന്തന്‍ കൊല്ലത്തു പോയ പോലെ, ഇനിയിവടെ നിന്നിട്ടെന്തു കാര്യമെന്നോര്‍ത്ത്‌ ഞാനെണീറ്റു.. പുറകേ, എങ്ങിനേലും ഇവടന്നൊന്നു രക്ഷപെട്ടാല്‍ മതി എന്നു പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച്‌ ഇരിക്കയായിരുന്ന ഷാജിയും ചാടിയെണീറ്റു ചടപടാന്നു ഷൂവെടുത്തിട്ടു

ഈ കല്യാണം നടക്കില്ലല്ലോ എന്നതിലുപരി, പോകാനിനിയുള്ള വെറും പത്തു ദിവസത്തില്‍, പുതിയൊരു ലൈന്‍ ശരിയാക്കാന്‍ സമയമില്ലല്ലോ എന്ന ഭീകര സത്യമോര്‍ത്തപ്പോള്‍ ഞാന്‍ നിരാശനായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു തന്നെ, തിരിച്ച്‌ കാറിലേക്കു നടക്കുമ്പോഴും, ഡ്രൈവു ചെയ്യുമ്പോഴും ഷാജി നടത്തിയ പത്തരമാറ്റ്‌ 916 തെറിയഭിഷേകം എന്റെ കര്‍ണ്ണപുടങ്ങളില്‍ പതിച്ചില്ല.

Read more...

എന്റെ പ്രണയാന്വേഷണ പരീക്ഷകള്‍

Tuesday, October 17, 2006

ചരക്കുകളുടെ നിര്‍മാണത്തിലും പരിപാലനത്തിലും, എന്നത്തേക്കാലത്തും മുന്‍പന്തിയില്‍ നിന്നിരുന്ന മധ്യ കേരളത്തിലെ അസംഖ്യം ഗ്രാമങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു ശാന്ത ശീതള സുന്ദരമായ എന്റെ ഗ്രാമമവും.

കാനിയേത്ത്‌ ഗോപാലേട്ടനും, അങ്ങേരടെ സ്വന്തം ചെറിയമ്മ പുത്രന്‍ ശിവരാമനും, മല്‍സരബുദ്ധിയോടെ നടത്തിയിരുന്ന ദേഹണ്ഡ ബിസിനസ്സില്‍, ചോറ്‌, സാമ്പാര്‍, അവിയല്‍ പായസം, മുതലായ ടേസ്റ്റി ഐറ്റംസ്‌ പ്രിപ്പയര്‍ ചെയ്യുന്ന ഓട്ടുചരക്കുകളെപ്പറ്റിയല്ല ഞാനിവിടെ പറയുന്നത്‌, മറിച്ച്‌......

മുല്ലശ്ശേരി ഹിന്ദു യു.പി സ്കൂളില്‍ ഏഴാം ക്ലാസു പാസാവാന്‍ ഒരു വ്യാഴവട്ടക്കാലം മിനക്കെട്ട്‌, ഇതൊന്നും നമുക്കു പറഞ്ഞ പണിയെല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി അച്ഛന്റെ താറാവിന്‍ കൂട്ടങ്ങളെ മേച്ചും, മുട്ടക്കച്ചവടവുമായി നടക്കുന്ന സതീശന്‍ മുതല്‍, അങ്ങകലെ അണ്ഡകടാഹത്തിന്റെ മറ്റേക്കോണിലിരുന്നു മുട്ട പുഴുങ്ങാന്‍ "വിക്കിപീഡിയ" നോക്കുന്ന എഞ്ചിനീയേഴ്സ്‌ വരെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന ആ ബാച്ചിലേഴ്സ്‌ ക്ലബ്ബിനെ ഉറക്കം കെടുത്തുകയും പുഷ്‌-പുള്‍ പുള്‍കിതരുമാക്കുന്ന ഫാക്റ്ററുകളിലൊന്നായ അതേ "സുന്ദരിക്കുട്ടികള്‍" എന്നു തന്നേയാണു ഉദ്ദേശിച്ചത്‌.

നാലരയടി മുതല്‍ അഞ്ചരയടിവരേയും, ഇരുനിറം മുതല്‍ മഡോണ കോംപ്ലെക്ഷന്‍ വരേയുള്ള, ഡിഫറന്റ്‌ സ്പെസിഫിക്കേഷനിലും വൈഡ്‌ ബാന്‍ഡിലുമുള്ള "മെയ്ഡ്‌ ഇന്‍ വെങ്കിടങ്ങ്‌" ചെല്ലക്കിളികളെ നേരാം വണ്ണമൊന്നു നോക്കാന്‍ സാധിക്കാതിരുന്നത്‌, താല്‍പര്യമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല, മറിച്ച്‌ എട്ടാം തരത്തില്‍ ടെക്ക്നിക്കല്‍ ഹൈസ്കൂള്‍ എന്ന തരികിട സാങ്കേതിക വിദ്യാഭ്യാസത്തിനായി പതിമൂന്നാം വയസ്സില്‍ തന്നെ ടൌണില്‍ പോയി പഠിക്കേണ്ടി വന്നതിനാല്‍, "ടെയിം" കിട്ടിയില്ല എന്ന വളരേ സീരിയസ്സായ ഒരു പ്രശ്നത്താലായിരുന്നു.

സ്വന്തം നാട്ടില്‍ വളര്‍ന്നു വരുന്നതു ഫാവി മീരാ ജാസ്മിന്‍മാരേയും, നയന്‍താരമാരേയും, കാവ്യമാധവന്മാരേയും തിരിച്ചറിയാന്‍ ഈ പാവം ലോലഹൃദയനു സാധിച്ചിരുന്നില്ല എന്നതിനു ഹേതുവായ മറ്റൊരു കാര്യം, എന്റെ പിതാശ്രീയായിരുന്നു. കരാട്ടേ, കുങ്ങ്ഫൂ, കളരി എന്നി ആയോധന കലകളിലൊന്നും അഗ്രഗണ്യത്വം തെളിയിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിലും, സ്വന്തം പ്രൊഡക്റ്റായ ഞങ്ങളു മൂന്ന് ആണ്‍പിള്ളേരുടെ കുരുത്തക്കേടുകളുടെ തോതനുസരിച്ച്‌, വടക്കേപ്പറമ്പിലെ കരുവള്ളിക്കോല്‍, എണ്ണ പുരട്ടി, പിള്ളേരുടെ തുടകള്‍, നടുമ്പുറം, കൈകള്‍ കാലുകള്‍, എന്നി ശരീരത്തിന്റെ പുറമ്പോക്കുകളില്‍ ഫോട്ടോസ്റ്റാറ്റു കോപ്പിയെടുത്തു കളിക്കുക എന്നത്‌ അദ്ദ്യത്തിന്റെ ചുരുക്കം ഹോബികളിലൊന്നായിരുന്നു.

കൂടുതല്‍ സീരിയസ്‌ സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍, കോണ്‍ഗ്രസ്സു പാര്‍ട്ടി ടിക്കറ്റില്‍ മല്‍സരിക്കുന്ന പോള്‍സന്‍ മാഷ്‌ടെ "ഇലക്‍ഷന്‍ പ്രചരണാര്‍ത്ഥം വരെ ഉപയോഗിക്കാന്‍ പരുവത്തില്‍" സ്വന്തം "കൈപ്പത്തിയുടെ" തന്നെ ഫോട്ടോസ്റ്റാറ്റ്‌ ഞാനടക്കമുള്ള മൂന്നാണ്‍ പ്രജകളുടെ കരണക്കുറ്റിക്കു പതിച്ചു വയ്ക്കാനും യാതൊരു വിധ വൈക്ലബ്യവും അദ്ദേഹത്തിനില്ലായിരുന്നു. ഈ കൈപ്പത്തീ പോസ്റ്റര്‍ കളക്ഷന്‍+ ഇന്‍വെന്ററി കാര്യത്തില്‍ ഇളയവന്‍ മിന്നല്‍ ഞങ്ങളു രണ്ടു ചേട്ടന്മാരേക്കാള്‍ ഒരു ലീഡ്‌ എല്ലായ്പ്പോഴും നിലനിര്‍ത്തിയിരുന്നു.

കാര്യമിങ്ങനേയൊക്കെയാണെങ്കിലും, ആ ചെല്ലക്കിളി-വ്യൂ ഡെഫിഷ്യന്‍സി, ആ ഒരു ഡ്രോബാക്ക്‌, തൃശ്ശൂര്‍ ടവുണില്‍ വച്ച്‌ തന്നെ, സെന്റ്‌ മേരീസ്‌, വിമല, നിര്‍മല, ചൈതന്യ, തുടങ്ങിയ വിമന്‍സ്‌ കോളേജുകളുടെ ഏരിയാവിലും, ഹോളി ഫാമിലി ഗേള്‍സ്‌ സ്കൂളിന്റെ മുന്നിലുമൊക്കെ നിന്നു ന്യൂട്രലൈസു ചെയ്യാന്‍ ഞാന്‍ വളരേയധികം ശ്രദ്ധിച്ചു പോന്നിരുന്നു.

അങ്ങനെ പത്താം തരത്തില്‍ എത്തിയപ്പോഴേക്കും "ഇനിയൊരു പ്രേമമൊക്കെയാവാം" എന്നുള്ള സെല്‍ഫ്‌ കോണ്‍ഫിഡന്‍സിലേക്കു ഞാനെത്തിയെങ്കിലും, സ്യൂട്ടബിളായ ഒരു പുളിങ്കൊമ്പ്‌ കാണാത്തതിനാല്‍,ചൊവ്വാ ദോഷക്കാരന്‍ പെണ്ണന്വേഷിച്ചു നടക്കും പോലെ, ഞാന്‍ വേക്കന്‍ഡ്‌ ഹാര്‍ട്ടുമായി", ഹൃദയ വാതായനങ്ങള്‍ മലര്‍ക്കെ തുറന്നിട്ട്‌ "പ്ലീസ്‌ കം..... ബീ സീറ്റഡ്‌" എന്നൊരു വെല്‍ക്കം മെസ്സേജും തൂക്കിയിട്ട്‌ തേരാപ്പാര നടന്നു.

ഞാന്‍ പഠിച്ചിരുന്ന ജെ.ടി.ഏസ്‌ ല്‍ തീയറി ക്ലാസ്സില്‍ "വെള്ള-കാക്കി" യും പ്രാക്റ്റിക്കലിനു "കാക്കി-കാക്കി" യുമായിരുന്നു യൂണിഫോം. ഒരു തൊപ്പി കൂടി വച്ചാല്‍, ട്രാഫിക്ക്‌ പോലീസിന്റെ ഒരു കട്ടുണ്ടാവും. ഈ വേഷം ഗ്ലാമറിനെ കാര്യമായി ബാധിക്കുമെന്നറിയുന്നതിനാല്‍, വീട്ടില്‍ നിന്നും നല്ല കളര്‍ ഷര്‍ട്ട്‌, പാന്റ്‌ എന്നിവ ധരിച്ച്‌, സ്കൂളിലെത്തിയാല്‍, ഇതൊക്കെ അഴിച്ചു വച്ച്‌, ക്ലാസ്‌ മുറിയില്‍ പൊതിഞ്ഞു വച്ചിരിക്കുന്ന കുപ്പായമെടുത്തിട്ട്‌ ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള "ഒരു കാക്കിധാരി"യാവുകയാണു പതിവ്‌.

അക്ഷരമാല തുടങ്ങുന്നത്‌ "അ" യിലെന്നപോലെ, ഒരു ലൈന്‍ (വര) തുടങ്ങുന്നത്‌ പോയന്റില്‍ (ബിന്ദു) വിലെന്ന പോലെ, എന്റെ ലൈനും തുടങ്ങിയത്‌ ബിന്ദുവില്‍ നിന്നാണ്‌. അതെ, സുധാകരന്‍ നായരുടെ മകള്‍ "ബിന്ദു. എസ്‌. നായര്‍".

പത്തില്‍, ഒരു ദിവസം ക്ലാസെല്ലാം കഴിഞ്ഞ്‌, കാക്കിയില്‍ നിന്നും, കളര്‍ വസ്ത്രത്തിലേക്കുള്ള "കൂടു വിട്ട്‌ കൂടുമാറല്‍" വിദ്യ ചെയ്ത്‌, പാന്റിന്റെ സിബ്ബിടുന്നതിനിടയിലാണ്‌, എന്റെ ക്ലാസ്സിന്റെ മുന്നിലൂടേ "കാക്കി ഷര്‍ട്ടും കാക്കി പാന്റുമിട്ട്‌, കയ്യേലൊരു മിനി ഡ്രാഫ്റ്ററുമായി അവള്‍ സിവില്‍ പ്രാക്റ്റിക്കല്‍ കഴിഞ്ഞു പോകുന്നത്‌ ഞാന്‍ കണ്ടത്‌.

ആ വേഷത്തില്‍ അവളെക്കണ്ടാല്‍, "മുഡ്ഡുല മെനല്ലുഡൂ" എന്ന തെലുങ്കു ഫിലിമില്‍ പോലീസ്‌ വേഷമിട്ട വിജയശാന്തി മെഷീന്‍ ഗണ്ണും പിടിച്ചു പോകുകയാണെന്നേ തോന്നൂ. ആ പോക്കില്‍ എന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക്‌ പ്രേമത്തിന്റെ കുറേ പനിനീര്‍പൂക്കള്‍ വെടിവച്ചിട്ടു കൊണ്ടാണ്‌ ലവളു പോയത്‌. ആ പോക്കും നോക്കി ഒരേ പോസില്‍ അനങ്ങാതെ നില്‍ക്കുന്ന എന്നെക്കണ്ട്‌ ബിജു, "ഡാാാ" ന്നു വിളിച്ച്‌ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോഴാണു ഞാന്‍ ആ മാസ്മരികതയില്‍ നിന്നും വര്‍ത്തമാനത്തിലേക്കുണര്‍ന്ന് പാന്റിന്റെ സിബ്ബിട്ടത്‌.

കൂടുതല്‍ തിരക്കിയപ്പോഴാണു, എന്റെ ഹൃദയേശ്വരിയെപ്പറ്റിയുള്ള കൂടുതല്‍ ഡീറ്റെയില്‍സായ "9 ബി" യിലാണെന്നും, വീട്‌ ചേറൂര്‍ ആണെന്നും, ഇതുവരേക്കും ആരും ഈ മൊതലിനെ ബുക്കു ചെയ്തിട്ടില്ലെന്നുമൊക്കെയുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ അറിഞ്ഞത്‌. അതോടെ,ഒന്നു രണ്ടു മാസമായി ഞാന്‍ "ഒരു ശ്രദ്ധ" കൊടുത്തിരുന്ന "8 ഏ" യിലെ പ്രിയയുടെ കാര്യം ഞാന്‍ മെമ്മറിയില്‍ നിന്നും "പെന്‍ഡിങ്ങ്‌" ഫോള്‍ഡറിലോട്ട്‌ തല്‍ക്കാലത്തേക്ക്‌ "ക്വാറണ്ടൈന്‍" ചെയ്തു.

ആ ഇന്‍സ്റ്റന്റിനു ശേഷം എന്റെ മനസ്സില്‍, ഗമ്പ്ലീറ്റ്‌ ലവളായിരുന്നു. മെയിന്‍ ഹോബികളായ, ഊണിലും, ഉറക്കത്തിലും പോരാഞ്ഞ്‌, ഇലക്ട്രോണിക്സ്‌ ബാച്ചായിരുന്ന ഞാന്‍ ഡയോഡു സോള്‍ഡറു ചെയ്യുമ്പോഴും, വിജയന്‍ സാറിന്റെ "ഇലക്ട്രിക്ക്‌ സര്‍ക്യൂട്ട്‌ തീയ്യറി" ക്ലാസ്സില്‍ ഒന്നും മനസ്സിലാവാതെ വായും പൊളിച്ചിരിക്കുമ്പോഴുമെല്ലാം അവള്‍ എന്റെ മനസ്സിന്റെ കായലരികത്ത്‌ വന്നിരുന്നു, മുളവടിയില്‍ ടാങ്കീസ്‌ കെട്ടി, അതിലൊരു ചൂണ്ടയുമിട്ട്‌, എന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ കൊളുത്തി വലികള്‍ നടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

വൈകീട്ട്‌ തിരിച്ച്‌ വീട്ടില്‍ പോകുമ്പോള്‍, നില്‍ക്കുകയാണെങ്കില്‍ കമ്പിയില്‍ ചാരിനിന്നും, ഇരിക്കയാണെങ്കില്‍, സീറ്റില്‍ ചാരിയിരുന്നും ഞാന്‍ സ്വപ്നങ്ങള്‍ കണ്ടു. ഏനാമാവു ബണ്ടിനരികിലും, പെരുമ്പുഴ പാടത്തും, ഒന്നുകൂടി ലാവിഷായാല്‍, അതിരപ്പിള്ളി വാഴച്ചാല്‍, മലക്കപ്പാറ എന്നിവിടങ്ങളിലും ഞാനും ബിന്ദുവും കൂടി, അന്നത്തെ ഹിറ്റു പാട്ടുകളായ, വന്ദനത്തിലെ "ഈറന്‍ മേഘം.. പൂവും തേടി" യും "അന്തി പൊന്‍വെട്ടവുമെല്ലാം" പാടിനടന്നു. ( ഊട്ടി, മൈസൂര്‍, ബാങ്ക്ലൂര്‍, സ്വിറ്റ്‌സര്‍ലാന്‍ഡ്‌, തായ്‌ലാന്‍ഡ്‌, മുതലായ സ്ഥലങ്ങളേപ്പറ്റിയുള്ള അറിവോ അതൊക്കെ അന്നു സ്വപ്നം കാണാനുള്ള റേയ്ഞ്ചോ എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതിനാലാണ്‌ അതൊക്കെ ഒഴിവാക്കിയത്‌). എന്തിനധികം പറയണം, ഞങ്ങള്‍ക്കുണ്ടാവാന്‍ പോകുന്ന പിള്ളേര്‍ക്കിടാനുള്ള പേരു വരെ ഞാന്‍ ഫിക്സു ചെയ്തു.

കാര്യമിങ്ങനെയൊക്കെയാണേങ്കിലും, പിള്ളേര്‍ക്കിട്ട പേര്‌ ബിന്ദുവിനു കൂടി ഇഷ്ടമായോ , എന്തിന്‌, എന്നെ ഇഷ്ടമായോ എന്നു വരെ ചോദിക്കാനുള്ള ആ ധൈര്യം പോലും അന്ന്` എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. "പട പേടിച്ചു പന്തളത്തു ചെന്നപ്പോ, പന്തളം വാസൂന്റെ ഗാനമേള" എന്നു പണ്ടാരോ പറഞ്ഞപോലെ, നാട്ടില്‍ പിതാശ്രീയുടെ "കൈപ്പത്തി ചിഹ്‌നങ്ങള്‍" പേടിച്ച്‌ പൊതുവേ നല്ലപിള്ള ചമഞ്ഞു നടക്കാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട എനിക്ക്‌, രമണി, മറിയാമ്മ, ഭാനുമതി, രത്നവല്ലി, എന്നീ ടീച്ചര്‍മ്മാരുടേയും, വടിവേലുവിനെപ്പോലിരുന്നോട്ടേ പക്ഷേ അത്രേം തന്നെ സൈസിലുള്ള ചൂരലുമായി എപ്പോഴും നടക്കുന്ന സുലൈമാന്‍ മാഷിന്റെയും ചൂരല്‍ കഷായത്തിന്റെ മധുരിമ നന്നായി ഓര്‍മ്മയുള്ളതുകൊണ്ട്‌ "എന്തിനാപ്പോ ഇങ്ങനൊരു ടെന്‍ഷന്‍ ഇട്ക്കണേ, പിള്ളേരടെ പേരൊക്കെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ്‌ പറഞ്ഞു സമ്മതിപ്പിക്കാം" എന്ന മാനസിക വ്യാപാരങ്ങളുമായി ഞാന്‍ നടന്നു.

ഇതിനിടക്ക്‌ ഇക്കാര്യം ബിജുവിനോട്‌ പറഞ്ഞതോടെ കാര്യങ്ങളുടെ ഗതി കീഴ്മേല്‍ മറിഞ്ഞു. എല്ലാക്കാര്യത്തിലും എന്റെ ഒരു "അഭ്യുദയാകാംക്ഷി"യായി ബിജു, "ഐ.ലൌ.യൂ" എന്നു പറയാത്ത പ്രേമങ്ങളൊന്നും മാനവരാശിയുടേ ഉല്‍പ്പത്തിമുതല്‍ വിജയിച്ചിട്ടില്ല, അതുകൊണ്ട്‌, വേറെയാരേലും അടിച്ചോണ്ടു പോകും മുന്‍പ്‌ അവളോട്‌ എത്രേം പെട്ടെന്നു തന്നെ, "ഭയം" എന്ന നമ്പര്‍ ലോക്കുമിട്ട്‌ പൂട്ടിവച്ചിരിക്കുന്ന എന്റെ ഹൃദയം തുറക്കാന്‍ നിര്‍ബന്ധിച്ചു.

ഒരു സൈഡില്‍ "പ്രേമവും, പിള്ളേര്‍ക്കിട്ട പേരുകളും, മറു വശത്ത്‌ ചൂരലും കൈപ്പത്തിയും ചമ്മലുമെല്ലാം ചേര്‍ന്നു നടത്തിയ ആ വടം വലി മല്‍സരത്തില്‍ ചൂരല്‍ സൈഡ്‌ എപ്പോഴും ഒരു മേല്‍ക്കൈ നേടിയിരുന്നതിനാല്‍, എന്റെ ഹൃദയേശ്വരിയോട്‌ ഹൃദയം എക്‍സ്പോസു ചെയ്തു കാണിക്കാന്‍ എനിക്കായില്ല എന്നത്‌ ഹൃദയഭേദകമായൊരു സംഭവമായിരുന്നു.

ഹനുമാന്‍ സ്വന്തം മാറ്‌ തുറന്നു അതിനകത്ത്‌ ശ്രീരാമന്റേയും സീതാദേവിയുടേയും ഈസ്റ്റ്‌മാന്‍ കളര്‍ ഇമേജസ്‌ കാണിച്ചപോലെ സ്വന്തം നെഞ്ചു തുറന്ന്‌ അതിനകത്തുള്ള C:\My Love Documents\Recent Loves\Bindu_Temp എന്ന ഫോള്‍ഡറില്‍ കാക്കി ഡ്രസ്സും കളര്‍ ചുരീദാറുമൊക്കെയിട്ട ബിന്ദുവിന്റെ 5 മെഗാപിക്സല്‍ ഫോട്ടോകളാണ്‌ അതിനകത്ത്‌ കമ്പ്ലീറ്റ്‌ എന്നു തെളിയിക്കാമാന്‍ എനിക്കാവില്ലല്ലോ? ആയതിനാല്‍, ഞങ്ങളു തമ്മിലുള്ള ലൈന്‍, ഒരിക്കലും കൂട്ടിമുട്ടാത്ത രണ്ടു പാരലല്‍ ലൈനുകളെപ്പോലെ നീണ്ടു പോയി.

പക്ഷേ, ഐലവ്‌യൂ പറയുക.. ഹോ ഓര്‍ക്കാന്‍ പോലും വയ്യ. അവളെങ്ങാനും ഇഷ്ടമല്ല എന്നു പറഞ്ഞാലത്തെ ചമ്മല്‍... ഇതെങ്ങാനും അവളു ടീച്ചറോടു പറഞ്ഞാലുള്ള ചൂരല്‍ കഷായം.. ടീച്ചറെങ്ങാന്‍ അച്ഛനെ വിളിച്ചു വരുത്തിയാല്‍ വീട്ടില്‍ ചെന്നിട്ടുള്ള "കൈപ്പത്തി".. ഹോ.. ഞാന്‍ കിടുങ്ങി.. കിടു കിടുങ്ങി !

എന്നാലും, ബിജു പറഞ്ഞപ്രകാരം, പറഞ്ഞില്ലേല്‍, ഈ പ്രേമം നടക്കില്ല, അവളെ വല്ലവനും കൊണ്ടുപോയാല്‍, ഹോ, പിന്നെ ഞാന്‍ പത്താം ക്ലാസ്സു പാസായിട്ടെന്തു കാര്യം? പറയുക തന്നെ, റോമിയ-ജൂലിയറ്റ്‌, ഷാജഹാന്‍-മുംതാസ്‌ എന്നിവരേയൊക്കെ മനസ്സിലോര്‍ത്ത്‌ ചൂരല്‍ വടികളേയും , കൈപ്പത്തിയേയും മനസ്സില്‍ നിന്നുച്ചാടനം ചെയ്തുകൊണ്ട്‌, ഞാന്‍ കഠിനമായൊരു തീരുമാനമെടുത്തു.

സ്കൂള്‍ ആനിവേഴ്സറി കഴിഞ്ഞ്‌ അവസാന ദിവസം. നാളെ മുതല്‍ സ്കൂളടക്കുകയാണ്‌. അതിനു ശേഷം പരീക്ഷ. പിന്നെ മധ്യവേനലവധി 2 മാസം. പിന്നെ, ഞാന്‍ ജയിച്ചാല്‍ കോളേജിലേക്ക്‌. എന്റെ ബുദ്ധിയില്‍ മാതളപ്പൂക്കള്‍ വിരിഞ്ഞു. നല്ല ചാന്‍സാണ്‌ ഇന്ന്. ഇവളു കമ്പ്ലെയിന്റു ചെയ്താലും, ഇനി പരീക്ഷ, അവധി, ഇതിലെല്ലാം ആ പരാതി ഒലിച്ചു പൊയ്ക്കോളും. ഇന്നു തന്നെ പറയണം! മനസ്സില്‍ പറയേണ്ട ഡയലോഗുകള്‍ ആറ്റിക്കുറുക്കി, പ്രസന്റേഷന്‍ ചെയ്യുന്ന സ്റ്റയില്‍ എങ്ങനെ ആയിരിക്കണമെന്നു ബിജുവിന്റെ വഹ ഡെമോണ്‍സ്റ്റ്രേഷന്‍....

സമയം നാലേമുക്കാല്‍. ചെമ്പുക്കാവിലേക്ക്‌ ബിന്ദുവും പിന്നെ രണ്ടു കൂട്ടുകാരികളും കൂടി നടക്കുന്ന കണ്ട്‌, കുറച്ചു പുറകിലായി ഞാനും ബിജുവും നടന്നു. അവസാന അധ്യന ദിവസമായതിനാല്‍ യൂണിഫോം ഇടേണ്ട ആവശ്യമില്ലായിരുന്നൂ. ആ ഇളം നീല കളര്‍ ചുരീദാറില്‍ അവള്‍ അതി സുന്ദരിയായിതോന്നി.

ഞങ്ങളു പുറകിലുണ്ടെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടോ എന്തോ, അവര്‍ തമ്മില്‍ അടക്കം പറഞ്ഞ സംസാരങ്ങളും ചിരികളും .. ഹല്ലാ പിന്നെ, വെര്‍തേ മന്‍ഷ്യന്റെ ഹൃതയമിടിപ്പ്‌ കൂട്ടാന്‍. കാര്യം നേരിട്ടു പറഞ്ഞിട്ടില്ലെങ്കിലും, എനിക്കവളേയൊരു നോട്ടമുണ്ടെന്ന്‌ ബിന്ദുവിന്‌ ഓള്‍റെഡി മനസ്സിലായിട്ടുണ്ട്‌.

ചെമ്പുക്കാവ്‌ ജങ്ക്ഷന്‍. സമയം അഞ്ചുമണി.
സൂര്യന്‍ അങ്ങു പടിഞ്ഞാറ്‌, അസ്തമനത്തിനു മുന്‍പ്‌, മുന്‍സിപ്പല്‍ സ്റ്റേഡീയത്തിന്റെ മുകളിലൂടെ, "ഈ കോപ്പന്‍ ഇന്നെങ്ങാനും ഇതു പറയുമോ" എന്ന ടെന്‍ഷനുമായി എത്തിനോക്കുന്നു. അഞ്ചേ പത്തിനു വരുന്ന "രാധാകൃഷ്ണ ട്രാവല്‍സിലാണു" അവള്‍ക്കു പോകേണ്ടത്‌. തൊട്ടു പുറകേ വരുന്ന ഏതെങ്കിലും ബസ്സില്‍ കയറി എനിക്കു ബസ്റ്റാന്‍ഡിലും പോകണം. കൃത്യം പത്തു മിനിട്ടുണ്ട്‌.

ഠേ.. ഠേ.. ഠേ.. എന്നു തരക്കേടില്ലാത്തെ ശബ്ദത്തില്‍ തന്നെ മിടിക്കുന്ന ഹൃദയത്തെ "മിണ്ടാണ്ടിരിക്ക്‌ തേങ്ങേ" എന്നു ശാസിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഞാന്‍ അവള്‍ക്കരികിലേക്കു നീങ്ങി.. അല്ല ബിജുവെന്നെ തള്ളി നീക്കി എന്നും പറയാം.. ഞാന്‍ അടുത്തേക്കു ചെന്നതും ഭാഗ്യത്തിനു കൂട്ടുകാരികളുടെ ബസ്സ്‌ വരികയും അവര്‍ അതില്‍ കയറി പോകയും ചെയ്ത കണ്ട്‌ എന്റെ കണ്‍ കുളിര്‍ത്തു. ഒറ്റക്കു കാര്യം പറയാം.. പ്ലാനുകളൊക്കെ ക്ലീന്‍ ക്ലീനായി നടക്കുന്നുണ്ട്‌.

മിടിക്കുന്ന, പെടക്കുന്ന, പേടിക്കുന്ന, ഹൃദയത്തോടെ കാല്‍മുട്ടുകള്‍കൊണ്ട്‌ ഇലത്താളം നടത്തി ഞാന്‍ മന്ദം മന്ദമൊരു മന്ദബുദ്ധിയെപ്പോലെ അവളുടെ അടുത്തേക്കു നീങ്ങി നിന്നുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
"എനിക്കു തന്നോടൊരു കാര്യം സംസാരിക്കാനുണ്ട്‌"...

ഈ വെറ, ഈ പേടി, ഇതൊക്കെ കണ്ടാല്‍, എന്താ പറയാനുള്ളതെന്നു പറയാതെ തന്നെ അറിയാലോ ചേട്ടാ, ഞാനതും പ്രതീക്ഷിച്ചല്ലേ നിക്കണേ, എന്നുള്ള മുഖഭാവത്തോടെ അവളെന്നോടു മൊഴിഞ്ഞു: "പറയൂ...."

പറയേണ്ട ഡയലോഗുകളും അതിന്റെ സീക്വന്‍സുകളും ഇത്രേം നേരം കൊണ്ട്‌ മനസ്സിനകത്തു കിടന്നു കിലുങ്ങി മറിഞ്ഞ്‌ ആകെ ഓര്‍ഡര്‍ തെറ്റിയിരുന്നതിനാല്‍, ഒന്നോര്‍ത്തെടുത്ത്‌, ഓര്‍ഡറനുസരിച്ച്‌ ബിജു പഠിപ്പിച്ചു തന്നിരുന്ന ആദ്യ ഡയലോഗിടാനായി വായ്‌ തുറന്നു..

"അത്‌.. അത്‌..പിന്നെ.."

സംഭവം ഇത്രയും എത്തിയതും, എന്റെ ശബ്ദത്തേക്കാള്‍ ഉച്ചത്തില്‍ "ഹായ്‌ ബിന്ദൂ താനെന്താ ഇവിടെ" എന്ന മറ്റൊരു ശബ്ദം അവിടെ മുഴങ്ങി. കഷ്ടി 40-45 വയസ്സായ ഒരു ചേച്ചി ഞങ്ങള്‍ക്കിടയിലേക്കു വന്ന്, അവളുടേ കയ്യേക്കേറിപ്പിടിച്ച്‌ എന്തൊക്കെയോ ചോദിച്ചു തുടങ്ങി.

സ്വര്‍ഗത്തിനിടയിലേക്കു വന്ന കട്ടുറുമ്പിനെ പോലെ, സസ്പെന്‍സ്‌ സീനിനിടയിലേക്കു കയറി വന്ന കമേര്‍ഷ്യല്‍ ബ്രേക്കിനെപ്പോലെ, ട്രെയിനിലെ നല്ല ഉറക്കത്തിനിടക്കു വിളിച്ചുണര്‍ത്തി ടിക്കറ്റു ചോദിച്ച ടി.ടി.ആറിനെപ്പോലെ, അറപ്പോടെ വെറുപ്പോടെ ആ സ്ത്രീയെ ഞാന്‍ നോക്കുന്നതിനിടയില്‍, "ഒരു മിനിറ്റ്‌ വെയിറ്റ്‌ ചെയ്യൂ" എന്ന് എന്നോടു പറഞ്ഞ്‌ ബിന്ദു ആ ചേച്ചിയുമായി സംസാരിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.

"ഇല്ലത്തൂന്നു ഇറങ്ങ്വേം ചെയ്തു, ന്നാലൊട്ട്‌ അമ്മാത്ത്‌ എത്ത്വേം ചെയ്തില്ല" എന്ന മാതിരി ഞാന്‍ വെട്ടിലായി. എന്തോ പറയാനുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞിട്ട്‌ ഇനി മടങ്ങിപ്പോകുന്നത്‌, അങ്കം വെട്ടി പെണ്ണുങ്ങളെ സ്വന്തമാക്കിയിട്ടുള്ള തച്ചോളി കുടുംബത്തിലെ ആണ്‍പ്രജകള്‍ വരെ മെമ്പേഴ്സായ ആണ്‍കുലത്തിനു മുഴുവന്‍ നാണക്കേടാകും. ചേച്ചിയുടെ സംസാരം കഴിയും വരെ കാത്തിരിക്കുക തന്നെ.. ഞാന്‍ ദൃഢമായൊരു തീരുമാനത്തിലെത്തി.

ഫ്രീയായിട്ടു നിക്ക്വല്ലേ, എന്ത്‌ ഇന്റര്‍നാഷണല്‍ പ്രശ്നമാണാവോ ഇവരു ഡിസ്കസ്‌ ചെയ്യുന്നതെന്നറീയാന്‍ ചെവിയോെര്‍ത്തപ്പോഴാണു മനസ്സിലായത്‌, ചേച്ചി പറയുന്നത്‌ അവളിട്ടിരിക്കുന്ന ചുരിദാരിന്റെ സ്റ്റഫ്‌, കല്യാണ്‍ സില്‍ക്സില്‍ ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്ന പുതിയ സാരി കളക്ഷന്‍, മുഖക്കുരു തടയാനുള്ള 101 വഴികള്‍ എന്നീ ലേഡീസ്‌ ഓണ്‍ലി ഐറ്റംസിനെ കുറിച്ചാണെന്ന്.

അങ്ങനെ ച്വാച്ചിയുടെ ഫാബ്രിക്ക്‌ അങ്ങാടി നിലവാരത്തിന്റെ തല്‍സമയസമ്പ്രേക്ഷണവും കേട്ട്‌, ഒരു കത്തിയെടുത്ത്‌ സ്വയം കുത്തിച്ചാവണൊ, അതോ ചെമ്പുക്കാവു ജങ്ക്ഷണിലൂടെ ചീറിപ്പായുന്ന ബസ്സിന്റു മുന്നിലേക്കു ചാടി "തര്‍ക്കൊലൈ" പണ്ണണോ എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ച്‌, കുറച്ചു ദിവസം മുന്‍പ്‌ തൃശ്ശൂര്‍ മ്യൂസിയത്തിന്റെ മുന്നില്‍ വച്ച്‌ എന്നോട്‌ ഇംഗ്ലിഷില്‍ വഴി ചോദിച്ച ഒരു സായിപ്പിന്റേയും മദാമ്മയുടേയും മുന്നില്‍ പെട്ടപ്പോഴുണ്ടായ പോലെ "ഹൌ ടു റിയാക്റ്റ്‌" എന്നറിയാതെ ഞാന്‍ മിഴിച്ചു നിന്നു.

ഇപ്പോതീരും ഇപ്പതീരും എന്നു ഞാന്‍ കരുതിയിരിക്കുന്ന ബിന്ദു- ചേച്ചി ചര്‍ച്ച സ്വാശ്രയ പ്രശ്നം പോലെ എങ്ങുമെത്താതെ നീണ്ടു പോകുന്ന കണ്ട്‌ ഞാന്‍ നിരാശനായി. ഓള്‍ടെ ബസ്സിപ്പോ വരും, ഇനി ഇതുപോലെ പറയാന്‍ ഒരു റോള്‍ഡ്‌ ഗോള്‍ഡ്‌ അവസരം ഇനി കിട്ടില്ല, അതിനിടക്കാണി ശൂര്‍പ്പണഖ കയറി വന്നേക്കണേ, എന്നെല്ലാമോര്‍ത്ത്‌ ഞാന്‍ ആകെ "വറീഡ്‌ മാപ്ല"യായി നില്‍ക്കയും, തലയാകെ പെരുത്ത്‌, അവസാനം, "ചാച്ചിയൊന്നു നിര്‍ത്താവോ" എന്ന ടോണില്‍ ഖും ക്‍ഹും.."എന്നു കനത്തിലൊരു ചുമചുമച്ചു.

കാര്യം മനസ്സിലായ അവര്‍ "ഓക്കെ ശരി, പിന്നെക്കാണാം" എന്നു ബിന്ദുവിനോട്‌ യാത്ര പറഞ്ഞ്‌ നീങ്ങി നിന്നു. ശക്തി സംഭരിച്ച്‌ വീണ്ടു മുട്ടുകള്‍ കൊണ്ടുള്ള ഇലത്താളമേളം "പ്ലേ" ചെയ്ത്‌ ഞാന്‍ അവളുടരികിലേക്കു ചെന്നു. ഇത്രേം നേരം പറയാനുള്ളതൊക്കെ മനസ്സില്‍ അടക്കിപ്പിടിച്ചു നിന്നതിനാലോ എന്തോ, എനിക്ക്‌ ആകെയൊരു എരിപൊരി സഞ്ചാരം, വയറിനകത്ത്‌ എന്തൊക്കെയോ ഉരുണ്ടുകളിക്കുന്ന പോലെ. ഹൃദയം പട പട മിടിക്കുന്നു.

" ആ .. പറയൂ, എന്താ പറയാനുണ്ടെന്നു പറഞ്ഞത്‌" എന്നു ചോദിച്ച്‌ അവളെന്റെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി.."

കുറച്ചു മാറി നില്‍ക്കുന്ന ബിജുവിനേയും, അകലേ മാറി നിന്ന് എന്നെ തന്നെ സംശയദൃഷ്ട്യാ നോക്കുന്ന ചേച്ചിയേയും, ബസ്റ്റോപ്പിന്റെ തൂണിലൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന സിനിമാ പോസ്റ്ററുകളേയും, താഴേ കിടക്കുന്ന, വില്‍സ്‌-നേവിക്കട്ട്‌, സിസര്‍ ഫില്‍ട്ടര്‍ കുറ്റികളേയും സാക്ഷി നിര്‍ത്തി, ഇടറുന്ന ഹൃദയത്തോടെ, വിറക്കുന്ന ശബ്ദത്തില്‍ ഞാന്‍ അവളോടു പറഞ്ഞു..

"ഐ ലവ്‌ യൂ..."

തട്ടിമുട്ടി ഇത്രയും പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചതും, അച്ഛന്റെ കൈപ്പത്തിയും, ടീച്ചര്‍മാരുടെ ചൂരലുമെല്ലാം, ക്ഷണിക്കാത്ത അതിഥികളായി എന്റെ മനസ്സില്‍ ഓടിയെത്തി. സംഭരിച്ചു വച്ചിരുന്ന ധൈര്യമെല്ലാം കരുണാകരന്റെ പാര്‍ട്ടി പോലെ എങ്ങോ ലയിച്ചില്ലാതായി.

"എനിക്കു തന്നെ ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണ്‌, താനില്ലാത്തൊരു ജീവിതം നടുപേജ്‌ ഇല്ലാത്ത "നാന" പോലെ, സോഡയൊഴിക്കാത്ത സ്മോളു പോലെ, വികലാംഗനില്ലാത്ത വിനയന്‍ ചിത്രം പോലെ അപൂര്‍ണമാണ്‌ ബിന്ദൂ, ...... ഈ ലോകം മുഴുവന്‍ എതിര്‍ത്താലും നമ്മളൊന്നിച്ചു ജീവിക്കും,നീയില്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ കിഡ്നി തകര്‍ന്നു സമാധിയാകും, എന്നൊക്കെ, അനവധി ഡയലോഗുകള്‍ സ്ക്രിപ്റ്റു പ്രകാരം പറയാന്‍ ബാക്കി കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അതിനൊന്നും ഇടകൊടുക്കാതെ, ചോര്‍ന്നൊലിച്ചു പോയ ധൈര്യവുമായി, വേറെയൊരു വാക്കു പോലും പറയാതെ, എന്തിനു, അവളുടെ മറുപടി പോലും തിരക്കാതെ, ഞാന്‍ തിരിച്ചു നടന്നു.

ചേട്ടായിയേയ്‌, മറുപടി കേള്‍ക്കണ്ടയോ, എന്തൊക്കെ പ്രതീക്ഷകളായിരുന്നു, ഇവന്‍ എന്തരു കാമുകനാണടേയ്‌ എന്നൊക്കെയുള്ള കണ്‍ഫൈയൂഷനുകളടിച്ച മുഖഭാവവുമായി അവള്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍, ഇതെല്ലാം കണ്ട്‌ ക്ലൈമാക്സു പിടികിട്ടാത ടെന്‍ഷനില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ബിജുവിനെപ്പോലും ഓര്‍ക്കാതെ , അന്നേരം അവിടെ സഡണ്‍ ബ്രേക്കിട്ടു നിന്ന എസ്‌.എന്‍ മോട്ടോര്‍സില്‍ കയറി "ഒരു സ്റ്റാന്‍ഡ്‌" എന്നും പറഞ്ഞ്‌ ഞാന്‍ കണ്ടക്റ്റര്‍ക്ക്‌ ഒരു പത്തു പൈസ എടുത്തു കൊടുത്തത്‌, മെക്കാനിക്കലായിരുന്നു.. അതായത്‌ യാന്ത്രികമായിരുന്നൂന്ന്‌ ! അടുത്ത ശ്വാസം വലിച്ചു വിട്ടത്‌, ബസ്സു ശക്തന്‍ സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ നിര്‍ത്തിയപ്പോഴായിരുന്നു.

വണ്ടിയിലിരുന്നു, നടത്തിയ ഒരു "പെര്‍ഫോമന്‍സ്‌ റിവ്യൂ"വില്‍ നിന്നും, ആകെ മൊത്തം വളരേ വിശേഷമായിട്ടുണ്ടെന്നും, ഇനിയാ ഭാഗത്തേക്കു പോകുന്നതിലും ഭേദം, നല്ല ഉയരമുള്ള ചമ്പതെങ്ങിന്റെ മണ്ടേല്‍ കയറി കൈ വിടുന്നതാണെന്നു തിരിച്ചറിയാന്‍ അന്നത്തെക്കാലത്തു ഞാന്‍ മെയിന്റെയിന്‍ ചെയ്തുപോന്നിരുന്ന, ആ അല്‍പം കോമണ്‍ സെന്‍സ്‌ "മോര്‍ ദാന്‍ എനഫ്‌" ആയിരുന്നതിനാല്‍, പരീക്ഷ തീര്‍ന്നു, ആ സ്കൂളിനോട്‌ ഗുഡ്ബൈ പറയുന്നതുവരെ ആ ക്ടാവിന്റെ മുന്നില്‍ ചെന്നു പെടാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ അത്യധികം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നുവെന്നു ചരിത്രം!

Read more...

ഒരു മടക്കന്‍ വീരഗാഥ.

Monday, October 09, 2006

സമയം: ഉച്ചക്ക്‌ ഒരു മണി.
തീയതി: ഓര്‍മ്മയില്ല
സ്ഥലം: കോയമ്പത്തൂരിലെ എന്റെ ഓഫീസ്‌.

ഓഫീസ്‌ ഫോണില്‍ എസ്‌ റ്റി.ഡി. പൂട്ടി വച്ച്‌, ഇനി നീയൊക്കെ ഒന്നു എസ്‌ റ്റി ഡി വിളിക്കുന്നതൊന്നു കാണട്ടേഡാ പിള്ളേരേ എന്ന മുഖഭാവത്തോടെ എം.ഡി യുടെ ഭാര്യാമാഡം ചവിട്ടിക്കുലുക്കി ഇറങ്ങിപ്പോയി. കുറച്ചു നാളായി ഫോണ്‍ ബില്ല് കൂടുതലാണെന്നു പരാതിക്കു ശേഷമാണ്‌ അങ്ങനൊരു കുന്ത്രാണ്ടം കൊണ്ടു പിടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്‌. മാഡം ബഹിര്‍ഗമിച്ചതിന്റെ ഒരു "ഇഫക്റ്റ്‌" തീര്‍ന്നതും, കമ്പനിയോട്‌ ഒരു ലോഡ്‌ ആത്മാര്‍ത്ഥതയും കൊണ്ടു ചുമന്നു നടക്കുന്ന, അന്നേരം ഓഫീസിലുണ്ടായിരുന്ന നാലുപേരും എണീറ്റു സ്ഥലം കാലിയാക്കുന്നതും നോക്കി ഞാന്‍ നിന്നു. ശേഷം മെല്ലെ സീറ്റില്‍ നിന്നും എണീറ്റു. ഒരു കൈ ഫോണിലേക്കും മറു കൈ പോക്കറ്റിലേക്കും നീണ്ടു. പോക്കറ്റില്‍ നിന്നും "സ്പെഷല്‍ ചാവിയെടുത്തു. എസ്‌ റ്റി. ഡി ലോക്കിന്റെ പൂട്ടു തുറന്നു. *** തൃശ്ശൂര്‍ കോഡടിച്ച്‌ വീട്ടിലെ നമ്പര്‍ ഡയല്‍ ചെയ്തു.

റിങ്ങു ചെയ്യുന്നുണ്ട്‌.. ഇതെന്താ ഈ അമ്മക്കു ഫോണെടുക്കാനിത്ത്ര താമസം? എന്തൊക്കെ റിസ്കെടുത്തിട്ടാണ്‌ ഇങ്ങനെ ഓഫീസില്‍ നിന്നും കട്ടു വിളിക്കുന്നതെന്നു ഇവര്‍ക്കറിയുമോ? ആദ്യമൊക്കെ "ആഴ്ചയിലൊരിക്കലെങ്കിലും വിളിക്കടാ മോനേ" എന്നു പറഞ്ഞിരുന്ന അമ്മ ഇപ്പോള്‍, ഇങ്ങനൊരു ഫസിലിറ്റി കിട്ടിയശേഷം ഡെയ്‌ലി വീട്ടിലേക്കു വിളിക്കുമ്പോള്‍, "നെനക്കു വേറെ പണിയൊന്നൂല്ല്ല്യഡാ ചെക്കാ.. ഇനി ഇങ്ങ്‌ട്‌ വിളിച്ചാ നിന്റെ കാലു തല്ലിയൊടിക്കും" എന്നു വരെ പറഞ്ഞു ഒരിക്കല്‍!

അങ്ങനെയൊരിക്കല്‍ ഫോണ്‍ ചെയ്തപ്പോഴാണ്‌ അമ്മ ആ സന്തോഷ വാര്‍ത്ത പറയുന്നത്‌. കഷ്ടി ഒരു വര്‍ഷത്തെ പ്രാര്‍ത്ഥനകളും, രണ്ടു രൂപാ റേറ്റില്‍ അടുത്തുള്ള അമ്പലത്തില്‍ മുടങ്ങാതെ ചെയ്യുന്ന വഴിപാടുകളും "ഡാം വേസ്റ്റല്ല" എന്നു റീകണ്‍ഫേം ചെയ്തുകൊണ്ട്‌, ഒരു ജൂലൈ മാസത്തില്‍ അമ്മാവന്‍ എനിക്കു വിസാ അയച്ചു തന്നിരിക്കുന്നു. അതെ അമ്മൂമ്മ "എന്നോസി" എന്നു മലയാളീ കരിച്ചു പറയുന്ന അതേ വിസ.. വിസിറ്റ്‌ വിസാ!

എന്നോസി കിട്ടിയെന്നറിഞ്ഞതും ഗ്യാപ്പു കിട്ടിയാ അപ്പോ എസ്‌. റ്റി. ഡി വലയം ഭേദിച്ച്‌, വീട്ടിലേക്കും, പിന്നെ ബോറടിച്ചാല്‍ നാട്ടില്‍ ഫോണുള്ള സകല പരിചയക്കാരേയും വിളിച്ച്‌ കത്തി വക്കല്‍ ഒരു ശീലമായി. അടുത്ത ഫോണ്‍ ബില്ലു വരുമ്പോഴേക്കും ഞാനങ്ങു ദുബായിലെത്തുമല്ലോ എന്ന ധൈര്യം. അന്നത്തെക്കാലത്ത്‌ വെങ്കിടങ്ങില്‍ ഏതു വീട്ടിലും ഫോണടിച്ചാല്‍ ( എസ്‌റ്റിഡി യുടെ ലോങ്ങ്‌ റിങ്ങ്‌) ആള്‍ക്കാരു പറഞ്ഞു തുടങ്ങീ .. 'അതാ ചെക്കനാവും, കോയമ്പത്തൂരുന്ന്.."

കുഞ്ഞിക്കൂനനില്‍, സലിം കുമാര്‍ കൊച്ചിന്‍ ഹനീഫയോട്‌ "ഞാന്‍ രാജി വച്ചിരിക്കുന്നു.. ദേ പിടിച്ചോ എന്റെ റെസിഗ്നേഷന്‍ ലെറ്റര്‍" എന്നും പറഞ്ഞ്‌ ഒരു സ്ക്രൂഡ്രൈവര്‍ കൊടുക്കുന്ന പോലെ, പോണ്ടിച്ചേരിയിലും, ഊട്ടിയിലുമൊക്കെ പോകുമ്പോള്‍ എന്റെ സന്തത സഹചാരിയായിരുന്ന, ടൂള്‍ ബോക്സ്‌ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആ സാംസണൈറ്റിന്റെ പെട്ടി, പോണ്ടിച്ചേരിയില്‍ നിന്നും തിരിച്ചുള്ള യാത്രകളില്‍ അനേകം പൈന്റുകളൊളിപ്പിച്ച ആ പേടകം തിരിച്ചേല്‍പ്പിച്ച്‌ ഞാന്‍ "റെസിഗ്നേഷന്‍ സമര്‍പ്പിച്ചു". നീ പോയാലെനിക്ക്‌ അത്‌ മാങ്ങേടെ ഔട്ടര്‍ സ്കിന്‍, അഥവാ മാങ്ങാത്തൊലി, എന്നായിരുന്നോ മുതലാളി തന്‍ അന്തക്കരണക്കുറ്റിയുലിരുന്നിരുന്നത്‌ എന്ന ശങ്കയെ ബലപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്‌ "പ്ലീസ്‌ താന്‍ പോകല്ലേഡോ, ഇംക്രിമെന്റു തരാം" എന്നൊന്നും എം.ഡി അപേക്ഷിച്ചില്ല, മറിച്ച്‌, കസേരയില്‍ നിന്നെനീറ്റ്‌ ബാക്കി ശമ്പളവും, ഒരു ഷേക്കാന്‍ഡും, പിന്നെ ഒരു ഓള്‍ ദ ബെസ്റ്റും തന്നു.

അങ്ങനെ കഷ്ടി ഒരു വര്‍ഷം നീണ്ട സംഭവ ബഹുലമായ കോവൈ ദരിദ്രവാസം അവസാനിപ്പിച്ച്‌ വിജയശ്രീലാളിതനായി മടങ്ങുമ്പോള്‍, കമ്പനിയില്‍ നിന്നും തന്ന 8 മാസത്തെ എക്സ്പീരിയന്‍സ്‌ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റിന്റെ പുറമേ, അവിടന്ന് അടിച്ചു മാറ്റിയ രണ്ടു മൂന്നു ഒറിജിനല്‍ "ബ്ലാങ്ക്‌" ലെറ്റര്‍ഹെഡുകളുമുണ്ടായിരുന്നു.. കമ്പനി സീല്‍ സഹിതം. ഭാവിയിലെങ്ങാനും ഉപകരിച്ചാലോന്ന്‌? യേത്‌?

അണ്ണന്മാരേയും ഇദയക്കനികളേയും വിട്ടെറിഞ്ഞു ആനവണ്ടിയില്‍ തൃശ്ശൂരിറങ്ങി, കുടുമ്മത്തെത്തിയതും എനിക്കു പുരിഞ്ചു, എന്റെ "എന്നോസി"ക്കാര്യം നാട്ടിലും പരിസരപ്രദേശത്തുള്ളവരും അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നെന്നു. അമ്മാതിരി പബ്ലിസിറ്റിയണു വീട്ടുകാരു കൊടുത്തിരിക്കണേ. വെങ്കിടങ്ങു സിനിമാതീയറ്ററിലെ കപ്പലണ്ടി കച്ചോടക്കാരന്‍ തൊട്ട്‌, കരുവന്തല അമ്പലത്തിന്റെ പരിസരത്ത്‌ ടെന്റടിച്ചു താമസിക്കുന്ന തമിഴന്മാരു വരെ എന്നോടു ചോദിച്ചു തുടങ്ങി .. "അല്ലാ, എന്നാ പോണേ? ഹും.,. എന്നെ പായ്‌ക്കു ചെയ്യാന്‍ എന്താ ഉത്സാഹം ഇവന്മാര്‍ക്ക്‌.

പക്ഷേ ഒരു ഗുണമുണ്ടായി കേട്ടോ, നാട്ടിലെ നായമ്മാരു പെമ്പിള്ളേരുടെ വീടിന്റെ മുന്‍പില്‍ ബൈക്കിന്റെ സ്പീഡു ഓട്ടോമാറ്റിക്കായി കുറക്കുമ്പോള്‍, അവരുടെയൊക്കെ തന്തപ്പിടികള്‍ തന്നിരുന്ന ആ ദഹിച്ച നോട്ടം കമ്പ്ലീറ്റു സ്റ്റോപ്പായി.. മറിച്ച്‌, തന്തപ്പിടികളും കുശലം ചോദിച്ചു തുടങ്ങി, "എന്നക്കാ യാത്ര? ". ആരറിഞ്ഞു, ഭാവിയില്‍ മരുമകന്റെ കുപ്പായമിട്ട്‌ ഗള്‍ഫീന്നു വരുമ്പോ ഒരു കുപ്പി തരാന്‍ യോഗം ഇവനല്ലെന്ന്‌ ?

അങ്ങനെ പണിക്കരെ വിളിച്ച്‌ രാഹുകാലവും, ഗുളികകാലവും, കഷ്ടകാലവുമൊക്കെ ഗുണിച്ചു പെരുക്കി ഹരിച്ച്‌, അങ്ങേരൊരു തീയതി തന്നു.. ആഗസ്ത്‌ 10. വളരേ വിശേഷപ്പെട്ട ദിവസമാണത്രേ! കേതുവും, ബുധനും കൂടി ഒരുമിച്ചു മീറ്റിങ്ങിനു പോകുന്ന ദിവസമാണത്രേ, അന്നു യാത്ര ചെയ്തവരൊക്കെ വച്ചടി വച്ചടി കയറിയിട്ടുണ്ടെന്ന്‌.

അങ്ങനെ പത്താം തീയതിക്കൊരു ടിക്കറ്റും വേണമെന്ന ആഗ്രഹവുമായി വീട്ടീന്ന് ഇറങ്ങിയ ഞാന്‍ ചെന്നെത്തിയത്‌ ഒരു സിംഹത്തിന്റെ ട്രാവല്‍ ഏജന്‍സിയിലായിരുന്നു. അന്നാട്ടിലെ ഒരു എക്സ്‌-ഗള്‍ഫുകാരനും, വെങ്കിടങ്ങു സെന്ററില്‍ ട്രാവലേജസി നടത്തുന്ന കഷ്ടി മുപ്പതു വയസ്സുള്ള സുശാന്തിന്റെയടുത്തായിരുന്നു. ആഗ്രഹം പറഞ്ഞപ്പോ സുശാന്തന്‍ അഡ്വാന്‍സു വെക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. ആയിരം രൂപക്ക്‌ കോവൈയില്‍ ജോലിചെയ്തിരുന്ന എന്റെ ഓട്ടക്കീശയില്‍ എന്ത്‌ അഡ്വാന്‍സ്‌? എന്നാലും വീട്ടില്‍ നിന്നും തന്ന കാശുണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ അതെടുത്തു കൊടുത്തു.

രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞതും സുശാന്ത്‌ ടിക്കറ്റും കൊണ്ടു വന്നു. റിട്ടേണ്‍ ടിക്കറ്റിനു 17435 രൂപയാണു ടിക്കറ്റില്‍ എഴുതിയിരിക്കുന്ന. കാശു മുഴുവന്‍ വാങ്ങി സുശാന്ത്‌, 435 രൂപ തിരിച്ചു തന്നു. എന്നിട്ട്‌ ഗദ്‌ ഗദ കണ്ഠലുവായിട്ടൊരു കമന്റും, "നിനക്ക്‌ എന്റെ സ്പെഷല്‍ ഡിസ്കൌണ്ട്‌".. ഗള്‍ഫീപ്പോയാ നമ്മളേയൊന്നും മറക്കല്ലേട്ടാ..

ഹോ എന്തൊരാത്മാര്‍ത്ഥത. ആദ്യത്തെ വരവില്‍, ഇവനൊരു വാറ്റ്‌ 69. ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ കുറിച്ചിട്ടു.

സുശാന്തന്റെ ആത്മാര്‍ത്ഥതയില്‍ സന്തോഷിച്ച്‌ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റിന്റെ അറ്റസ്റ്റേഷന്‍, പാസ്പോര്‍ട്ടില്‍ ഈ.സി.എന്‍.ആര്‍ അടിപ്പിക്കല്‍ കൂടി അവനേക്കൊണ്ടു ചെയ്യിപ്പിക്കാനായി, ആഗസ്ത്‌ 5 നു എല്ലാം ക്ലിയറാക്കി കിട്ടണമെന്ന ഉറപ്പിന്മേല്‍ എന്റെ ആകെയുള്ള "സ്ഥാവര ജംഗമ" വസ്തുക്കളായ, സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകളും, പാസ്പോര്‍ട്ടും അവനേയേല്‍പ്പിച്ചു.

രണ്ടുമൂന്നു ദിവസം കഴിഞ്ഞു മറ്റൊരു ട്രാവല്‍ ഏജന്‍സി നടത്തുന്ന ഒരു ഗെഡിയെക്കണ്ടു സംസാരിച്ചപ്പോഴാണു, സുശാന്തന്‍ എനിക്കിട്ടു ഒരു ഹെവി വെയ്റ്റു വേല തന്നേയാണു വച്ചതെന്ന് എന്റെ മണ്ടയില്‍ ട്യൂബു ലൈറ്റായി വെളിച്ചം വീശിയത്‌. 14000 രൂപക്കു കിട്ടുമായിരുന്ന ടിക്കറ്റാണ്‌ ഇവന്‍ എനിക്ക്‌ 17000 നു ഡിസ്കൌണ്ട്‌ റേറ്റില്‍ തന്നിരിക്കുന്നത്‌. ടിക്കറ്റില്‍ കാണിച്ചിരിക്കുന്ന "അയാട്ട" പബ്ലിഷ്ഡ്‌ റേറ്റില്‍ നിന്നും 30 ശതമാനത്തോളം ഡിസ്കൌണ്ട്‌ ഏതു കോന്തനും കൊടുക്കുമത്രേ. ഒരു കോന്തനല്ലാത്തതിനാല്‍.. എനിക്കതു കിട്ടിയില്ല.. സിമ്പിള്‍ !

അതും നേരിട്ടു ദുബായ്ക്കുള്ള ടിക്കറ്റിനു പകരം ഇവനെനിക്കു തന്നത്‌ "കുവൈറ്റ്‌ എയര്‍വേസിന്റെ" മസ്കറ്റ്‌-കുവൈറ്റ്‌- വഴി ദുബായ്‌ പോകുന്ന വണ്ടി. 4 മണിക്കൂറിന്റെ ദൂരം കഷ്ടി 9 മണിക്കൂറില്‍ കവര്‍ ചെയ്യുന്ന മൊതല്‍. ആദ്യമായിട്ടല്ലേ, ലാവിഷായി കുരേനേരം ബീമാനത്തില്‍ ഇരിക്കാമല്ലോയെന്നോര്‍ത്ത്‌ സ്വയം സമാധാനിച്ചു.

ആഗസ്ത്‌ 5 ആയി, 6 ഉം 7 ഉം ആയി.. പറഞ്ഞപോലെ സുശാന്തന്‍ അറ്റസ്റ്റേഷനും എമിഗ്രേഷന്‍ ക്ലിയറന്‍സുമെല്ലാം കഴിച്ച്‌ പാസ്പോര്‍ട്ടും സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റും തിരിച്ചു തരുമെന്നു കരുതിയിരുന്ന ഞാന്‍ ഡേറ്റും കാത്തിരിക്കുന്ന ഗര്‍ഭിണീകാന്തനെപ്പോലെ, നാളെയുണ്ടാവും, അല്ലേല്‍ മറ്റന്നാളൊറപ്പ്‌ എന്ന മാനസികാവസ്ഥയിലിരുന്നു.

സുകൂന്റെ മെഡിക്കല്‍ ഷോപ്പില്‍ നിന്നും ഗുളികയുടെ പാക്കറ്റിന്റെ പുറത്തെഴുതി തരുന്ന പോലെ, ദിവസേന മൂന്നു നേരവും ഞാന്‍ സുശാന്തനെക്കാണാന്‍ പോകുമെങ്കിലും എപ്പ ചെന്നാലും അവന്റൊരു ഡയലോഗുണ്ട്‌..

"നീയ്യ്‌ ടെങ്ങ്‌ഷന്‍ അടിക്കല്ലടാ ഗെഡീ.."

ആറാം തരം വരെ പഠിച്ചിട്ടും "ടെന്‍ഷന്‍" എന്നു മര്യാദക്കു പറയാനറിയാത്ത അവനോട്‌ കൂടുതല്‍ സംസാരിക്കുന്നതിലും ഭേദം മൂരിക്കുട്ടനോടു മഹാഭാരതം വിവരിക്കുന്നതാണെന്നു ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

എട്ടാം തീയതി രാത്രിക്കുള്ളില്‍ എല്ലാം ക്ലിയറാക്കി തന്നില്ലെങ്കില്‍ അവന്റച്ചന്‍ ദിവാകരന്റെ പേര്‍, ശാരദേച്ചീടെ വീട്ടിലെ പട്ടിക്കിട്ടോ" എന്ന വെല്ലുവിളിയുമായി എന്നെ എട്ടാം തീയതിയും സുശാന്തന്‍ മടക്കിയയച്ചു. ഇതെങ്ങാനുമറിഞ്ഞ്‌ ആ പട്ടി എന്നെക്കടിച്ചാല്‍ അവനെന്താ ചേതം ?

ഓരോതവണയും വെറും കൈയ്യുമായി മടങ്ങിവരുന്ന എന്നെ നോക്കി അമ്മ വക സഹതാപ തരംഗവും, സുശാന്തമരങ്ങോടന്റെ കയ്യില്‍ ഇതെല്ലാം ഏല്‍പ്പിച്ചതിനു അച്ഛന്‍ വക ഒരു മയവുമില്ലാത്ത ചീത്തവിളിയും വീട്ടില്‍ പതിവു സീനറി.. ഞാനാകെ നാറി.

അങ്ങനെ എട്ടാം തീയതി രാത്രി എന്റെ ഗതികേടോര്‍ത്ത്‌ "ടെങ്ങ്ഷന്‍" അടിച്ച്‌, ഇറയത്തെ തിണ്ണയില്‍ പുറത്തെ ഇരുട്ടിനോടു സൊറപറഞ്ഞ്‌, ഇന്ന് അച്ഛന്റെ വായില്‍ നിന്നും കേട്ടതിന്റെ മൊത്തക്കണക്കുമെടുത്തിരിക്കുമ്പോഴാണു നാലഞ്ചാള്‍ക്കാരുമായി ടോര്‍ച്ചും മിന്നിച്ച്‌ സുശാന്തന്‍ വീട്ടിലോട്ടു കയറിയിവരുന്നത്‌. അവന്റെ മുഖത്തൊരു വിജയഭാവത്തിലുള്ള ചിരി.. " ഈ സുശാന്തിന്റെ അച്ഛന്റെ പേരൊന്നും പട്ടിക്കു പോലും മാച്ച്‌ ആവില്ലഡാ ഗെഡീ" എന്ന ഭാവം!

"ദേ ചുള്ളാ പിടിച്ചോ" എന്നും പറഞ്ഞ്‌ എന്റെ നേരെ ഒരു പാക്കറ്റു നീട്ടി !

"ഹോ".. നീട്ടി വലിച്ചൊരു ദീര്‍ഘനിശ്വാസം വിടുമ്പോള്‍, എന്റെ മനസ്സില്‍, നാളെ ഗള്‍ഫില്‍ പോകാമല്ലോ, എന്ന സന്തോഷത്തിലുപരി, പിതൃസമക്ഷത്തൂന്നുള്ള ചീത്തവിളി കേള്‍ക്കണ്ടല്ലോയെന്ന സമാധാനമായിരുന്നു കൂടുതല്‍ ബോള്‍ഡ്‌ ലെറ്റേഴ്സില്‍ ഹൈലൈറ്റഡായി നിന്നത്‌.

പാക്കറ്റു തുറന്ന എന്റെ സന്തോഷം അധികം നീണ്ടില്ല. സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ്‌ അറ്റസ്റ്റു ചെയ്തിട്ടുണ്ട്‌. പക്ഷേ ഇമിഗ്രേഷന്‍ ക്ലിയറന്‍സ്‌ അടിച്ച കൊച്ചു പുസ്തകം കാണുന്നില്ല. "പാസ്പോര്‍ട്ടെവിഡേഡോ" എന്നു ചോദിച്ച എന്നോട്‌ അതു, തൃശ്ശൂരുള്ള ഒരു ട്രാവല്‍ ഏജന്‍സിയിലുണ്ട്‌, അവിടെ നിന്നും രാവിലെ 10 മണിക്കു കിട്ടും എന്നു സുശാന്തന്‍ ഉണര്‍ത്തിക്കയിം സഫിക്സായി, പതിവു "നീയ്യ്‌ ടെങ്ങ്‌ഷന്‍ അടിക്കണ്ട്രാ" ഒരെണ്ണം ഫ്രീയായി തരികയും ചെയ്തു.

എന്റെ കൂടെ അവന്റെ ഓഫീസിലെ ജിനന്‍ എന്ന സ്റ്റാഫിനേയും (അന്നേരത്ത്‌ അവന്റെ കൂടേയുണ്ടായിരുന്ന ഒരുത്തന്‍) രാവിലെ വിടാമെന്നു സമ്മതിച്ചു. വേറെ വഴിയൊന്നുമില്ലാത്തതിനാല്‍, അതും സമ്മതിച്ച്‌ അവന്മാരെ പറഞ്ഞയച്ച്‌ തിരിച്ചു ഉമ്മറത്തു വന്നിരുന്നതും പിതാശ്രീ വീണ്ടും തുടങ്ങി.. ചെറുപ്പക്കാര്‍ക്കുണ്ടായിരിക്കേണ്ട അവശ്യം ഉത്തരവാദിത്വബോധത്തെപ്പറ്റി ഒരു ലഘു പ്രഭാഷണം. മൂലക്കുരുവുള്ളവന്റെ ആസനത്തില്‍ ട്രാന്‍പോര്‍ട്ടു ബസ്സിലെ സീറ്റിലെ ആണികയറിയ ഭാവത്തോടെ ഞാന്‍ ഇതൊന്നും നമ്മളോടല്ല എന്ന ഭാവത്തില്‍ ഇരുന്നു കൊടുത്തു.

" ഹൌ ടു ബെഹേവ്‌ ടു യുവര്‍ 20+ ഇയര്‍ ഓള്‍ഡ്‌ സണ്‍സ്‌" എന്നതിനെക്കുറിച്ച്‌ അങ്ങോട്ട്‌ തിരിച്ചൊരു ലഘു പ്രഭാഷണം കാച്ചിയാലോ എന്നാലോചിച്ചെങ്കിലും, അക്കാലത്തും പിതാശ്രീയിലുണ്ടായിരുന്ന "പുത്രതാഢന ബാധ" പൂരണ്ണമായും വിട്ടുമാറിയിരുന്നില്ല എന്നൊരൊറ്റക്കാരണാത്താലും, അങ്ങേരടെ കയ്യീന്നൊന്നു കിട്ടിയാല്‍, അതു കിട്ടി ബോധിച്ചപോലിരിക്കും എന്നതിനാലും, ആസ്‌ യൂഷ്വല്‍, എന്നിലെ വിദ്വാന്‍ മൌനമെടുത്ത്‌ ഭൂഷണമാക്കി കഴുത്തിലിടുകയും, വായടക്കുകയും, രണ്ടു ചെവിയും തുറന്ന്, ഒന്നിലൂടെ "പിതൃ പ്രഭാഷണം" ഇന്‍ടേക്ക്‌ ധര്‍മ്മവും മറ്റേതിലൂടെ "ഇമ്മിഡിയറ്റ്‌ എക്സ്‌പെല്‍" ധര്‍മ്മവും നിര്‍വഹിച്ചു.

പിറ്റേന്നു, അതായത്‌ 9 നു രണ്ടു മണിക്കാണു തിരോന്തപുരത്തോട്ടുള്ള ട്രെയിന്‍. ഒന്നരക്കു സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തണം. പത്തിനു രാവിലേയാണു തിരോന്തരത്തുനിന്നും ബീമാനം പുറപ്പെടുന്നത്‌. പാസ്പോര്‍ട്ട്‌ കളക്റ്റു ചെയ്യേണ്ടത്‌ തൃശ്ശൂരില്‍ നിന്നു തന്നേയായതിനാല്‍, പോകുന്ന വഴിക്കു വാങ്ങാമെന്നും തീരുമാനിച്ചു.

പറഞ്ഞപോലെ കൃത്യം പത്തു മണിക്കു തന്നെ, കുട്ടാമ സ്വന്തം അമ്പാസഡര്‍ കാറില്‍ എത്തി.. രോമങ്ങള്‍ ആ പുണ്യപുരാതനമായ തലയോടു എന്നേ യാത്രാമൊഴി ചൊല്ലിയതിനാല്‍, ഞങ്ങള്‍ രഹസ്യമായി, "മെട്ടാമ"യെന്നും വിളിക്കുന്ന, കുട്ടര്‍ നായന്‍ അഥവാ കുട്ടന്‍ നായര്‍, അമ്മായിയുടെ ജ്യേഷ്ഠനും ഒരു പരോപകാരിയും, ഞങ്ങടെ ബന്ധത്തില്‍ അന്നു കാറുള്ള ഏകവ്യക്തിയുമാണ്‌. ബന്ധത്തിലുള്ളവരുടെ എയര്‍പോര്‍ട്ട്‌ യാത്രകള്‍, കല്യാണത്തിനു ഡെക്കറേഷന്‍ കാര്‍, എന്നി വി.ഐ.പി സ്റ്റാറ്റസ്‌ ഡ്യൂട്ടികള്‍ക്കു മാത്രം നിര്‍വഹിച്ചിരുന്നൌള്ള ആ കാര്‍, സാദാ ആപ്പ ഊപ്പ ഓട്ടങ്ങളായ, ആശുപത്രി ട്രിപ്പ്‌, ആരേലും വടിയായ വിവരങ്ങള്‍ അറിയിക്കല്‍ തുടങ്ങിയവക്കെങ്ങാന്‍ വിളിച്ചാല്‍ പുള്ളി പറയും.. ടാസ്‌ക്കി വിളിയെടോ".

വെങ്കിട ദേശത്തിന്റെ പ്രിയപുത്രന്‍ നാടു വിട്ട്‌ പ്രവാസത്തിനു പോകുന്ന കാണാന്‍ വന്ന അയല്‍ക്കാരില്‍ ചിലര്‍, അടുത്ത ബന്ധുക്കള്‍, അമ്മ, സഹോദരിമാര്‍, എന്നിവരുടെ കണ്ണുകള്‍ ഈറനണിഞ്ഞു.. എന്തിനു, ഭൂമീചേചിയും ആകാശേട്ടനും പോലും സന്താപാശ്രു പൊഴിച്ചു (ബെസ്റ്റ്‌ മഴയായിരുന്നു അന്ന്‌ )

അല്‍പ സമയത്തിനകം അവിടെ എത്തിച്ചേര്‍ന്ന ജിനന്‍, ഞാനെന്ന ഞാന്‍, പിതാശ്രീ, എന്റൊരു ഗെഡി, പിന്നെ അസംഘ്യം കുപ്പികളില്‍, കടുമാങ്ങാ, വടുകപ്പുളീ, പുളിഞ്ചി അച്ചാറുകള്‍, അമ്മായിയുടെയും, പിന്നെ നാട്ടിലെ പല ഗള്‍ഫു പത്നികളുടേയും കണവന്മാര്‍ക്കുള്ള പ്രേമ+പരാതി+ഡ്രാഫ്റ്റ്‌ റിക്വസ്റ്റ്‌ കടിതങ്ങളും അട്ടിവച്ച പെട്ടി, എന്നിവയൊക്കെ ലോഡു ചെയ്ത ശേഷം കുട്ടേട്ടന്‍ ശകടം തൃശ്ശിവപേരൂര്‍ ലക്ഷ്യമാക്കി പറപ്പിച്ചു വിട്ടു, അതിന്റെ മാക്സിമം സ്പ്പീഡായ നാല്‍പത്‌ കെയെംപീഎച്ചില്‍!

മുന്‍സിപ്പല്‍ റോഡിലെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ ലാന്‍ഡ്‌മാര്‍ക്കായ മാനുവല്‍ സണ്‍സ്‌ ബാറിന്റെ ജസ്റ്റ്‌ ഓപ്പോസിറ്റുള്ള ബില്‍ഡിങ്ങിലെ ഒരു ട്രാവല്‍ ഏജന്‍സിയിലേക്കാണു ജിനന്‍ ഞങ്ങളെ കൊണ്ടു ചെന്നത്‌. ലൂസിയ ബാറില്‍ പോയി ചില്ലി ചിക്കന്‍ ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തിട്ട്‌ "ഇപ്പ വരും.. ഇപ്പ വരും" എന്ന പ്രതീക്ഷയിലിരിക്കുമ്പോലെ പാസ്പോര്‍ട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചു ഒരു മണിക്കൂറോളം അവിടെയിരുന്നു ബോറടിച്ചപ്പോഴാണ്‌ ഇനിയൊന്നു കയറി ചൂടാകാമെന്നു ഞാന്‍ നിരീച്ചത്‌.

പറഞ്ഞു പിടിച്ചു വന്നപ്പഴാ കാര്യങ്ങളുടെ അതിഭീകരമായ കെടപ്പുവശം മ്മക്കു മന്‍സ്സിലാവണേ. തൃശൂരുള്ള ആ ഏജന്‍സിക്ക്‌ സുശാന്തനോ, അവന്റെ റ്റ്രാവല്‍ ഏജസിയുമായൊ, എന്തിനു, തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന കോന്തന്‍ ജിനനുമായി, അവിഹിതബന്ധം പോലുമില്ലത്രേ. രണ്ടു ദിവസം മുന്‍പ്‌ എന്റെ പാസ്പോര്‍ട്ട്‌, കൊച്ചിയിലെ പാസ്പോര്‍ട്ട്‌ ഓഫീസില്‍ നിന്നും കളക്റ്റു ചെയ്യാം എന്നു, ദിവസവും കൊച്ചിക്കു പോകുന്ന ഈ ട്രാവല്‍ ഏജന്‍സിയിലെ ഏതോ ഒരു സ്റ്റാഫ്‌ സുശാന്തനോട്‌ സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ടത്രേ. അതു ജഗതി പറേം പോലെ.. കിട്ട്യാ ഊട്ടി, അല്ലേ ചട്ടി , അല്ലാതെ, എന്റേയോ, പാസ്പോര്‍ട്ടിന്റേയോ കാര്യത്തില്‍ യാതൊരു വിധ റെസ്പോണ്‍സിബിലിറ്റിയോ കമ്മിറ്റ്‌മെന്റും ഇല്ലത്രേ ഈ ട്രാവല്‍ ഏജന്‍സിക്ക്‌.

അച്ഛന്‍ വന്നാലേ താലികെട്ടൂ, പക്ഷേ അച്ചനു മറ്റന്നാളേ പരോളു കിട്ടൂ എന്നു വാശീം പിടിച്ച്‌ കല്യാണമണ്ഡപത്തില്‍ നിക്കണ ചെക്കന്റെ ഗതിയായി എനിക്ക്ക്കു. പോകാനുള്ള കുവൈത്തു സര്‍ക്കാര്‍ വഹ വീമാനം വരെ അങ്ങു തിരോന്തരത്ത്‌ നാളെ രാവിലെ ഞാന്‍ വരുന്നതും കാത്തിരിക്കുന്നു.., പക്ഷേ പാസ്സ്പോര്‍ട്ടെവിടേയാണെന്നു എനിക്കറീല്ല്യ, ഈ ആഗസ്ത്‌ 10 ദിവസം യാത്രക്കു ഗുണിച്ചു പെരുക്കിത്തന്ന ദരിദ്രവാസി പണിക്കര്‍ക്കു പോലും തെരിയാത്‌.

ഇതോടെ, അതുവരേക്കുമുണ്ടായിരുന്ന സകല കണ്ട്രോളും വലിച്ചെറിഞ്ഞ ഞാന്‍ "എന്നാപ്പിന്നെ ഇതു നേരത്തേയങ്ങു പറഞ്ഞു തൊലക്കാര്‍ന്നില്ല്യേഡാ കഴ്‌വേര്‍ട മോനേ ........" എന്നും പറഞ്ഞ്‌ ജിനന്റെ കൊരവള്ളിക്കു പിടിച്ച്‌ പൊക്കുകയും തദ്വാര, ചുള്ളന്‍ ചുമരോട്‌ ചേര്‍ന്നു തറയില്‍ നിന്നുമൊരടി ഉയരത്തില്‍ ദ്വാരപാലകനെപ്പോലെ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടുകയും, ശ്വാസതടസ സംബന്ധിയായി കൈകാലിട്ടടി, സൈമള്‍ട്ടേനിയസ്‌ലി , കണ്ണ്‌ നാക്ക്‌ എന്നിവ പുറത്തോട്ടു തള്ളിച്ചു നടനകലയിലെ നവരസങ്ങളുടെ ഒരു ഡെമോ എന്നിവ നടത്തുകയും ചെയ്യുന്ന കണ്ട പിതാശ്രീയുടേയും, കുട്ടാമയുടേയും കണ്ണുകള്‍, അഭൂതപൂര്‍വമായ രീതിയില്‍ ബള്‍ജ്‌ ചെയ്യുകയും ചെയ്തെന്നു എന്റെ ഗെഡിയുടെ സാക്ഷ്യം.

കാരണവന്മാര്‍ രണ്ടു പേരും കൂടി ഞാനും ജിനനും തമ്മിലുണ്ടായിരുന്ന ഹസ്ത-ഗള കരാള ബന്ധനം വിടുവിച്ചതും കഴിഞ്ഞ പത്തു സെക്കന്‍ഡുകളില്‍ തനിക്കു ലഭിക്കാതിരുന്ന ആ ഏരിയാവിലുണ്ടായിരുന്ന ഫുള്ള്‌ ഓക്സിജനും പരമാവധി രണ്ടു ശ്വാസത്തില്‍ വലിച്ചു കേറ്റി ജിനന്‍ "ചേട്ടാ എനിക്കിതേപ്പറ്റിയൊന്നും അറിയില്ല, എല്ലാം ചെയ്തത്‌ സുശാന്തന്‍ സാറാ"ന്നു പറഞ്ഞ്‌ എന്റെ ഫാദര്‍ജിയുടെ കാല്‍ക്കല്‍ അഭയം പ്രാപിക്കയും ചെയ്തു. ബാലികേറാമലയിലോട്ടോടി രക്ഷപ്പെട്ട സുഗ്രീവനെ നോക്കുന്ന ബാലിയെപ്പോലെ ഞാനവനെനോക്കി നിന്നു കിതച്ചു! പണ്ടാര വെയിറ്റല്ലായിരുന്നോ കുരിപ്പിനു? അപ്പഴത്തൊരു ദേഷ്യത്തില്‍ എങ്ങനെയോ പൊക്കിയെന്നു മാത്രം.

"ന്നാപ്പോ ഇനി എന്തൂട്ടിനാ ഇവടെ നിക്കണേ.. തിരിച്ച്‌ പൂവ്വാല്ലേ" എന്ന് കുട്ടാമ അച്ഛനോട്‌ ചോദിക്കുന്നത്‌ കസേരയില്‍ തളര്‍ന്നിരിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ കേട്ടു.

യാത്രയയപ്പും കഴിഞ്ഞ്‌ കുട്ടാമയുടെ കാര്‍ വീടിന്റെ പടിയും കടന്നു കിതച്ചു വലിഞ്ഞ്‌ കയറി വരുന്ന കണ്ടതോടെ വീട്ടില്‍ ദുഖാര്‍ത്ഥമായ അന്തരീക്ഷത്തില്‍ നിന്നും "ങ്‌യാഹി.. ങ്യാഹി" എന്നു തേങ്ങലുകളുയര്‍ന്നു.

ഇത്രേം കാലം മൂത്ത പുത്രന്‍ അച്ചാലും പിച്ചാലും വെറുമൊരു പിച്ചയെപ്പോലെ ഓടിനടന്ന വീട്ടുമുറ്റത്തെ മണ്‍തരികളില്‍ ആ പാദസ്പര്‍ശമേല്‍ക്കാന്‍ ഇനി വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിയണമല്ലോ എന്നൊക്കെയുള്ള മാനസിക വ്യഥകളുമായി, കാറില്‍ നിന്നിറങ്ങുന്നവരെ നോക്കിയിരുന്ന അമ്മ, അവസാനം ഞാനെന്ന ഒര്‍ജിനല്‍ സീമന്തപുത്തറന്‍ ഏന്തി വലിഞ്ഞ്‌ ഇറങ്ങുന്നതു കണ്ടു ഞെട്ടിത്തെറിച്ചു. ഞെട്ടല്‍ പുറകില്‍ നിന്ന സഹോദരിമാരിലേക്കും, ശേഷം, ബാക്കിയുള്ളവരിലേക്കും ക്യാരീഡ്‌ ഓവറായി.

കാര്യങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കുന്നതിനിടയില്‍, "അപ്പോ ഞാനെറങ്ങട്ടേ" എന്നും പറഞ്ഞ്‌ കഴുത്തും തിരുമ്മിക്കൊണ്ട്‌ ജിനന്‍ സ്ഥലം കാലിയാക്കി.

"അടുത്ത ലീവിനു വന്നിട്ടു കാണാം" എന്നു യാത്രപറഞ്ഞിറങ്ങിയ നാട്ടുകാരെ എങ്ങനെ ഫെയ്‌സു ചെയ്യുമെന്നോര്‍ത്ത്‌, പകലു മുഴുവനും വീട്ടിനകത്തു തന്നെയിരുന്ന ഞാന്‍ കുറച്ചു കൂട്ടുകാരെയൊക്കെ ഫോണ്‍ ചെയ്ത്‌ വൈകീട്ടൊന്നു കാണണമെന്ന സെറ്റപ്പാക്കി.

വൈകീട്ട്‌ ഒരാറര മണിയോടെ, നേരം ഇരുട്ടിയെന്നുറപ്പാക്കി ഗെഡീസിനേയും കൂട്ടിനേരെ പാവറട്ടി സോളാറിലേക്കു വിട്ടു( ബാറേ.. അല്ലാതെന്ത്‌ ?).

'അജണ്ട"യിലെ ആദ്യ ഇനമായ രണ്ടെണ്ണം വിട്ട്‌ "വാട്ട്‌ നെക്സ്റ്റ്‌", എന്ന ചോദ്യമുയര്‍ന്നതും സ്ഥലം ആര്‍.എസ്‌.എസ്‌ നേതാവായ സുധീര്‍ പെട്ടെന്നു തന്നെ സൊലൂഷന്‍ പറഞ്ഞു..

"മ്മക്ക്‌ ആ സുശാന്തന്‍ കന്നാല്യേ അങ്ങ്‌ട്ട്‌ പൂശ്യാല്യോ ഇന്ന് രാത്രി..?"

ജാതിമത, രാഷ്ട്രീയ വ്യത്യാസമില്ലാതെ അവിടെ കൂടിയിരുന്ന ആറു പേരും, പാര്‍ലിമെന്റില്‍ എം.പി. മാരുടെ ശമ്പള വര്‍ദ്ധന ബില്ല് ഐക്യകണ്ഠേന പാസാക്കുന്ന പോലെ, ആ പ്രമേയം കയ്യടിച്ചു പാസാക്കി.

അധികം സമയം മെനക്കെടുത്താതെ കുപ്പി വെടിപ്പാക്കി, നേരെ സുശാന്ത ഭവനം പൂകി, വലിയ ജാഢകളോ ഫോര്‍മാലിറ്റിസോ ഇല്ലാതെ "എന്നു നീയെന്റെ പാസ്പോര്‍ട്ടു തരും" എന്നു ചോദിച്ച എന്നോട്‌ അവന്റെ മറുപടി, ആസ്‌ യൂഷ്വല്‍ "നീ ടെങ്ങ്‌ഷന്‍ അടിക്കലേ ഗെഡീ" എന്നായിരുന്നു.

"ഹേയ്‌, എനിക്കെന്തൂട്ട്‌ ടെങ്ങ്‌ഷന്‍ ടാ മോനേ" എന്നും പറഞ്ഞ്‌ നേരെ സുശാന്തന്റെ കേന്ദ്രക്കുത്തിനു തന്നെ ഞാന്‍ കേറിപ്പിടിച്ചതോടെ, അവനു വിശദീകരണങ്ങളൊന്നും കൂടാതെ കാര്യം മനസ്സിലായി. കൂടെ വന്ന ആള്‍ക്കാരേയും "വളരേ വ്യക്‍തമായും ശക്‍തമായും" അറിയാവുന്നതിനാല്‍, വരവിന്റെ ഉദ്ദേശവും കിളീന്‍ ക്ലീനായിട്ടു ആ തിരുമണ്ടയിലോട്ടു കയറി..

വീട്ടുകാരുടെയും, അയലക്കത്തുള്ളോരടേയും സമക്ഷം തന്നെ നാറ്റിക്കല്ലേ സോദരാ, എല്ലാം ക്ലിയറാക്കി പാസ്പോര്‍ട്ടും ആഗസ്തു 14 നുള്ള ഡബ്ബിള്‍ റീകണ്‍ഫേംഡ്‌ ടിക്കറ്റും 12 നു മുന്‍പ്‌ കൊണ്ടത്തന്നില്ലേല്‍, എന്തു വേണമെങ്കിലും ചെയ്തോ, ഇത്തവണത്തേക്കൊന്നു ഷെമി, ബ്ലീസ്‌ , എന്നൊക്കെപ്പറഞ്ഞ്‌ അവന്റെ ആ തലയുടെ ഭാവി എന്റെ പാസ്പോര്‍ട്ടിന്റെ മുകളില്‍ പണയം വച്ചതൊക്കെ കണ്ട്‌ അലിവു തോന്നി, ഒരു വാണിങ്ങും കൊടുത്തിട്ടേ അന്നു തിരിച്ചു വീടണഞ്ഞുള്ളൂ. ഒള്ളതു പറയണമല്ലോ, ചുള്ളന്‍ ശെരിക്കു വിറച്ചു.

വീട്ടിലെത്തി, അത്താഴം കഴിക്കുന്നതിനിടയില്‍, അച്ഛന്‍ "ഉത്തരവാദിത്വബോധ" ലഘുപ്രഭാഷണം തുടങ്ങിയെങ്കിലും, "ഇതു ഞാന്‍ ഡീലു ചെയ്തു ശെരിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്‌" എന്നൊരൊറ്റ വാക്കും പറഞ്ഞ്‌ ഞാനെണീറ്റു പോയി.

പറഞ്ഞ പോലെ എല്ലാം ക്ലിയറാക്കി സുശാന്തന്‍ പാസ്പോര്‍ട്ടു വീട്ടില്‍ കൊണ്ടു തന്നുവെങ്കിലും, 14നു വീണ്ടുമൊരു ഗംഭീര യാത്ര്യയപ്പും, ആഗസ്തു 10ന്റെ ഒരു റീപ്ലേ സീനും നടത്തി ദുബായിലേക്കു പറക്കും വരെ, അന്നാട്ടിലെ ഏറ്റവും നല്ല ചെറുപ്പക്കാരനായി,പകല്‍ സ്വയം വീട്ടു തടങ്കല്‍ വിധിക്കയും, ഇരുട്ടിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ തലയില്‍ മുണ്ടിട്ട്‌ നാടു കാണാനിറങ്ങുകയും ചെയ്യുക എന്നത്‌ അടുത്ത ഒരു നാലു ദിവസത്തേക്ക്‌ ദിനചര്യയുടെ ഭാഗമായി.

" ഹാ.. താന്‍ അപ്പോ 10 ആം തീയതി പോയില്ലേ?" എന്ന നാടന്‍ പരട്ടകളുടെ ചോദ്യത്തെ പേടിച്ചു തന്നെയായിരുന്നേ, ... ഹൈയ്‌, അല്ലാതെ വെറും നാലു ദിവസം കൊണ്ട്‌ ഞാനെവടെ നന്നാവാന്‍ ?

Read more...
© The contents on this site are licensed under Creative Commons License.
The opinions expressed here through comments by the readers are their own and do not necessarily reflect the views of the owner of the blog and No responsibility is taken by the blog Owner in case of any dispute on any remarks. the respective individuals who made the comments would be solely resposible for anything untoward that may occur and expected to handle the any such consiquences themselves.